Witam! Dzwonię w sprawie pokoju z ogłoszenia!

– Dzień dobry! Dzwonię w sprawie ogłoszenia o pokój!

W drzwiach mieszkania, gdzie mieszkała Anna, stała prawdziwa „szara myszka”: ubrana w zniszczone dżinsy, sprany t-shirt, na nogach miała mocno znoszone adidasy, a w rękach trzymała nijaką torbę. Jasne, falowane włosy były związane w prosty kucyk. Na twarzy ani grama makijażu. Tylko jej ogromne, niebieskie i wyraziste oczy przyciągały wzrok.

Anna przyjrzała się dziewczynie uważnie i skinęła głową: „Wejdź!”
– Tak więc, moja droga, prądu nie marnować, wody nie lać, oszczędnie, zrozumiano?! I żeby było czysto! Żadnych gości! Pytania są?
Dziewczyna uśmiechnęła się i kiwnęła głową: „tak, dobrze!”

– Uległa – pomyślała Anna – Wielka rzadkość w dzisiejszych czasach… Od razu widać, że ze wsi przyjechała.
Z dalszej rozmowy wynikło, że dziewczyna ma na imię Zosia i rzeczywiście przyjechała z wioski, gdzie jej rodzina ma własne gospodarstwo, a sama przyjechała studiować weterynarię.
– Rozumiem! Świnie będziesz leczyć! – podsumowała Anna.
Zosia nie poczuła się urażona, tylko uśmiechnęła się: – I świnie, i krowy, i konie, a także koty, psy – wszystkich! Zwierzęta też chorują.
– No tak, no tak! Tu ludzi nie ma komu leczyć, ale świnie – proszę bardzo! – z oburzeniem powiedziała Anna.

***
Ogólnie, lokatorka zrobiła na Annie dobre wrażenie: skromna, nie śmiała, cicha, posłuszna, schludna, porządek w mieszkaniu prowadziła, ugotowała sobie i jeszcze gospodynię poczęstowała.
Szczególnie dobrze Zosi wychodziły naleśniki: apetyczne, cienkie jak papier, porowate i rumiane. Ręka Anny sama sięgała po takie smakołyki! Były to prawdziwe cuda kulinarnego kunsztu: w ustach się rozpływały, zanim zdążyły dotrzeć do żołądka.
Anna i Zosia, można powiedzieć, nawet się zaprzyjaźniły i czasami spędzały wieczory przy filiżance herbaty.

I wszystko, być może, ułożyłoby się dobrze i Zosia spokojnie ukończyłaby studia, mieszkając w wynajętym mieszkaniu u Anny. Ale wtedy, po półrocznej turze, z Północy wrócił syn Anny – Michał. Silny młody mężczyzna, można by nawet powiedzieć – przystojniak („cały ojciec” – wzdychała matka).
Sama Anna lubiła nazywać ukochanego synka po francusku „Michaś”. Sam młody mężczyzna krzywił się na takie określenie jak od bólu zęba, ale znosił to: „mama w końcu”.

Trzeba powiedzieć, że wychowywała syna sama i, jak się wydaje, na tej podstawie uważała go za swoją własność.
Prawdopodobnie dlatego fakt, że jej Michaś miło rozmawia z lokatorką w kuchni i z apetytem zajada jej naleśniki, wprawił Annę w szok. I nie chodziło tylko o naleśniki! Ten „nicpoń” jednocześnie pożerał oczami tę „dojarę”. Anna od tego odkrycia niemal zbladła na miejscu.
– Mój syn w ogóle nie ma gustu! – koszmarna myśl przebiegła przez głowę matki-synowej właścicielki.

