Zachód Spotkań

Przyjęcie klasowe

Zuzia była najmniej wyrazistą dziewczyną w klasie. Przynajmniej tak sama uważała. Niska, szczupła, do tego z rudymi włosami… Kompleksy na punkcie wyglądu sprawiały, że z zazdrością patrzyła na jasnowłose, niebieskookie koleżanki z klasy.

– Córeczko, rozkwitniesz jak pączek róży – uspokajała ją mama – Ja też późno zaczęłam przypominać panienkę. Dopiero w wieku szesnastu lat. Więc niczego nie przyspieszaj – serca chłopaków jeszcze podbijesz. A teraz masz raptem trzynaście lat.

– Mamo, wcale mi się nie spieszy – szeptała Zuzia, ale jej zielone oczy ją zdradzały. Zuzia z tęsknotą patrzyła na swoje odbicie w lustrze i wzdychała.

Od dawna podobał jej się chłopak z równoległej klasy – Kacper. Wysportowany, wysoki, wesoły. A jego odwaga i pomysły bardziej przypominały brawurę. Patrząc na chłopięcą grę w koszykówkę na WF-ie, Zuzia śledziła Kacpra. Jego zapał i energia porywały wszystkich graczy, a drużyna zawsze wygrywała.

Gdyby Kacper nie był tak atrakcyjny, i tak by się Zuzi podobał, ale jego wyrazisty wygląd nie dawał jej żadnych szans na przyjaźń z takim liderem.

Dodatkowo wokół Kacpra zawsze krążyli przyjaciele i koleżanki – nie sposób było się przebić. Nigdy nie był sam. Zawsze w tłumie dzieciaków. Ale nawet rzadkie spotkania na korytarzu podczas przerw były radością dla Zuzi. I znowu zawodziła ją niepewność siebie. Zrównawszy się z Kacprem, ledwie na niego spojrzawszy, natychmiast odwracała wzrok…

Nikomu Zuzia nie mówiła o swojej dziecięcej sympatii, ale wydawało jej się, że cały świat zna i widzi jej sekret, a ona czerwieniła się na samą myśl, że będą się z niej śmiać koledzy z klasy lub, co gorsza, sam Kacper…

Dlatego postanowiła za wszelką cenę zapomnieć o przystojniaku, starać się nie zwracać na niego uwagi i nie myśleć o nim wcale. Na początku szło jej to marnie, ale silną wolą udało jej się to osiągnąć. Zuzia się uspokoiła i poczuła ulgę. Nawet zaczęła być z siebie wewnętrznie dumna.

– Ważne, żeby się z nim nie spotykać z bliska – szeptała sama do siebie. Widząc obiekt swoich uczuć w szkole, natychmiast skręcała w inną stronę albo próbowała szybko przejść, chowając się za plecami innych uczniów.

Minęły dwa lata. Zuzia dobrze się uczyła, urosła, przestała się tak wstydzić siebie, ponieważ spełniły się przepowiednie mamy: Zuzia zamieniła się w delikatną, smukłą dziewczynę dosłownie przez jedno lato.

Po ósmej klasie Zuzia poszła do technikum. O losach Kacpra i innych chłopaków dowiadywała się ze sporadycznych spotkań ze swoją dawną wychowawczynią. Pani Maria mieszkała na tej samej ulicy co Zuzia.

Na szkolne spotkania klasowe Zuzia nie chodziła. Z jakiegoś powodu ich klasa nie była zbyt zgrana i Zuzia nie miała szkolnych przyjaciół. Jedynie raz, gdy klasa się zebrała z okazji jubileuszu Pani Marii, Zuzia postanowiła się wybrać, aby złożyć życzenia ulubionej nauczycielce.

Minęło już trzydzieści lat od ukończenia szkoły! Spotkanie było wzruszające, bo wielu nie widziało się od szkolnych czasów. Przyszli uczniowie i z klasy równoległej.

