Witam! Dzwonię w sprawie pokoju!

Próg mieszkania, w którym mieszkała Joanna, przekroczyła prawdziwa „szara myszka”: ubrana była w zniszczone dżinsy, wyblakły t-shirt, na nogach miała mocno znoszone trampki, a w rękach trzymała niepozorną torbę. Jasne, falowane włosy były związane w prosty kucyk. Na twarzy ani grama makijażu. Tym, co przyciągało wzrok u tej „bladej istoty”, były jej oczy – ogromne, niebieskie i przejrzyste.

Przyglądając się bardziej dziewczynie, Joanna skinęła głową: „wejdź!”
– A więc, moja droga, prądu nie marnować, wodę oszczędzać, zrozumiano?! I żeby było czysto! I żadnych gości! Czy są jakieś pytania?
Dziewczyna uśmiechnęła się i kiwnęła głową: „tak, dobrze!”

– Uległa – pomyślała Joanna – rzadka cecha w dzisiejszych czasach… Od razu widać, że ze wsi przyjechała.
Z dalszej rozmowy wynikało, że nazywa się Elżbieta i rzeczywiście przyjechała ze wsi, gdzie jej rodzina prowadzi własne gospodarstwo, a sama przyjechała, by studiować weterynarię.
– Rozumiem! Świnie leczyć będziesz! – podsumowała Joanna.
Elżbieta nie dała po sobie poznać urazy, tylko się uśmiechnęła: – I świnie, i krowy, i konie, a także kotki i pieski – wszystkie! Zwierzęta przecież też chorują.
– No tak, no tak! Tu ludzi nie ma komu leczyć, a świnie – proszę bardzo! – oburzyła się kobieta.

***
Generalnie, lokatorka wywierała na Joannie pozytywne wrażenie: skromna, nie narzucała się, cicha, posłuszna, dokładna, dbała o porządek w mieszkaniu, gotowała sobie jedzenie, a nawet częstowała gospodarza.
Szczególnie dobrze Elżbiecie wychodziły naleśniki: apetyczne, cienkie jak papier, dziurawe i rumiane. Ręka Joanny sama sięgała po takie przysmaki! Te naleśniki były prawdziwym cudem sztuki kulinarnej: natychmiast topniały w ustach, zanim zdążyły dotrzeć do żołądka.
Joanna i Elżbieta, można powiedzieć, nawet się zaprzyjaźniły i czasem spędzały wieczory przy filiżance herbaty.

I wszystko może układałoby się dobrze, Elżbieta spokojnie kończyłaby studia, mieszkając w wynajmowanym pokoju u Joanny. Ale po półrocznej pracy za granicą wrócił syn Joanny – Michał. Mocny, młody mężczyzna, można by nawet powiedzieć – przystojniak („jak ojciec” – westchnęła jego matka).
Sama Joanna lubiła nazywać swojego syna po francusku „Michel”. Sam młody człowiek marszczył się na takie nazewnictwo, jakby od bólu zęba, ale znosił: „w końcu to mama”.

Trzeba powiedzieć, że wychowywała syna sama i być może z tego powodu uważała go za swoją własność.
Prawdopodobnie dlatego fakt, że jej Michel miło rozmawia z lokatorką w kuchni i z apetytem zjada jej naleśniki, wprawił Joannę w szok. I dobrze, gdyby chodziło tylko o naleśniki! Ten „nicpoń” do tego jeszcze pożerał wzrokiem tę „wieśniaczkę”. Joanna z tego odkrycia zeszła włosy na miejscu.
– Mój syn nie ma gustu! – przerażająca myśl przebiegała jej przez głowę.

***
Od tego momentu Joanna znienawidziła swoją lokatorkę: odtąd nawet podłogi myła nie tak, mówiła nie tak, a naleśniki przestały smakować jak dawniej. Najbardziej Joannę przerażało to zakochane spojrzenie, którym jej syneczek, jej krewna patrzył na tę „bladą kobietę”, „wieśniaczkę z obory”.
– Na mnie, swoją matkę, jedyną krewną i bliską osobę, nigdy tak nie patrzył! – myślała oburzona, w nocy dławiąc się łzami w poduszkę.
– Żmiję na piersi ogrzałam! – płakała w słuchawkę, dzieląc się biedą z bliską przyjaciółką – równie samotną panią w wieku, Irmą.
– Myślałam, że na tę bladą istotę Michel nawet nie spojrzy! Dlatego wpuściłam ją do domu! A ona oczy sobie pomalowała, włosy rozpuściła i naleśnikami go kupiła!
Irma wysłuchała przyjaciółki, pokiwała głową i wyraziła swoje autorytatywne zdanie:
– Och, uważaj, Joanna, żeby nie zauroczyła twojego syna! Tymi słowami Irma dolała oliwy do ognia nienawiści i niezrozumienia, doprowadzając przyjaciółkę niemal do zawału serca.