***
Od tego momentu Anna znienawidziła swoją lokatorkę: podłogi teraz myła nie tak, mówiła nie tak, a nawet naleśniki wydawały się nie tak dobre. A najbardziej Annę przerażało to zakochane spojrzenie, którym jej synek, jej krew i kość, spoglądał na tę „bladą pokrakę”, „wieśniarę z obory”…
– Na mnie, swojego jedynego bliskiego człowieka, nigdy tak nie patrzył! – z oburzeniem myślała w nocy, dusząc łzy w poduszkę.
– Żmiję, żmiję przygarnęłam na piersi! – płakała do słuchawki, dzieląc się nieszczęściem z bliską przyjaciółką – równie samotną kobietą w średnim wieku – Janiną.
– Myślałam, że na tę bladą pokrakę Michaś nawet nie spojrzy! Dlatego ją wpuściłam do domu! A ta swoje oczy podkreśliła, włosy rozpuściła i naleśnikami go przekupuje!
Janina wysłuchała przyjaciółki, pokiwała głową i wyraziła swoje zdanie:
– Oj, Anka, uważaj, żeby ci syna nie zaczarowała! Tymi słowami Janina dolała oliwy do ognia nienawiści i nieporozumienia, niemal doprowadzając przyjaciółkę do zawału.

Nie żeby Anna wierzyła w takie rzeczy, jak czary i odczarowania… Wszystko to ona nazywała „ciemnotą i zacofaniem”, ale sama myśl o tym, że obca kobieta zawładnęła uwagą syna, doprowadzała ją do szaleństwa.
Całymi dniami teraz łamała sobie głowę, myśląc, co robić, żeby odwieść syna od tej „wieśniary”. Ale naturalnie, nie zamierzała pokazać się jako chamka i wyrzucić dziewczyny za drzwi. Przynajmniej wtedy nie. Obawiała się, że wówczas upadnie w oczach syna, a on jeszcze możliwe, że od niej odejdzie.
– Nieee! Trzeba działać sprytnie. Trzeba jakoś wystawić tę dziewczynę w niekorzystnym świetle, żeby syn się od niej odwrócił.

***
Anna przez kilka dni myślała nad tym, jak rozdzielić syna od lokatorki.
Tamta chodziła, jakby nic się nie działo, piekła swoje naleśniki, gotowała barszcz i udawała, że nie zauważa przeszywającego spojrzenia Anny. Tylko raz zapytała:
– Anno, czy nie jest pani chora? Jakaś pani smutna i blada… I nic nie je…
– Wszystko w porządku! – mruknęła Anna pod nosem i zniknęła w swoim pokoju, by dalej opracowywać plan pozbycia się „paskudy”. W głowie jej się kłębiło… Była nawet myśl, żeby otruć bezczelną. Ale Anna szybko się przeżegnała: – Wybacz, Boże! Jaki to grzech do mnie przyszedł.
Podczas gdy Anna myślała, Michał pewnego dnia wrócił do domu z pierścionkiem i kwiatami i oświadczył się Zosi! Na taki obrót spraw Anna straciła całkowicie nad sobą kontrolę.

– Nawet się matki nie zawstydził, drań! – ponownie z oburzeniem płakała całą noc w poduszkę – On mnie nie szanuje! Kochanie to tylko tę dziewczynę!
Anna gniewnie wytarła łzy i podeszła do okna… odwróciła się, a jej wzrok padł na stolik nocny. Leżały tam jej kolczyki z szmaragdami. Kolczyki stare, o dużej wartości. W spadku otrzymała je od matki, a ta od swojej matki… Przypomniała sobie, jak z uwielbieniem Zosia zawsze patrzyła na kolczyki i podziwiała ich piękno.
– No to ja ci pokażę! – syknęła złośliwie Anna, zdecydowanie chwytając kolczyki, zawinęła je w chusteczkę do nosa i schowała do torby.
Prawdę mówiąc, wtedy w ogóle nie rozumiała, co robi i jak będzie postępować dalej.

***
Rano Anna obudziła się w dobrym nastroju, tego dnia zamierzała wyrzucić wieśniaczkę z domu. Na zawsze.
Wyszła na śniadanie, szeroko uśmiechając się…i smarując sobie chleb masłem, zwróciła się do syna: – Michaś, nie zabierałeś czasem moich kolczyków z szmaragdami, jakoś znaleźć ich nie mogę…
– Mamo, a na co mi one? Co ja jestem dziewczyna-piękność, czy co? – zdziwił się Michał.
Wtedy Anna z uśmieszkiem zwróciła się do Zosi: – A ty nie widziałaś moich kolczyków?
Zosia poczerwieniała, sama tylko myśl o tym, że ją mogą oskarżyć o kradzież, sprawiała, że traciła rezon, chowała wzrok i płakała.
– Niczego nie brałam! – cicho powiedziała Zosia, dusząc się łzami.
– No, co mówiłam?! To ona! Przytuliła moje kolczyki i wysłała je do swoich biedaków na wsi…

