Nie jesteś nam potrzebny.

Twój czas minął

Kiedy Kasia przybyła do pracy, była w kiepskim nastroju – poprzedniego dnia rozwiodła się z mężem. Koledzy w biurze wiedzieli o wszystkim i widząc, że jest przygnębiona i zagubiona, starali się ją pocieszyć, jak potrafili:

– Kasia, co takiego się stało, że się rozwiodłaś? Nie ma co dramatyzować, nie jesteś ani pierwsza, ani ostatnia. Jesteś silna i wychowasz synów. A mąż jeszcze tego pożałuje. Najważniejsze to nie tracić ducha – mówiła jej Ania, która sama była rozwiedziona od pięciu lat.

– Ania ma rację – dodała Basia. – Faceci tacy są, jeśli widzą, że po rozwodzie żona przeżywa i się załamuje, cieszą się. Myślą, że bez nich jesteś nikim. Ale jeśli widzą, że jesteś zadbana i wesoła, wkurzają się, że potrafisz sobie poradzić bez nich. Więc Kasia, głowa do góry, wszystko będzie dobrze!

Kasia zgadzała się z koleżankami, ale w głębi serca myślała:

– Łatwo im mówić, ale jak ja mam sobie poradzić z dwójką dzieci na jednej pensji, zwłaszcza że tak kochają ojca? Muszę się przyzwyczaić.

Z mężem Kasia rozwiodła się po dziesięciu latach małżeństwa. Pewnego dnia Jakub wrócił z pracy i oznajmił:

– Odchodzę do innej kobiety. Nie jesteśmy rodziną, przestałem cię kochać.

– Pewnie znalazłeś młodszą, dlatego cię tam ciągnie, jesteś jak wielu innych.

– Nie, to nie o to chodzi. Odchodzę do kobiety z dwójką dzieci.

– Racja, zostawisz swoje dzieci, by wychowywać cudze. Droga wolna, nigdy nie wracaj. Nie licz na moje przebaczenie – mówiła Kasia starając się zachować spokój, choć myślała – nie zobaczy moich łez, zdrajca.

Łzy przyszły później, kiedy trzasnął drzwiami i wyszedł. Gdy się uspokoiła, myślała:

– Jak to się stało? Mój mąż odchodzi do kobiety z dwójką dzieci, a jej mąż też ją zostawił. Jesteśmy właściwie w tej samej sytuacji. Ale kobieta, do której odszedł Jakub, nie pomyślała, jak trudno jest zostać samej z dziećmi. A przecież sama była w podobnej sytuacji. Po co jej było niszczyć inną rodzinę? Nie mogła znaleźć wolnego mężczyzny? Mieszkamy teraz w tej samej dzielnicy, a dzieci często spotykają Jakuba.

Kasia nie miała czasu myśleć o sobie, musiała troszczyć się o synów. Ich ojciec ani razu nie zadzwonił, nie interesował się nimi. A ona nie wiedziała, jak wytłumaczyć to dzieciom. Pewnego razu spotkali go na ulicy, podbiegli krzycząc „Tata, tata!”, a wieczorem czekali na jego powrót do domu.

Kasia długo tego wieczoru rozmawiała z chłopcami, odciągała ich myśli od ojca, ale mimo to na niego czekali. Następnego dnia wzięła na siebie odwagę i zadzwoniła do byłego męża:

– Może byś odwiedził dzieci albo zabrał je na spacer. Nie musisz mnie widzieć, wyślę je do ciebie. Rozwiodłeś się ze mną, a nie z nimi. Możesz spotkać się z nimi po szkole, to nie ich wina, że znalazłeś sobie inną. Jak mam im to wszystko wytłumaczyć?

Jakub wysłuchał cierpliwie i bez słowa rozłączył się. Wtedy Kasia zrozumiała, że dzieci nie są dla niego ważne. Czas mijał, dzieci z czasem przyzwyczaiły się do życia bez ojca, nawet przestały o nim wspominać.

Kasia robiła wszystko, by zająć synów. Każdy weekend spędzali wspólnie – w parku, kinie, na wystawach dla dzieci. Chłodne dni spędzali w domu, gdzie Kasia starała się zająć ich różnymi zajęciami. Często piekli razem ciastka. Dawała im ciasto i mówiła:

– Twórzcie, co wam przyjdzie do głowy.

Chłopcy starali się, robili różne zwierzątka, kostki i kulki. Kiedy wszystko było upieczone, szukali swoich „dzieł sztuki” i dzielili się nimi między sobą. Kasia czuła żal do sytuacji, ale wiedziała, że musi wychować synów. Dobrze, że radzili sobie w szkole – nauczyciele ich chwalili na zebraniach.

Pewnej zimy Kasia spieszyła się do domu, a niedaleko mieszkania poślizgnęła się i upadła. W tym momencie podbiegł jakiś mężczyzna i pomógł jej wstać. Wybiegł z samochodu stojącego obok. Podniósł torbę z zakupami, która leżała obok, i podał ją Kasi.

– Dobry wieczór – powiedział przyjaźnie.

– Jaki dobry, skoro się przewróciłam – odpowiedziała niechętnie, ale szybko się opanowała i dodała uprzejmie – Dzień dobry i dziękuję.

Mężczyzna, widząc jej ból i jak trzyma się za kolano, powiedział:

– Może mogę pomóc, co z nogą?

– Nie wiem, ale chyba wszystko w porządku, najważniejsze, że nie złamana. Trochę boli od uderzenia.

– Może podwieźć? – nie ustępował. – Nie ma się czego obawiać, jestem Krzysiek. Traf chciał, że tu byłem, może wiedziałem, że się przewrócisz – zażartował.

