Nigdy nie kochałem swojej żony i wielokrotnie jej to mówiłem. To nie jej wina – żyliśmy znośnie.

Nazywam się Andrzej Kwiatkowski i mieszkam w Toruniu, gdzie Kujawsko-Pomorskie kładzie swoje korzenie w historii. Nigdy nie kochałem mojej żony, Zofii, i wielokrotnie jej to mówiłem, jak gorzką prawdę. To nie była jej wina — nasze życie było całkiem znośne.

Każdego ranka budziłem się z jedną myślą: odejść. Marzyłem o kobiecie, która rozpali we mnie płomień, z którą będę mógł oddychać. Ale los zagrał ze mną przewrotną grę, wywracając wszystko do góry nogami, tak że do dziś nie mogę się z tym pogodzić. Ze Zofią było mi wygodnie, jak w starym fotelu. Prowadziła dom perfekcyjnie i wyglądała tak, że ludzie się za nią oglądali, a przyjaciele poklepywali mnie po plecach: „Jak ją zdobyłeś, szczęściarzu?”. Sam nie rozumiałem, czym zasłużyłem na jej oddanie. Zwyczajny facet, niczym się niewyróżniający, a ona kochała mnie, jakbym był dla niej całym światem. Jak to możliwe?

Jej miłość mnie dławiła. Jeszcze bardziej bolała myśl: jeśli odejdę, inny ją zdobędzie. Ktoś bardziej atrakcyjny, bogatszy — ktoś, kto doceni to, czego ja nie widziałem. Gdy wyobrażałem ją w objęciach kogoś innego, mój umysł zamierał z wściekłości. Ona była moja — nawet jeśli nigdy jej nie kochałem. To poczucie własności było silniejsze ode mnie, niż zdrowy rozsądek. Ale czy można całe życie spędzić z osobą, do której serce milczy? Myślałem, że dam radę, ale się przeliczyłem — we mnie kłębiła się burza, której nie mogłem powstrzymać.

„Powiem jej wszystko jutro”, postanowiłem, kładąc się spać. Rano, przy śniadaniu, zebrałem resztki odwagi. „Zosiu, usiądź, musimy porozmawiać”, zacząłem, patrząc w jej spokojne oczy. „Oczywiście, kochanie, co się stało?” — odpowiedziała z typową dla niej łagodnością. „Wyobraź sobie, że się rozwodzimy. Odchodzę, żyjemy osobno…”. Roześmiała się, jakbym żartował: „Co za dziwne fantazje? To jakaś gra?”. „Posłuchaj dalej, mówię poważnie”, przerwałem jej. „Dobrze, wyobrażam sobie. I co?”. Zapytała, wciąż z uśmiechem. „Powiedz szczerze: czy znajdziesz sobie kogoś, gdy odejdę?” Zamarła. „Andrzeju, co z tobą? Dlaczego w ogóle o tym myślisz?” — w jej głosie pojawiło się zaniepokojenie. „Bo cię nie kocham, nigdy nie kochałem”, wypaliłem, jak cios.

Zofia zbladła. „Co? Żartujesz? Nic nie rozumiem”. „Chcę odejść, ale myśl, że będziesz z kimś innym, doprowadza mnie do szału”, mój głos drżał od napięcia. Zamilkła, a potem cicho, z jakąś smutną mądrością powiedziała: „Lepszego od ciebie nie znajdę, nie martw się. Odchodź, zostanę sama”. „Obiecujesz?” — wyrwało mi się. „Oczywiście”, kiwnęła głową, patrząc mi w oczy. „Chwila, ale dokąd mam pójść?” — zagubiłem się. „Nie masz gdzie?” — zdziwiła się. „Nie, przecież jesteśmy razem całe życie. Wygląda na to, że będę musiał zostać niedaleko”, wymamrotałem, czując, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. „Nie martw się”, odpowiedziała Zofia. „Po rozwodzie zamienimy mieszkanie na dwa mniejsze”. „Naprawdę? Nie spodziewałem się, że tak mi pomożesz. Dlaczego?” — zapytałem, oszołomiony. „Bo cię kocham. Kiedy kochasz, nie zatrzymujesz na siłę”, jej słowa zabrzmiały jak wyrok.

Minęło kilka miesięcy. Rozwiedliśmy się. A potem doszły mnie słuchy: Zofia skłamała. Znalazła kogoś innego — wysokiego, pewnego siebie, z serdecznym uśmiechem. Mieszkania, które odziedziczyła po babci, nawet nie zamierzała dzielić. Zostałem z niczym — bez domu, bez rodziny, bez wiary w ludzi. Kłamstwo ujawniło się jak cios w plecy, a ja do dziś słyszę jej głos: „Zostanę sama”. Kłamstwo. Zimne, wyrachowane kłamstwo, a ja uwierzyłem jak głupiec.

Jak teraz ufać kobietom? Nie wiem. Moje życie z nią było wygodne, ale puste, a teraz nie ma nawet tego. Siedzę w wynajętym pokoju, wpatrując się w ścianę, i analizuję tę rozmowę. Jej spokój, jej słowa — wszystko było maską. Przyjaciele mówią: „Sam jesteś sobie winien, Andrzeju, na co liczyłeś?”. I mają rację. Nie kochałem jej, ale chciałem mieć przy sobie, jak rzecz. A ona odeszła, zostawiając mnie w samotności, której tak się bałem. Może to moja kara — za chłód, za egoizm, za to, że nie doceniłem jej serca. Teraz jestem sam, a cisza wokół mnie boli bardziej niż jej odejście. Co myślisz o moim postępku? Sam nie wiem, kto jest większym głupcem — ja czy ona.