Zuzia drgnęła, ujrzawszy Kacpra. Wysoki, elegancki mężczyzna, z lekką siwizną i schludną brodą. Mało przypominał chłopca w gorącej wodzie kąpanego. A tylko oczy pozostały takie same – pełne iskier radości.

W auli panował gwar. Po życzeniach dla Pani Marii, dzieciaki stały w grupach, rozmawiając, wielu się obejmowało.

Jakie było zdziwienie Zuzi, gdy Kacper podszedł do niej z szerokim uśmiechem, witając się:

– A tu moja tajemna szkolna miłość… Zuzia.

Delikatnie się skłonił i pocałował Zuzię w rękę. Jakby nie minęły dekady – Zuzia poczuła, że oblewają ją rumieńce.

– Miłość? Ja? – wykrztusiła – a czemu dopiero teraz się o tym dowiaduję?

Oboje się zaśmiali. Oczywiście, wszyscy mieli już rodziny, dzieci. Także Kacper i Zuzia.

Kacper i Zuzia stanęli na uboczu. Opowiadał jej o swojej pracy, rodzinie i synu.

– Ja też mam syna – odpowiedziała Zuzia, tak jak zawsze marzyła. Westchnęła i spojrzawszy na Kacpra, zapytała nagle:

– Ale powiedz mi: dlaczego? Dlaczego się komu ja podobałam? Byłam przecież taka cicha i skromna… I do tego nieładna…

– O to się rozchodzi. Że nie chciałaś być jak wszystkie. I zawsze przechodziłaś obok z dumnie podniesioną głową… Nie mogłem nawet pomyśleć, żeby do ciebie podejść. Dumna. Ale bardzo mi się podobałaś. Choć teraz to już tylko miłe wspomnienie młodości.

– A ty mi się podobałeś nie mniej, nie mogę ci nawet wszystkiego opowiedzieć… – wyrwało się Zuzi – ale nie dało się przebić przez tłum twojej świty… I nie mogłabym podejść pierwsza. Ale to wszystko, faktycznie, tylko dziecięca zauroczenie.

– Kto wie… – zamyślił się Kacper – może nieświadomie coś przegapiliśmy w naszym życiu.

– Może – zaśmiała się Zuzia – Może spotkamy się następnym razem. W następnym życiu…

– Będę szukał twoich zielonych oczu – szepnął Kacper z lekkim uśmiechem. Było widać, że był oczarowany Zuzią. Naprawdę stała się pięknością. Późny kwiat – jak kiedyś mawiała jej mama.

Nagle ktoś zawołał Zuzię.

– Mamo! Przyjechaliśmy z tatą po ciebie, jak prosiłaś…

Do Zuzi i Kacpra przedzierał się przez tłum młody mężczyzna.

– Poznaj, to mój syn… – powiedziała Zuzia z uśmiechem.

– Kacper – odparł energicznie syn Zuzi, wyciągając rękę.

– Kacper Janowicz – Kacper uścisnął jego dłoń. Spojrzał na Zuzię, w jego oczach było zdziwienie, czułość i zdezorientowanie.

A Zuzia pomachała mu i skierowała się do wyjścia. Na progu szkoły dogonił ją Kacper.

– Posłuchaj, Zuzia… – spojrzał na nią z mokrymi oczami – dziękuję ci…

– Za co? – zdziwiła się Zuzia.

– Za syna. Rośnie kolejny Kacper. Dziękuję za pamięć…

Zuzia skinęła głową. Wsiadła do samochodu i usiadła na tylnym siedzeniu.

Mąż Zuzi zapytał:

– No i jak poszło?

– Dobrze – odpowiedziała Zuzia – Wiele osób przyjechało. Przyjemnie było zobaczyć. I trochę smutno, oczywiście. Czas nas zmienia… Cieszę się za Panią Marię. Bohaterską nauczycielkę. Oby miała zdrowie na wiele kolejnych pokoleń uczniów…