– Ale moja rodzina wcale nie jest biedna – odparła dziewczyna – I nigdy nie braliśmy cudzych rzeczy! Dlaczego pani tak mówi?
– To ty, dlaczego tak? Oddaj mi moje kolczyki i wynoś się stąd.
– Nie mam niczego twojego…Możesz nawet wezwać policję!
– Tak, po co ich wzywać, one są dawno już u twoich krewnych!
Anna straciła już całkowicie nad sobą panowanie i schodząc na dno, przepaść, nie była w stanie zatrzymać potoku przykrych słów skierowanych do dziewczyny.
– Mamo, co ty mówisz? Liza by tego nie zrobiła! Zapewne po prostu zapomniałaś i sama gdzieś położyłaś.
Wszyscy troje przeszukali mieszkanie, aż Michał przypadkiem nie zahaczył o torbę matki i z niej wypadła chusteczka z kolczykami.

Mężczyzna znieruchomiał z odkryciem w dłoniach.
– Jak mogłaś, mamo? – powiedział, patrząc na matkę oczami pełnymi rozczarowania.
– Po prostu się pomyliłam, synku, rozumiesz, zapomniałam! – próbowała mylić Anna.
– Mamo, wszystko widziałem! Byłaś okropna! Wyprowadzamy się z Lizą do wynajętego mieszkania – oświadczył Michał.
– Poczekaj, jeszcze z tą dziewczyną się nacakasz! – krzyknęła Anna przez łzy.
Michał wyszedł z pokoju, wziął Zosię za rękę i opuścił dom Anny.
Wynajęli mieszkanie, pobrali się i byli szczęśliwi. Pewnego dnia Michałowi zadzwoniła Janina.

– Misiu, mama w szpitalu! Ma zawał. Płacze, chce cię zobaczyć…
Zosia, usłyszawszy, że teściowej źle, natychmiast zaczęła się pakować, zrobiła dla niej kotleciki na parze, ugotowała rosół z pierożkami, po drodze kupiła trochę owoców…
Michał nie poszedł do matki, tłumacząc się zajętością.
***
Gdy Zosia pojawiła się w drzwiach sali, Anna zapłakała. Miała nadzieję, że syn przyjdzie, a przyszła ta znienawidzona dziewczyna, która zrujnowała jej życie, zabrała to, co najcenniejsze.
– No, czemu się tak rozchorowałaś, mamo? Oto rosół, pierożki… – mówiła Zosia. – Chcesz, podam ci wszystko łyżką, dopóki gorące.
– A Michaś? Czemu nie przyszedł? – cicho, z rozczarowaniem zapytała Anna.
– A Michaś bardzo zajęty pracą…

Anna z rozumieniem skinęła głową i zapłakała…
– Przepraszam cię, Zosiu, tak cię skrzywdziłam…Wrócicie do domu, jest mi bardzo źle bez was…
– Ale co ty mówisz, mamo, nic się nie stało, po prostu się pomyliłaś, zapomniałaś i zdenerwowałaś się! Wszystko będzie dobrze.
Gdy Zosia wyszła, sąsiadka z sali powiedziała do Anny: – Dobra masz córkę! Piękna, dobra, troskliwa!
Anna uśmiechnęła się – Tak, dobra!
Gdy Anna wyzdrowiała, zaaopiekowali się nią wspólnie Michał i Zosia. Mieszkali we troje w mieszkaniu Anny, póki Zosia nie skończyła nauki. Potem wszyscy wspólnie wyjechali na wieś, do rodziców Zosi. Dom tam duży, miejsca dużo… i dodatkowe ręce do pracy nie zaszkodzą.
Annie tak spodobało się na wsi, że teraz o mieście słyszeć nie chce. Zwłaszcza, że młodym urodził się syn, Aleksander, któremu wszyscy oddają serce. Póki rodzice Zosi zajmują się gospodarstwem, Zosia leczy zwierzęta, a Michał zarządza sklepem na farmie, Anna całą swoją uwagę poświęca małemu Aleksandrowi.

Teraz często można usłyszeć od niej:
– Taką lokatorkę sam Bóg mi wtedy przysłał!
Tak to bywa!