Nie to, by Joanna wierzyła w takie rzeczy jak zauroczenia i odczarowania… wszystko to nazywała „ciemnotą i szaleństwem”, tylko myśl o tym, że obca kobieta zdobyła uwagę jej syna, doprowadzała ją do szaleństwa.
Całymi dniami łamała teraz głowę, myśląc, co zrobić, by odwieść syna od tej „wieśniaczki”. Jednak, oczywiście, nie zamierzała się pokazywać jako gbura i wyrzucać dziewczynę za drzwi. Przynajmniej wtedy. W przeciwnym razie straci respekt w oczach syna, a on mógłby jeszcze się wyprowadzić.
– Nieee! Trzeba działać sprytniej, trzeba jakoś wystawić tę dziewczynę w niekorzystnym świetle, by syn się do niej zraził.

***
Joanna kilka dni z rzędu myślała, jak odwieść syna od lokatorki.
Tymczasem Elżbieta chodziła, jakby nic się nie stało, piekła swoje naleśniki, gotowała zupy i udawała, że nie zauważa przeszywającego wzroku Joanny. Raz tylko zapytała:
– Joanno, czy przypadkiem nie jesteś chora? Jakaś smutna i blada jesteś… I nic nie jesz…
– Wszystko w porządku! – mruknęła Joanna pod nosem i skryła się w swoim pokoju, żeby obmyśleć dalszy plan zniszczenia „złośliwej dziewuchy”. W głowie miała różne pomysły… Była nawet myśl, by otruć bezczelną dziewczynę. Ale Joanna szybko się przeżegnała: – Przepraszam, Panie Boże! Co za grzech mi przyszedł do głowy.
Podczas gdy Joanna myślała, Michał pewnego dnia przyszedł do domu z pierścionkiem i kwiatami i oświadczył się Elżbiecie! Z tego powodu Joanna całkiem straciła nad sobą kontrolę i, jak to się mówi, „wpadła w szał”.

– Nawet się przed matką nie skrępowali, ten bezczelnik! – znowu ze łzami owijała łzy w poduszkę – On mnie w ogóle nie szanuje! Kocha tylko tę dziewczynę!
Joanna z gniewem otarła łzy i podeszła do okna… obróciła się i nagle jej wzrok padł na stolik nocny. Leżały na nim kolczyki z szmaragdami. Kolczyki antyczne, o niemałej wartości. Przekazane jej w spadku przez matkę, a jej z kolei przez jej matkę… Przypomniała sobie, z jakim podziwem Elżbieta zawsze patrzyła na kolczyki i zachwycała się ich pięknem.
– No to ci pokażę! – wysyczała Joanna, z determinacją chwyciła kolczyki, zawinęła je w chusteczkę i wsunęła je do swojej torebki.
Prawdę mówiąc, wtedy ledwo rozumiała, co robi i jak będzie działać dalej.

***
Rano Joanna obudziła się w dobrym nastroju, dziś zamierzała wyrzucić tę wieśniaczkę z domu. Na zawsze.
Usiadła do śniadania, obłudnie się uśmiechając… smarując sobie chleb masłem, zwróciła się do syna: – Michel, przypadkiem nie brałeś moich kolczyków z szmaragdami, nie mogę ich znaleźć…
– Mamo, a po co mi one? Czy jestem jakąś panną na wydaniu? – zdziwiony zapytał Michał.
Joanna z uśmieszkiem zwróciła się wtedy do Elżbiety: – A ty nie widziałaś moich kolczyków?
Elżbieta intensywnie się zaczerwieniła, sama myśl, że mogą ją oskarżyć o kradzież, wprawiała ją w zakłopotanie, sprawiała, że unikała oczu i płakała.
– Niczego nie brałam! – powiedziała po cichu Elżbieta, dusząc się łzami.
– No widzisz! To ona! Przywłaszczyła sobie moje kolczyki i wysłała je do swoich biednych krewnych na wieś.

