Jeszcze do mnie wrócisz!

Przyjdziesz jeszcze do mnie na kolanach!

„Zdradziłem, i co z tego…”

Ta myśl nieustannie krążyła w głowie Michała, kiedy jechał do rodziców.

„Nigdzie się nie wybiera! Kto ją zechce z dwójką dzieci? Wygląda na starszą ode mnie, chociaż jesteśmy rówieśnikami! Faceci w moim wieku są rozchwytywani, a takie kobiety z bagażem już nikomu nie są potrzebne”.

Michał uśmiechnął się. Tak, dokładnie. No, pogniewa się, pokłócimy się, ale i tak wybaczy. A gdzie miałaby pójść?

Wszystko wydarzyło się dzisiaj. A właściwie zaczęło się wcześniej, ale kulminacja nastąpiła dziś rano.

Michał zawsze uważał, że mężczyźni z natury są poligamiczni i nic na to nie poradzisz. Ale poligamię trzeba trzymać w tajemnicy, bo głupie kobiety trudno to zaakceptują.

Zaczął zdradzać po narodzinach drugiego dziecka. Starsza córka miała cztery lata, kiedy urodził się Henryk, ich synek. W zasadzie to Michał nalegał na drugie dziecko. Mówił, że potrzebny jest syn, spadkobierca! Chociaż co miałby odziedziczyć, Michał nie wiedział. Fabryk ani statków nie miał, na kontach też pieniędzy brakowało. Tylko mieszkanie na kredyt i stara mazda. Pewnie to wszystko miał odziedziczyć Henryk.

Michał był zawiedziony, kiedy na USG przy pierwszej ciąży usłyszał, że to dziewczynka.

– Chciałem chłopca – mruczał. – Co ja zrobię z dziewczynką? Te całe kokardy i koraliki to nie moja bajka.

– Michał, tego nie da się przewidzieć – mówiła zasmucona Emilia. Dla niej było wszystko jedno, kto się urodzi, byleby zdrowe. – Mówią, że jak rodzi się syn, to stajesz się ojcem, a gdy córka – tatusiem.

– A co to w ogóle znaczy? – zapytał zirytowany.

– To, że dziewczynki zazwyczaj bardziej lgną do ojców, a ojcowie bezgranicznie kochają swoje księżniczki. I wkrótce sam to zrozumiesz.

Michał nigdy nie zrozumiał. Oczywiście, kochał Anię, swoją córkę, ale z nią było mu nudno. Gdybym to miał chłopca…

Dlatego, gdy Ania miała dwa lata, zaczął nalegać na drugie dziecko. Już wtedy zerkał na inne kobiety, ale powstrzymywał się. Tłumaczył sobie, że to dlatego, że nie ma syna, nie jest mu interesująco w domu. Żona wiecznie zmęczona, zaniedbana. Mogłaby się przynajmniej umalować, uczesać…

Myślał, że z narodzinami chłopca wszystko się zmieni.

Emilia zgodziła się na drugie dziecko dopiero, gdy Ania poszła do przedszkola. Kiedy dowiedzieli się, że to chłopiec, Michał był zachwycony.

– W końcu! Bałem się, że to znowu dziewczynka, przestałbym się czuć mężczyzną.

Emilia tylko wzdychała. Nie rozumiała tego.

Ich życie rodzinne nie było takie wspaniałe, jak wyobrażała sobie Emilia. Kiedy Michał chciał dziecko, była szczęśliwa. Myślała, że chce dużej rodziny, jest gotowy być ojcem. Ale to były tylko słowa.

Przy Ani Michał prawie nie pomagał. Zrzucał wszystko na to, że nie wie, jak obchodzić się z dziewczynkami. W domu też nic nie robił, bo przecież pracował, zarabiał pieniądze, a ponieważ Emilia była cały czas w domu, mogła zajmować się wszystkim. To, że miała jeszcze dziecko na głowie, Michał jakoś zapominał. Albo nie uważał, że to trudne, jakby macierzyństwo z definicji miało być łatwe dla matki.

Emilia nawet nie rozumiała, czemu zgodziła się na drugie dziecko. Może dlatego, że Michał marudził jak natrętna mucha. Kobiety mają tę słabość, wierzą w cuda. Emilia myślała, że po narodzinach syna coś się zmieni.

Ale cudu nie było. Michał szybko zrozumiał, że problemem nie jest płeć dziecka. Z małymi dziećmi, generalnie, nie jest mu ciekawie.

A żona stawała się coraz bardziej zmęczona, bo teraz miała na głowie dwójkę dzieci. Michał nadal nie pomagał, ale ciągle czegoś żądał. Krytykował stan czystości, wygląd Emilii. Sam nie chciał nawet pół godziny posiedzieć z dziećmi, by Emilia mogła spokojnie odpocząć w wannie.

Coraz bardziej do Emilii docierało, że Michał nie jest dobrym mężem. Ani ojcem. Ale nie chciała się rozwodzić, bo w sumie wszystko było w porządku. Wiele osób tak żyło.

Potrzebny był impuls, coś, co zmusiłoby Emilię do działania.

Dziękuję Michałowi, który dostarczył tego impulsu.

Po raz pierwszy zdradził, gdy Henryk nie miał jeszcze trzech miesięcy. Okazało się, że dwójka dzieci w domu to radość nie do opisania. Michał wracał z pracy i od razu się irytował. Ania wisiała na nim, Emilia czegoś chciała, Henryk nieustannie się darł, że Michał miał ochotę go walnąć, by choć na chwilę zamilkł. Emilia tłumaczyła, że to kolki, że wkrótce miną, ale Michał wieczorami miał ochotę wyjść na ścianę.

Pewnego razu zamiast do domu poszedł do baru. Chciał się zrelaksować. Tam poznał kobietę, z którą spędził pół nocy.

