Przepraszam, ale na razie nie chcę mieszkać razem

Przepraszam, ale na razie nie chcę mieszkać razem…

Sergiusz był przekonany, że Lesia jest w nim zakochana równie mocno jak on w niej, dlatego jej odpowiedź na propozycję wspólnego zamieszkania bardzo go zaskoczyła.

– Przepraszam, ale na razie nie chcę mieszkać razem! – powiedziała.

– Dlaczego?

– Nie wiem, spotykamy się zaledwie pół roku. Wydaje mi się, że to jeszcze za wcześnie…

– Za wcześnie? Słońce, wydaje mi się, że to idealny moment. Zamieszkamy razem, lepiej się poznamy, a potem, kto wie, przejdziemy na kolejny poziom.

– Sergiuszku, to nie gra komputerowa, to życie. W moim życiu nie ma teraz miejsca na wspólne mieszkanie, ale to nie znaczy, że nie zależy mi na naszym związku. Po prostu odpowiada mi to, co jest.

– Ale ja chcę czegoś więcej! Chcę budzić się z tobą rano. Chcę zasypiać razem! Czy ty tego nie chcesz?

– Przecież to i tak robimy. Dwa razy w tygodniu, zapomniałeś? Czy to nie wystarczy?

– Mi nie wystarczy!

– No to, jeśli mnie kochasz, będziesz musiał to przeczekać.

– Mogę przeczekać, jeśli tylko powiesz mi, dlaczego! Dlaczego nie chcesz? Wyjaśnij mi! Czy to takie trudne?

Lesia chwilę się zastanowiła, po czym uśmiechnęła się do niego i uznała, że warto omówić to dokładniej.

– Sergiusz, porozmawiajmy szczerze. Co dla ciebie znaczy wspólne mieszkanie z kobietą?

– Już mówiłem, zasypiać i budzić się razem!

– A co pomiędzy tym?

– W jakim sensie? – zapytał niezrozumiałym tonem.

– Doba ma dwadzieścia cztery godziny, zapomniałeś? Mówisz tylko o nocy i wczesnym poranku, a co z resztą czasu?

– Reszta czasu? Przecież jesteśmy prawie zawsze w pracy! Czyż nie?

– Dlaczego nie? Na przykład, mielibyśmy wspólne kolacje czy śniadania?

– Mam nadzieję!

– A kto będzie gotować?

– Ty nie umiesz gotować! – stwierdził Sergiusz, choć z głupoty, mimo że nieraz jadł jej potrawy.

– Umiem gotować!

– Więc w czym problem?

– Kto będzie gotował? Ty czy ja?

– Cóż, może ty i czasami ja. Czemu się tym martwisz?

– Sergiusz, bo nie chcę, żeby moje życie zamieniło się w Dzień Świstaka, jak u wielu moich koleżanek! Nie chcę wstawać wcześniej, żeby komuś robić śniadanie. Nie chcę biec z pracy, wstępować do sklepu, dźwigać torby do domu, a potem jeszcze dwie godziny stać przy kuchence, gotując obiad!

– Ale przecież czasami gotujesz, gdy zostajesz u mnie, prawda? Myślałem, że to lubisz…

Sergiusz wyglądał na nieco zdezorientowanego. Czyżby jego dziewczyna była leniwa?

– Lubię gotować, ale na razie nie jestem gotowa robić tego codziennie. Lubię wracać do domu, zrobić sobie sałatkę na szybko i na tym poprzestać. Lubię, że spotykamy się dwa razy w tygodniu, czasami częściej. Dla mnie to wystarczy! Być może kiedyś zechcę czegoś więcej, ale na razie nie!

– Po prostu mnie nie kochasz! – stwierdził Sergiusz.

– No i znowu się zaczyna…

– A co? Nieprawda? Kiedy kobieta kocha, jest gotowa na wszystko dla ukochanego!

– A ukochany? On jest gotowy na wszystko dla ukochanej?

– Oczywiście!

– Dobrze, to zamieszkajmy razem, ALE – wszystkie obowiązki domowe dzielimy po równo. Każdy sprząta po sobie, gotujemy na zmianę, sami pierzemy swoje rzeczy. Co ty na to?

– Ale ja słabo gotuję. Sama mówiłaś!

– To będzie powód, żeby się nauczyć. Nie można przecież cały czas jeść tylko pizzy lub burgerów. Mogę ci pomóc z nauką!

– Po prostu nie rozumiem, czy to naprawdę takie trudne? Dlaczego innym to nie przeszkadza? Czy jesteś jakaś wyjątkowa? – nie ustępował Sergiusz.

– Jeśli chcesz tak myśleć, to proszę bardzo! Jestem wyjątkowa. Nie chcę poświęcać swojego życia dla miłości. Przynajmniej na razie. Mam dopiero dwadzieścia trzy lata. Chcę cieszyć się wolnością!

– Aha, już wiem! Masz innego mężczyznę! – wymyślił nagle Sergiusz.

