Propozycja męża dotycząca osobnego życia kończy się niespodziewanie.

Marek długo przygotowywał się do rozmowy z żoną. Kiedy Ania podjęła pracę, ich życie rodzinne się rozpadło. Przez trzy lata była w domu, a Marek był szczęśliwy. Mieszkanie było czyste i pachniało jedzeniem. O tym zawsze marzył, dlatego po ślubie namawiał ją, by zrezygnowała z pracy.

Ania się zgodziła. Początkowo czuła się szczęśliwa, często się uśmiechała, angażowała się w nowe hobby. Z czasem zaczęła się smucić. Nie była przyzwyczajona do siedzenia w domu. Dodatkowo, Marek mało zarabiał, ledwo starczało młodym na podstawowe potrzeby. Bez własnych dochodów Ania musiała ograniczyć wydatki, a niespodziewane koszty mogły rozmontować budżet na miesiące.

Postanowiła wrócić do pracy, co spotkało się z dezaprobatą Marka. Tłumaczył, że pragnie domowego ciepła i towarzystwa żony. Ania była nieugięta. Powiedziała, że ma dość robienia manicure raz na dwa miesiące i pożyczania pieniędzy od mamy na farbowanie włosów. Mąż próbował się sprzeciwiać, ale bezskutecznie.

Już niemal rok Ania pracowała jako agentka nieruchomości, a Marek cierpiał z powodu nieuporządkowanego domu. Wracając z pracy o szóstej, sam musiał podgrzewać zupę i herbatę. A jeśli wieczorem nie zdążyła nic ugotować, musiał sam zadbać o jedzenie.

Dom, według Marka, był w chaosie. Kurz osiadał, wycierając się tylko dwa razy w miesiącu. Sam nie chciał chwycić za ścierkę, a Ania… była zmęczona po pracy i czasem pozwalała sobie na pomijanie sprzątania.

Pewnego razu, słuchając kolejnej skargi, przyjaciel przedstawił Markowi swój plan. Piotr opowiedział, że w poprzednim małżeństwie kilkakrotnie stosował niezawodną metodę, po której żona ustępowała. Marek postanowił zaproponować Ani, by żyli osobno.

– Najważniejsze, nie mów o rozwodzie – doradził Piotr. – Pamiętaj, że 80% kobiet same inicjują rozstania, opowiadając potem, jakim jesteś draniem. Twoja Ania może się zgodzić. Zaproponuj, by żyć osobno. Niech zrozumie, co straciła. Wyjaśnij swoją propozycję. Że w domu zrobiło się pusto, że się oddaliliście, a ty potrzebujesz przytulnego domostwa. Zrozumiałeś?

Marek kiwnął głową z przyzwoleniem. Jednak zdecydował się porozmawiać z żoną dopiero po tygodniu. Długo się przygotowywał.

Ania w milczeniu wysłuchała męża. Jego pretensje i propozycja wydały jej się bolesne. Miała nadzieję, że w tym roku polecą na wakacje, bo zarabiali dwa razy więcej i mogli sobie na to pozwolić. Chciała, by mąż cieszył się jej sukcesami, a on jedynie narzekał.

Marek mówił i mówił, a Ania milczała. Na końcu swojej tyrady kiwnęła głową. Mężczyzna wpatrywał się w nią. Oczekiwał od żony wiele – kłótni, wzajemnych pretensji, prośby o pozostanie, a nie obojętnego kiwnięcia.

– Zgadzam się – powiedziała w końcu Ania. – Mam dość twoich narzekań. Zamieszkajmy osobno. Może tak będzie lepiej.

Marek był zdziwiony, trochę urażony, ale wyprowadził się, jak sam proponował, do swojej mamy. Mieszkanie należało do Ani i było kupione przed ślubem.

Pierwszy tydzień minął znakomicie. Mama dokarmiała ukochanego synka smakołykami, pierogami i kotletami. Szczęśliwie wszystko zjadał, brał przekąski do pracy, jakby się nawet przytył.

W drugim tygodniu już nie miał ochoty jeść. I codzienne wtrącanie się mamy w jego sprawy zaczęło go drażnić. Zaczęła przeszukiwać jego szafy, kieszenie, torby. No bo to przecież jej syn!