Emilce powiedział, że spotkał znajomych i trochę się zasiedzieli. Emilia była wtedy tak wyczerpana, że nawet nie pomyślała, że mógł kłamać.

Przez jakiś czas spotykał się z tą kobietą, potem się rozstali. Przez prawie rok był lojalny wobec Emilii, ale potem znudziło mu się bycie wzorcowym mężem, znowu zaczął zdradzać.

Ponieważ żona nigdy nie podejrzewała jego uczciwości, ośmielił się. Nie bał się wpaść. I tak dostał nauczkę.

Dziś rano Emilia wrzucała brudne pranie i przejrzała kieszenie męża. Znalazła paragon za pokój w hotelu i za kolację w restauracji. Michał nawet nie raczył pozbyć się dowodów.

Oczywiście wybuchła kłótnia. Michał jeszcze spał, kiedy Emilia odkryła dowody zdrady. Nie wymyślił żadnego sensownego wytłumaczenia. Emilia zrozumiała wszystko.

Najpierw zaprzeczał, ale potem się przyznał. Mówił, że to jej wina. Chaos w domu, ona go nie pociąga, musi dbać nie tylko o dzieci, lecz także o niego.

Emilia go wyrzuciła. Michał powiedział, że skoro go wyrzuca, teraz sama będzie płacić kredyt. I nie da nawet grosza więcej niż alimenty.

Kiedy jechał do rodziców, myślał, że Emilia sobie nie poradzi. I kto ją zechce? On to na pewno będzie rozchwytywany.

Myślał, żeby udać się do kochanki, ale miała męża. Powiedziała, że dziś się nie spotkają. Musiał pojechać do rodziców.

Oczywiście Emilia przez jakiś czas płakała. Zdrada bardzo bolała. Choć trochę się spodziewała tego po Michale.

Potem, gdy skończyły się łzy, nagle zdała sobie sprawę, że to znak. Od dawna powinna się rozwieść, i oto nadarzyła się okazja.

Do ostatniej chwili Michał nie wierzył, że Emilia złoży wniosek o rozwód. Gdy dostał zawiadomienie, zadzwonił do niej i krzyczał. Mówił, że nie ma prawa, że zostanie sama, nie poradzi sobie z dwójką dzieci, a on nie pomoże.

– Właśnie tak żyłam cały czas – odpowiedziała spokojnie Emilia. – Jakbyś to do tej pory jakoś szczególnie pomagał.

– Ale teraz nawet pieniędzy nie będziesz miała! Jak zamierzasz płacić kredyt, co? Nie pracujesz, od lat siedzisz na mojej karku.

Emilia myślała o tym. Na szczęście miała pewne oszczędności. Na wcześniejszej pracy proponowali jej pracę zdalną, dopóki Henryk nie pójdzie do przedszkola. Zastanawiała się, czy się zgodzić, bo syn był dość aktywny, trudno byłoby pracować. Teraz zrozumiała, że musi się zgodzić.

Rozwiedli się szybko. Michał nie rościł sobie praw do dzieci. Chciał się odciąć od żony, ale zrozumiał, że nie poradzi sobie.

Zastanawiał się jeszcze nad zdobyciem części mieszkania, w końcu większą część kredytu płacił on. Ale zatrzymało go to, że przyjaciele i rodzice by go skrytykowali. Michał nie lubił krytyki. Gdyby nie dzieci, może zabrałby połowę. Tak musiał zostawić wszystko Emilii. Ale dług hipoteczny też jej zostawił.

Michał czekał, aż Emilia zrozumie, że postąpiła źle. Kiedy przyjdzie do niego na kolanach, błagając o powrót. W końcu nie poradzi sobie. I praca, i dzieci. A Michał uparcie nie pomagał, nawet się z dziećmi nie widywał.

To było jego usprawiedliwienie, dlaczego nie widywał dzieci. Twierdził, że to zemsta na byłej. Ale w rzeczywistości nie chciał się z nimi widywać. Były małe i nieciekawe. I męczyły go.

Emilia nie spełniła oczekiwań Michała. Nie miała zamiaru do niego wracać, ani błagać.

Co zadziwiające, radziła sobie. Alimenty szły na dzieci i jedzenie. Pieniądze, które zarabiała, spokojnie wystarczały na spłatę kredytu i inne drobne potrzeby.

Kiedy Henryk poszedł do przedszkola, Emilia wróciła do pełnoetatowej pracy. Wtedy rozkwitła. Zaczęła się stroić, malować, schudła, bo dużo się ruszała.

Michał śledził ją w mediach społecznościowych. Gniewał się. Dlaczego nie była taka przy nim? Może wtedy by jej nie zdradzał.

Okazało się też, że on nie był aż tak pożądany. Sporo czasu minęło od rozwodu, a on był nadal sam. Nawet kochanka go porzuciła, gdy tylko się rozwiódł. Bała się, że Michał nie zacznie robić głupot.

Złościł się jeszcze bardziej, kiedy zobaczył zdjęcia swojej byłej z jakimś mężczyzną. Pomyślał, że zrobiła to celowo, by go zirytować. Przecież nikt nie chce kobiety z dwójką dzieci.

Ale Emilia nie robiła nic naumyślnie. Już zapomniała o byłym mężu, jak o złym śnie. Po prostu spotkała wspaniałego mężczyznę, który traktował jej dzieci znacznie lepiej niż ich własny ojciec. I życie Emilii ułożyło się dobrze. Przetrwała to wszystko. I zastanawiała się, czemu wcześniej się nie zdecydowała.

Przecież mężczyzna powinien być oparciem i wsparciem. A jeśli przynosi więcej problemów niż pożytku, to bez niego życie okazuje się prostsze.