Nieoczekiwana krewna? Przecież zawsze w sierpniu jedziemy z dziećmi nad morze!

— Jaka znowu krewna? Przecież wiesz, że w sierpniu zawsze przyjeżdżamy z dziećmi nad morze — oburzyła się szwagierka.
— Co my bez ciebie zrobimy?! — udanie załamała ręce Katarzyna, żona brata. — Teraz co roku możemy sobie pozwolić na wakacje nad Bałtykiem.

Agnieszka wymusiła uśmiech. Domek nad zatoką był jej własnością od pięciu lat.
Otrzymała go w spadku po babci, która ostatnie dwadzieścia lat mieszkała na Helu.
Kobieta postanowiła nie sprzedawać nieruchomości, lecz wziąć kredyt i przeprowadzić remont, by wynajmować go na stałe.

Wieść o spadku szybko rozeszła się wśród rodziny.
Natychmiast zaczęli dzwonić, prosząc o darmowy pobyt „na tydzień”.
Choć burzyło to jej plany, Agnieszka, nieśmiała wobec krewnych, zgadzała się przez dwa lata.
W końcu postanowiła położyć kres pasożytnictwu.

Gdy nadeszło lato, telefony znów się rozpoczęły. Wszyscy pytali, kiedy wolne terminy.
Katarzyna, jak zwykle, pierwsza chciała zarezerwować sierpień.
— Nie ma mowy. Całe lato będzie tu mieszkać moja kuzynka — skłamała Agnieszka.

— Jak to?! Przecież wiesz, że nasz Maciek ma astmę! Lekarz kazał mu jeździć nad morze! — krzyknęła Katarzyna.
— Nie wyrzucę jej przecież — odparła sztywno.
— To niech się przesunie! Ty, jako matka, musisz to zrozumieć! — błagała szwagierka.

Agnieszka ustąpiła, postanawiając, że to ostatni raz.
W sierpniu rodzina Katarzyny przyjechała na Hel. Po tygodniu zadzwoniła:
— Twój domek jest zalany! Staś odkręcił kran i zapomniał.

Ściany pokrywały odpadające tapety, podłogi — wybrzuszony linoleum. Lodówka, telewizor i kuchenka nie działały.
Szwagierka wyniosła się do hotelu.
— Niech Kasia płaci! — warknął mąż, Piotr. — To jej wina.

Dwa dni zbierała się do rozmowy:
— Naprawy kosztują 20 tysięcy złotych. Zwrócisz?
— Co?! Przecież Staś nie zrobił tego specjalnie! To podłe żądać od dziecka!
— Żądam od ciebie — syknęła Agnieszka.
— Nie dam złamanego grosza! Żryj te ściany! — ryknęła Katarzyna.

W godzinę później zadzwoniła rozwścieczona teściowa:
— Wstyd! Jak możesz terroryzować rodzinę?!
— Ona zniszczyła mój dom!
— I tak jesteś bez serca! — rzuciła słuchawkę.

Agnieszka wzięła kolejny kredyt. Gdy latem krewni znów dzwonili, oznajmiła:
— 500 złotych za dobę.
— Jesteśmy rodziną! — oburzyli się. — Teraz i od nas chcesz doić?
— Chcecie za darmo? Zwróćcie mi 20 tysięcy za remont — odcięła.

Nikt nie zapłacił. Krewni szeptali, że stała się skąpą jędzą. Katarzyna najgłośniej krzyczała o „chciwości”, nie mogąc już jeździć na wakacje.

Kilka osób zgodziło się płacić symboliczne stawki. Z nimi Agnieszka spisywała umowy. Reszta odeszła, co tylko ułatwiło sprzątanie po kolejnych „wpadkach na weekend”.