– Ale moi krewni wcale nie są biedni – zaprotestowała dziewczyna – i nigdy nie braliśmy cudzych rzeczy! Dlaczego tak pani mówi?
– To ty dlaczego tak mówisz? Oddaj mi zaraz moje kolczyki i wynoś się stąd.
– Nie mam nic waszego… Możecie nawet wezwać policję!
– Jaka z tego korzyść, oni już dawno są twymi rodakami!
Joanna ostatecznie straciła kontrolę nad sobą i zjechała, jakby w przepaść, nie mogąc powstrzymać strumienia paskudnych słów kierowanych do dziewczyny.
– Mamo, co ty mówisz? Liza nie mogła tego zrobić! Pewnie po prostu zapomniałaś i sama gdzieś je położyłaś.
Wszyscy troje dokładnie przeszukiwali mieszkanie, aż Michał przypadkowo stuknął w mamusiową torebkę, z której wypadła chustka z kolczykami.

Mężczyzna zamarł z odkryciem w rękach.
– Jak mogłaś, mamo? – tylko tyle mógł powiedzieć, patrząc na matkę z rozczarowaniem w oczach.
– Po prostu się pomyliłam, synku, zrozum, że zapomniałam! – próbowała wykręcić się Joanna.
– Mamo, widziałem wszystko! Byłaś okropna! My z Lizą się wyprowadzamy – oznajmił Michał.
– Poczekaj, jeszcze pożałujesz tej dziewuchy! – krzyknęła Joanna przez łzy.
Michał milcząc opuścił pokój, wziął Elżbietę za rękę i wyprowadził ją z domu Joanny.
Wynajęli mieszkanie, pobrali się i byli bardzo szczęśliwi. Pewnego dnia Michał został powiadomiony przez Irmę.

– Michał, twoja mama jest w szpitalu! Miała zawał serca. Płacze, chce cię zobaczyć…
Elżbieta, dowiedziawszy się, że teściowa jest chora, od razu zaczęła się przygotowywać, zrobiła jej parowane kotleciki, ugotowała lekki bulion z kurczaka z pierogami, a po drodze kupiła owoce…
Michał do matki nie poszedł, tłumacząc się zajętością.
***
Gdy Elżbieta pojawiła się w progu jej pokoju, Joanna się rozpłakała. Tak miała nadzieję, że syn przyjdzie, a przyszła ta znienawidzona dziewczyna, która zniszczyła jej życie, odebrała najcenniejsze, co miała.
– No, co to, mamo, tak się rozchorować? Proszę, zjedz bulion, pierożki… – mówiła Elżbieta. – Chcesz, podam ci na łyżeczce, póki gorące.
– A gdzie Michel? – zapytała cicho, z rozczarowaniem Joanna.
– A Michał jest bardzo zajęty w pracy…

Joanna zrozumiała i kiwnęła głową, zaczynając płakać…
– Przepraszam, Lizo, jestem ci tak winna… Wracajcie do domu, bardzo mi źle bez was…
– No co ty, mamo, nie jesteś w ogóle winna, po prostu popełniłaś błąd, zapomniałaś i się zdenerwowałaś! Wszystko będzie dobrze.
Kiedy Liza odeszła, sąsiadka z sali powiedziała do Joanny: – Masz świetną córkę! Piękną, dobrą, troskliwą!
Joanna uśmiechnęła się – Tak, jest świetna!
Kiedy Joanna wyzdrowiała, z szpitala odbierali ją razem Michał i Elżbieta. Mieszkali razem w mieszkaniu Joanny, aż Liza skończyła szkołę. Potem wszyscy razem wyjechali na gospodarstwo do rodziców Lizy. Dom tam duży, miejsca wiele… i dodatkowe ręce do pracy nie zawadzą.
Joannie tak się spodobało na wsi, że teraz nie chce słyszeć o powrocie do miasta. Zwłaszcza że młodzi mieli syna, Szymonka, w którym wszyscy stracili głowę. Podczas gdy rodzice Lizy zajmowali się gospodarstwem, Liza leczyła zwierzęta, a Michał prowadził sklep farmy, Joanna poświęcała całą uwagę małemu Szymonkowi.

Teraz często od niej słychać:
– Taką lokatorkę sam Bóg mi zesłał!
Ot, jak to w życiu bywa!