Zawstydzasz mnie

Przepraszasz mnie

Weronika nie miała szczęścia w życiu osobistym, ale nie dlatego, że coś z nią było nie tak. Po prostu dużo pracowała – starała się odłożyć na własne mieszkanie. A w te wolne chwile, które czasem miała, wolała odpoczywać w ciszy.

Praca dziewczyny była dość aktywna. W biurze spędzała tylko parę godzin, resztę czasu była w ruchu. Niekiedy jeździła komunikacją miejską lub taksówką, ale jak była ładna pogoda, wolała chodzić pieszo.

Dlatego Weronika była smukła i wysportowana. Średnio pokonywała dziesięć kilometrów dziennie, a jadła, kiedy tylko miała na to czas.

Jednak oczywiście marzyła również o tym, żeby poznać kogoś bliskiego. Chciała po pracy położyć głowę na ramieniu ukochanej osoby i opowiedzieć o swoim dniu.

Gdzie jednak szukać tego szczęścia, gdy ciągle zajęta? Ale jak to mówią, los sam cię znajdzie. Weronika w to wierzyła i się nie poddawała.

Pewnego dnia jeden z klientów firmy zwrócił na Weronikę uwagę. Był starszy, zamożny. Nie do końca w jej typie, ale jak mawiała jej babcia, wygląd to nie wszystko. Gdy zaprosił ją na kolację, po krótkim namyśle zgodziła się. Aż się zapracowała, a kiedyś trzeba przecież odpocząć.

Maciej zaprosił ją do eleganckiej restauracji. Weronika była tam kilka razy i wiedziała, że ceny są tam niebagatelne. Planowała, że jeśli coś, to sama za siebie zapłaci. Chciała po prostu porozmawiać.

Maciej podjechał po nią swoim eleganckim samochodem. Galancko podniósł jej rękę, pomagając wsiąść, i Weronika się rozpłynęła. Już zapomniała, co znaczy zwykła troska.

Gdy tylko weszli do restauracji, zapachy przyprawiły Weronikę o głód. Próbowała sobie przypomnieć, kiedy ostatnio jadła, i wyszło na to, że było to rano. Potem cała masa pracy, a po niej biegiem do domu, by się przygotować do randki. Na jedzenie nie było czasu. Teraz, czując wspaniałe zapachy i widząc smakowite dania na talerzach gości, jej brzuch zdradziecko zaburczał.

Weronika nigdy nie udawała kogoś, kim nie jest. Nie próbowała wywrzeć przesadnie miłego wrażenia. Była bardzo głodna, więc zamówiła dużo jedzenia.

– Poproszę stek, sałatkę z owocami morza i… tiramisu!

Zamknęła menu i uśmiechnęła się do Macieja. Ten wyglądał na nieco zaskoczonego.

– Coś nie tak? – zapytała.

– Nie… Nie! Po prostu jestem zdziwiony twoim apetytem.

Weronika wzruszyła ramionami.

– Nic nie jadłam od rana! Nie przejmuj się, zapłacę za siebie! – szybko dodała.

– Przestań! Pieniądze to nie problem! Nawet o tym nie myśl.

Weronika uśmiechnęła się i zaczęła obserwować wystrój restauracji.

Rozmowa toczyła się łatwo. Maciej faktycznie był zaskoczony, że zamówiła tyle jedzenia, przyzwyczajony, że zazwyczaj jego towarzyszki wybierają sałatki, dbając o linię. Zerkając na Weronikę, stwierdził, że jest bardzo zgrabna, może faktycznie jest głodna. Miał pewność, że nie zdoła wszystkiego zjeść. To zamówienie dla dorosłego mężczyzny, a nie delikatnej dziewczyny!

Jakież było jego zdziwienie, gdy Weronika poradziła sobie ze stekiem, sałatką i przeszła do deseru. I to o dziesiątej wieczorem!

Maciejowi zwykle towarzyszyły modelki. Takie, z którymi można było się pokazać. Tak, ich utrzymanie kosztowało, ale było tego warte.

Weronika była inna. Dużo gadała, ubierała się skromnie, i nie próbowała przypodobać się Maciejowi. No i jadła dużo. Nie chodziło o pieniądze, po prostu to było trochę dziwne.

Wieczór minął przyjemnie, pomijając zdziwienie Macieja. Odwiózł Weronikę do domu, a pod wpływem pozytywnych emocji zaproponował, by towarzyszyła mu na urodzinach przyjaciela w weekend.

Weronika bez wahania się zgodziła. Nie miała żadnych planów, a i tak nie pamiętała, kiedy ostatnio, poza tym wieczorem, gdzieś wyszła.