Opieka matki zaczęła go stresować. Marek ledwo czekał końca trzeciego tygodnia i na cały weekend wyjechał z Piotrem na ryby. Ania ani razu się nie odezwała. Nie było od niej żadnych propozycji spotkania czy rozmowy. Wyglądało na to, że jej to wszystko było obojętne.

Choć oczywiście jej nie było to obojętne. Była smutna i zraniona. Dwa dni płakała u przyjaciółki. W pracy trudno było się skoncentrować; ręce odruchowo sięgały po telefon. Irytowało ją, że mąż się nie odzywa.

Im częściej myślała o słowach Marka po rozstaniu, tym bardziej bolały. Do końca trzeciego tygodnia gorycz była już silna, a pozytywne wspomnienia znikały. Złość na męża rosła. Jej ręka już nie sięgała po telefon.

Już miesiąc żyli osobno. Ania stwierdziła, że zasypianie w ciszy, bez mężowskiego chrapania jest przyjemne. Po pracy nie musiała spędzać kilku godzin przy kuchence. Na kolację starczała jej mała porcja, czasem tylko sałatka. Nawet schudła, co ją ucieszyło.

Żeby nie spędzać wieczorów samotnie, Ania chodziła do kina, zapisała się na siłownię, odwiedziła wystawę, na którą chciała, zrobiła nową fryzurę. Zaczęła więcej się spotykać ze znajomymi. Marek, który ją ograniczał, już nie był problemem.

– Oni źle na ciebie wpływają – mawiał mąż. – Swobodne, głupie. Powinnaś ograniczyć z nimi kontakty.

Ania starała się słuchać. Nie zerwała przyjaźni, ale rzadsze były spotkania. Myślała, że należy szanować zdanie męża, a teraz miała ochotę postąpić odwrotnie.

Markowi coraz mniej podobała się wolność. A właściwie, mieszkanie z matką trudno nazwać wolnością. Przypomniał sobie, dlaczego kilka lat temu z radością przeprowadził się do Ani. Drażniło go, że żona nie dzwoni i nie prosi o wybaczenie.

Minął drugi miesiąc. Ania wyjechała z przyjaciółką na urlop. Marek przybył do niej, by porozmawiać, ale nikogo nie zastał. Po powrocie, Ania nie zauważyła śladów męża w mieszkaniu. Wrażenia z podróży były zbyt intensywne.

Lato się skończyło. We wrześniu Marek, rozczarowany radą Piotra, zadzwonił do żony i zaproponował spotkanie. Miał nadzieję, że Ania skrywa pragnienie powrotu za pozorną obojętnością…

– Wiesz, Marku, masz rację – powiedziała Ania przy spotkaniu. – Chyba się pośpieszyliśmy. Różnimy się jako ludzie. Nie chcę siedzieć w domu, a ty potrzebujesz przytulności. Może nie powinniśmy psuć sobie życia?

– Co masz na myśli? – Marek niewiele rozumiał.

– Złóżmy papiery rozwodowe – zaproponowała Ania.

– W jakim sensie? – Marek się zachwiał. – Chyba sobie żartujesz?

– Marek, przecież ty też byłeś zmęczony mną! – Ania nie rozumiała. – Sam zaproponowałeś, żeby żyć osobno. Mówiłeś, że tak będzie lepiej, że możemy się wiele nauczyć. Że zrozumiem ciebie. Zrozumiałam, że jest ci ze mną niewygodnie. Masz swoje zainteresowania, ja swoje. Oboje przyzwyczailiśmy się do siebie z czasem, ale teraz dałeś mi szansę dostrzec to, czego wcześniej nie widziałam. Dziękuję ci za to!

– Liczyłem, że opamiętasz się i wszystko wróci do normy – wypalił Marek. – Odejdziesz z pracy i będziemy normalnie żyć! A ty! A ty zdradzasz!

Rzucił serwetkę na stół i opuścił kawiarnię, nie płacąc za swoją kawę. Ania rozpłakała się i zadzwoniła do przyjaciółki. Po minucie wytarła łzy, zapłaciła za swoją kawę i wyszła z lokalu.

Plany czasem spełniają się zupełnie inaczej, niż tego oczekujemy.