Spotkanie o Zmierzchu

Spotkanie po latach

Kasia była najbardziej niepozorną dziewczynką w klasie. Przynajmniej tak sama uważała. Niska, szczupła, a do tego z rudymi włosami… Kasia miała kompleksy na punkcie swojego wyglądu, z zazdrością patrząc na jasnowłose i niebieskookie koleżanki z klasy.

– Córeczko, rozwinięcie jak pączek róży jeszcze przed tobą – pocieszała ją mama – ja też zaczęłam wyglądać jak dama dopiero w wieku szesnastu lat. Nie śpiesz się, i ty jeszcze zdobędziesz serca chłopców. Teraz masz dopiero trzynaście lat.

– Mamo, wcale mi się nie spieszy – wzdychała Kasia, chociaż jej zielone oczy mówiły coś innego. Z melancholią spoglądała na swoje odbicie w lustrze.

Od dawna podobał jej się chłopiec z równoległej klasy – Wojtek. Sportowy, wysoki, wesoły. Jego odwaga w grach i zabawach często graniczyła z lekkomyślnością. Patrząc na chłopaków grających w koszykówkę, Kasia nie mogła oderwać wzroku od Wojtka. Jego zapał i energia zarażały innych, co często prowadziło drużynę do zwycięstwa.

Nawet gdyby Wojtek nie był tak przystojny, i tak podobałby się Kasi, ale jego wyjątkowy wygląd nie dawał jej nadziei na przyjaźń z takim liderem.

Wokół Wojtka zawsze krążyli przyjaciele i koleżanki – trudno było się do niego przebić. Nigdy nie był sam, zawsze otoczony grupą. Nawet krótkie spotkania z nim na przerwie były dla niej dużą radością, lecz nieśmiałość zawsze ją paraliżowała. Mijając Wojtka w korytarzu, ledwo rzucała na niego okiem, a potem szybko odwracała wzrok…

Kasia nikomu nie mówiła o swoim zauroczeniu, ale miała wrażenie, że cały świat zna jej tajemnicę i bała się, że koledzy będą się z niej śmiali, a co gorsze, sam Wojtek mógłby się dowiedzieć…

Postanowiła więc zapomnieć o Wojtku za wszelką cenę, próbować go ignorować i nie myśleć o nim wcale. Na początku było to trudne, ale z czasem, dzięki sile woli, udało jej się. Kasia poczuła ulgę i nawet zaczęła być z siebie dumna.

– Najważniejsze to unikać bliskich spotkań – szeptała sobie w myślach, widząc Wojtka w szkole szybko skręcała w inną stronę lub przechodziła obok, chowając się za plecami innych uczniów.

Minęły dwa lata. Kasia dobrze się uczyła, wyrosła i przestała tak wstydzić się samej siebie, bo spełniły się przewidywania mamy: z dziewczynki zmieniła się w delikatną, smukłą młodą kobietę, i to zaledwie w jedno lato.

Po ukończeniu ósmej klasy Kasia przeniosła się do szkoły technicznej. O losach Wojtka i innych kolegów dowiadywała się rzadko, przy okazji spotkań ze swoją byłą wychowawczynią, panią Anną. Mieszkały na tej samej ulicy.

Na szkolnych zlotach Kasia się nie pojawiała. Ich klasa nigdy nie była zbyt zżyta, a Kasia nie miała tam przyjaciół. Jednak kiedy z okazji jubileuszu pani Anny zorganizowano spotkanie, postanowiła pójść, by złożyć życzenia ulubionej nauczycielce.

Minęło przecież trzydzieści lat od ukończenia szkoły! Spotkanie było wzruszające, ponieważ wielu nie widziało się od czasów szkolnych. Byli tam też uczniowie z równoległej klasy.

Kasia aż drgnęła na widok Wojtka. Wysoki, przystojny mężczyzna z siwiejącymi włosami i zadbaną brodą. Nie przypominał już tamtego zawadiaki, tylko jego oczy pozostały takie same – wesołe i pełne iskry.

Sala była pełna gwaru. Po złożeniu życzeń pani Annie, goście rozmawiali w małych grupkach, wielu się przytulało.

Jakie było zaskoczenie Kasi, gdy Wojtek podszedł do niej z szerokim uśmiechem i powiedział:

– A oto moja dawna szkolna miłość… Kasia.

Ukląkł lekko i pocałował ją w rękę. Jakby nie minęły dziesiątki lat – Kasia zarumieniła się.

– Miłość? Ja? – rzuciła zaczerwieniona – dlaczego dowiaduję się o tym dopiero teraz?

Oboje wybuchli śmiechem. Każde z nich miało już rodziny i dzieci. Wojtek zaczął opowiadać jej o swojej pracy, rodzinie i synu.

– Ja też mam syna – odpowiedziała Kasia, dokładnie tak, jak sobie marzyła. Wzięła głęboki oddech, spojrzała na Wojtka i zapytała:

– Powiedz mi, dlaczego? Dlaczego ci się podobałam? Byłam przecież taką nieśmiałą, cichą dziewczynką… do tego nieładną…

– Właśnie dlatego. Że nie chciałaś być ze mną, jak wszyscy. Zawsze przechodziłaś obok z podniesioną głową… Nie śmiałem nawet do ciebie podejść. Byłaś dumna. Ale bardzo mi się podobałaś. Choć teraz to już tylko słodkie wspomnienie młodości.

– A ja lubiłam cię równie mocno, nawet nie mogę ci opowiedzieć wszystkiego… – wyrzuciła z siebie Kasia – ale nie dało się przedrzeć przez tłum twoich wielbicieli… A podejście pierwsza było niemożliwe. Lecz to rzeczywiście tylko dziecięce zauroczenie.

– Kto wie… – powiedział Wojtek w zamyśleniu – może nieświadomie coś przegapiliśmy w życiu.

– Możliwe, – zaśmiała się Kasia, – Może spotkamy się w następnym życiu…

– Będę szukał twoich zielonych oczu – szepnął Wojtek z lekkim uśmiechem. Widać było, że jest zauroczony Kasią. A ona naprawdę stała się piękną kobietą. Późny rozkwit – jak kiedyś mówiła jej mama.

Nagle Kasia usłyszała swoje imię.

– Mamo! Przyjechaliśmy z tatą po ciebie, jak prosiłaś…

Przez tłum przepychał się młody chłopak.

– Poznaj, to mój syn… – powiedziała Kasia z uśmiechem.

– Wojtek – wyciągnął rękę syn Kasi.

– Wojciech – odparł jej dawny kolega. Spojrzał na Kasię z zaskoczeniem, czułością i zakłopotaniem.

Kasia pomachała mu i skierowała się ku wyjściu. Już na progu szkoły Wojtek dogonił ją.

– Słuchaj, Kasiu… – patrzył na nią z wilgotnymi oczami – dziękuję…

– Za co? – zdziwiła się Kasia.

– Za syna. Wychowany jest kolejny Wojtek. Dziękuję za pamięć…

Kasia skinęła głową. Podeszła do samochodu i usiadła na tylne siedzenie.

Jej mąż zapytał:

– Jak było?

– Dobrze – odpowiedziała Kasia – wielu przyjechało. Miło było ich zobaczyć. I trochę smutno, oczywiście. Czas nas zmienia… Cieszę się dla pani Anny. To heroiczna nauczycielka. Niech Bóg zesła jej zdrowie na wiele pokoleń uczniów…