– I po co by mi on był? – zdziwiła się Lesia.

– No, jeśli nie chcesz mieszkać ze mną, to znaczy, że on jest ci droższy!

– Twój wymyślony mężczyzna jest mi droższy? – zaśmiała się.

– Twój wymyślony mężczyzna! Czemu miałbym sobie wymyślać jakiegoś faceta!

– No, ty ich nie potrzebujesz, więc postanowiłeś mi jednego wymyślić, tak?

– Kompletnie mnie zamotałaś! – podniósł głos.

– Bo mówisz głupoty! Nikogo więcej nie mam! Czasem sam mi wystarczasz, dlatego nie chcę mieszkać razem! Lubię swoją samotność i nie jestem gotowa z niej zrezygnować. Nie teraz!

– Jak można lubić samotność, będąc w związku? – zdziwił się Sergiusz.

– To proste. Czy są rzeczy, które lubisz robić, gdy nikogo nie ma w domu?

– Na przykład?

– Nie wiem, czytać książkę, oglądać serial, brać kąpiel, przeglądać media społecznościowe, przymierzać ubrania z szafy, tańczyć w ciemności!

– Facet tym się nie zajmuje! – oburzył się.

– A dziewczyny tak! I mi się to podoba! Na razie nie jestem gotowa rezygnować z uroków mojego samotnego życia!

– Ale przecież w życiu razem też są swoje uroki! – próbował jeszcze przekonać Sergiusz.

– Na przykład?

– Zasypiać i budzić się razem! – zaczął znowu to samo.

– Sergiusz, wiesz, że chrapiesz jak traktor?

– Co? Nigdy mi nie mówiłaś! Inni się nie skarżyli!

– No, o innych się nie wypowiem, ale odkąd Leon cię walnął w nos na grillu parę miesięcy temu, zacząłeś strasznie chrapać. I mówiłam ci! Mogę to znieść dwa razy w tygodniu, ale codziennie nie chcę! Też czasami chcę się wyspać.

– Nie wysypiasz się obok mnie?

– Tylko w te rzadkie chwile, gdy uda mi się zasnąć przed tobą!

– Ale przecież zazwyczaj kładziesz się później…

– No właśnie o to mi chodzi!

– A więc chrapię, źle gotuję, nie nadaję się do mieszkania razem?

– A do tego jeszcze jesteś strasznym nudziarzem! – nie wytrzymała.

– Co to znaczy, że jestem nudziarzem!?

– Od pół godziny próbujesz mnie przekonać do czegoś, czego w zasadzie robić nie chcę. Jak to nie nudziarstwo, to co?

– Lesia, ja przecież chciałem się z tobą ożenić! Dlatego zaproponowałem, żebyśmy zamieszkali razem! – powiedział obrażony.

– Czy ja mówiłam, że chcę wyjść za mąż? – uśmiechnęła się smutno.

– A nie chcesz? Wszystkie dziewczyny chcą wyjść za mąż!

– Widocznie nie wszystkie…

– Czy może nie chcesz wyjść za mąż za mnie? – zrozumiał.

– Generalnie nie chcę, ale jeśli myśleć po twojemu, to co możesz zaoferować przyszłej żonie? Zasypianie i budzenie się razem?

– Chcesz mi powiedzieć, że jestem bezwartościowy? – obraził się Sergiusz. – Że do niczego się nie nadaję?

– Masz prawie trzydzieści lat. Zarabiasz dwa tysiące złotych miesięcznie, mieszkasz w zrujnowanym mieszkaniu swojego wujka, byleby nie płacić za wynajem, ubierasz się w tanich sklepach. Nawet nie chcesz kupić samochodu, bo trzeba go utrzymywać!

– Jak cię słuchać, to rzeczywiście jestem nic nie wart! To po co w ogóle się ze mną spotykałaś?

Lesia wzruszyła ramionami.

– Jesteś przystojny, masz dobrą budowę, jesteś zabawny i świetnym kochankiem.

– Dla zdrowia?

– I dla duszy!

– Ale rodziny z nami nie będzie!

– Dopóki nie dorośniesz, na pewno nie!

– Świetnie! W takim razie moja propozycja schodzi z agendy! I wiesz co? Powiem ci więcej! Rozstajemy się!

– Serio? – zapytała ironicznie Lesia. – Myślałam, że już nawet o tym nie zaproponujesz! To pa? – powiedziała i pomachała mu ręką, przypominając, że kłóci się z nią w jej mieszkaniu.

– Pa! – dumnie stwierdził, naciągając spodnie. – A właściwie żegnaj!

– No to żegnaj! – powiedziała z uśmiechem, rzucając mu koszulkę.

Sergiusz wyszedł, a Lesia włączyła muzykę, zgasiła światło i zaczęła tańczyć. To zawsze pomagało jej uspokoić nerwy i odzyskać pozytywny nastrój. Wiedziała, że jutro lub po jutrze i tak wróci, ale czy go wpuści z powrotem? To już inna sprawa!