Kasia uśmiechnęła się trochę:

– Nie, dziękuję, to tu mój dom, dotrę piechotą. Nie martw się, Krzysiek, a ja jestem Kasia. Do zobaczenia.

Skręciła w stronę mieszkania z lekkim utykaniem, a Krzysiek patrzył za nią, dopóki nie zniknęła za drzwiami.

Dwa dni później, wracając z pracy, znów spotkała Krzyśka. Stał obok klatki z bukietem kwiatów i uśmiechał się.

– Dzień dobry, Kasiu. Mam nadzieję, że dzisiaj to już naprawdę dobry wieczór?

– Dzień dobry, dzisiaj na pewno dobry – odwzajemniła uśmiech.

– To dla ciebie – podał jej kwiaty.

– Dziękuję, ale jaka okazja?

– Żadna, po prostu poprawienie nastroju. Zatęskniłem i postanowiłem cię spotkać, gdyby przypadkiem znów potrzebna była moja pomoc.

– Dziękuję, jak widzisz, dzisiaj idę dobrze. Nie zawsze muszę się przewracać – roześmiała się Kasia.

Zaczęli rozmawiać, co przeszło w zaproszenie Krzyśka do kawiarni.

– Dziś nie mogę, Krzyśku. Moje dzieci są w domu i nie spodziewają się, że mogę się spóźnić. Może jutro? Mam dwóch synów, pamiętaj…

– Dobrze, jutro. Spotkamy się po pracy, gdzie pracujesz? I uprzedź swoich chłopców, że się spóźnisz, rozumiem…Sam mam dwóch…miałem…

Następnego dnia w kawiarni Krzysiek opowiedział o sobie:

– Miałem rodzinę, żonę i dwóch synów. Żona z chłopcami wyjechała na weekend na wieś. Nie mogłem pojechać, pracowałem nad projektem. Wracali z sąsiadem, który mieszkał obok wsi mojej matki. Była śnieżyca, ślisko, stracił panowanie i uderzył w ciężarówkę. Wszyscy zginęli. To było sześć lat temu. Od tego czasu jestem sam – zakończył smutno Krzysztof.

– Ile musiałeś przeżyć, stracić całą rodzinę. Współczuję ci. Przepraszam, że musiałeś wracać do tych wspomnień.

– To w porządku. Już się z tym pogodziłem. Pierwsze trzy lata były trudne, nie mogłem się odnaleźć. Teraz chcę po prostu mieć szczęśliwą rodzinę, co nie jest łatwe.

– A ja myślałam, że to ja mam problem, bo mąż odszedł do innej, a tutaj takie rzeczy…

Kasia zaczęła współczuć Krzysztofowi, myślała o nim, jakby to była jej własna historia, i modliła się: „Boże, niech wszyscy będą zdrowi i bezpieczni”.

Zaczęli się spotykać coraz częściej i Krzysztof zrozumiał, że Kasia i jej synowie mogą pomóc mu stworzyć rodzinę. Jej synowie pokochali Krzysztofa, wieczorami byli zajęci rozmowami z nim, Kasia zaś z uśmiechem patrzyła, jak chłopcy czekali na te momenty. Ona również była szczęśliwa. Z radością patrzyła, jak dzieci stęsknione za męskim towarzystwem, bawiły się i dzieliły swoimi sprawami z Krzysztofem.

Przyszedł moment, kiedy Krzysztof poprosił Kasię o rękę. Prawdę mówiąc, już na to czekała, nie wyobrażała sobie życia bez niego.

– Oczywiście, kochanie, zgadzam się i z przyjemnością zostanę twoją żoną – odpowiedziała radośnie, a Krzysztof także promieniał.

Upływał czas i przyzwyczaili się do życia w zgodnej rodzinie, choć smuciło, że Kasia nie mogła już mieć dziecka. Ale jej synów traktował jak swoich.

Opowiadała swoim koleżankom:

– Wydaje mi się, że byliśmy razem od zawsze. Jakby w ogóle nie było żadnego byłego męża, a czasem nawet wydaje się, że i dzieci są Krzysztofa.

Kilka lat później, ku jej zdziwieniu, odezwał się były mąż. Wiedział, że Kasia jest ponownie mężatką, i widział ją z Krzysztofem. Widział, jak promieniała szczęściem.

Kasia odpowiedziała na jego telefon i usłyszała propozycję rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Roześmiała się i powiedziała:

– Po tym, jak zrzuciłam z siebie smutek, troski o dzieci i odkryłam, jak być szczęśliwą, myślisz, że do ciebie wrócę? Już nawet zapomniałam, że gdzieś istniejesz. Jestem szczęśliwa jak nigdy, z Krzysztofem mamy prawdziwą rodzinę. Dawno o tobie zapomnieliśmy, dzieci mówią do Krzysztofa „tato”, zasłużył na ich miłość. Nie jesteś nam potrzebny. Dla nas nie istniejesz, więc nie dzwoń.

– Ale mi bez was źle i… – zaczął Andrzej.

– Ale nam jest dobrze, żegnaj!

Może gdyby kilka lat wcześniej zadzwonił, ucieszyłaby się, ale nie teraz. Przypomniała sobie, jak koleżanki mówiły, że niektórzy mężczyźni nie potrafią spokojnie patrzeć, gdy była żona odnajduje szczęście bez nich. A niektórzy mimo rozwodu sądzą, że ich byłe żony wciąż należą do nich. Nie pomyślą, że ich miejsce mógł zająć ktoś inny, kogoś obchodzi to, co kiedyś należało do nich.