– Tylko tam obowiązuje dress code – ostrzegł Maciej. – Potrzebna czarna sukienka.

Weronika się zamyśliła.

– Wydaje mi się, że mam taką. Jeśli nie, to kupię, nie martw się.

Maciej był zaniepokojony. Obawiał się, że będzie się za nią wstydził.

– Mogę ci kupić. To będzie prezent.

– Och, nie trzeba – Weronika odrzuciła ofertę – poradzę sobie.

Maciej musiał zaufać jej wyborowi.

Sukienka mu się nie podobała. Mimo że wyglądała ładnie na Weronice, była tania i nie markowa. Ale nie mógł jej zmusić do przebrania się.

W jego kręgach wygląd kobiety mówił o statusie i hojności mężczyzny. Maciej uważał się za zamożnego i nie skąpego. Ale nie mógł tłumaczyć wszystkim, że Weronika sama zrezygnowała z pieniędzy na kreację.

Jeśli ktoś na urodzinach był zaskoczony wyglądem jego partnerki, nie dał tego po sobie poznać.

A jednak Weronika wyróżniała się na tle innych kobiet na przyjęciu. Reszta sączyła szampana, jedząc kanapki lub truskawki. Niemal nie rozmawiały, jedynie cicho szeptały między sobą. Głównie mężczyźni rozmawiali, jak to zwykle bywa.

Weronika zachowywała się zupełnie inaczej. Rozmawiała z każdym gościem, a jej śmiech rozbrzmiewał tu i tam. Odmówiła szampana, mówiąc, że po nim boli ją głowa. Zamiast tego poprosiła o whisky! Męski trunek!

I jadła wszystko, co widziała. Niektórych przekąsek żadna z dziewczyn nie tknęła, obliczając w myślach, ile mają kalorii. Weronika się tym nie przejmowała. Nie myślała o figurze ani o tym, jak wygląda. Bawiła się i odpoczywała.

Podczas rozmów o sporcie ktoś zapytał Weronikę, jaką dyscyplinę uprawia, a ona się roześmiała.

– Tylko chodzenie. W pracy muszę dużo się ruszać.

– Masz taką ładną sylwetkę – powiedziała żona solenizanta – Czy naprawdę nie chodzisz na siłownię?

Weronika uśmiechnęła się łobuzersko. W tym momencie cała uwaga skupiła się na niej, co nie podobało się Maciejowi. Czuł się zawstydzony.

– Chcecie, zdradzę wam sekret, jak nie przytyć? – zwróciła się do zebranych pań, które skinęły głowami. – Trzeba dużo pracować, żeby zapominać o jedzeniu, a także oszczędzać pieniądze, by nie wydawać ich na jedzenie. No i znaleźć pracę, w której nie trzeba cały dzień siedzieć w biurze. Ot i wszystko.

Wyglądało na to, że nie były zadowolone z tej odpowiedzi. Większość z nich nawet nigdy nie pracowała. A co to jest oszczędzanie, nie miały pojęcia.

Maciej wziął Weronikę za ramię i odprowadził ją na bok.

– Przestań – powiedział przez zęby.

– Przestać co? – zapytała szczerze zdziwiona dziewczyna.

– Tak się zachowywać! Przynosisz mi wstyd! Przestań mówić bzdury i jeść wszystko, co popadnie! Jesteś kobietą, a zachowujesz się jak nieokrzesany mężczyzna!

Jeden z gości, któremu bardzo wystawna i wesoła Weronika przypadła do gustu, zwłaszcza na tle nudnych snobów, usłyszał te słowa. Podszedł do Macieja i pokręcił głową.

– Pomyśl, co mówisz! Weronika dodaje uroku temu wieczorowi, a ty utknąłeś w swoich stereotypach.

– Nie wtrącaj się! – warknął Maciej.

Weronika wyrwała się, spojrzała na swojego towarzysza zmieszana, a potem na gościa, który ją poparł. Chyba nazywał się Andrzej.

– Przepraszam – powiedziała. – Chyba pójdę. Nie chcę cię dalej kompromitować.

Weronika nie słuchała, co odpowiedział Maciej. Praktycznie wybiegła z sali bankietowej, czując, jak łzy napływają jej do oczu. Czy naprawdę zrobiła coś złego? Czy można ją winić za to, że rozmawiała z gośćmi i jadła jedzenie? Gdyby to jeszcze ścierała ręce o obrus czy wydmuchiwała nos na oczach wszystkich… Ale za to przynosić wstyd…

Weronika powoli szła ulicą. Nagle usłyszała, jak ktoś ją woła.

Podszedł do niej ten sam gość. Andrzej.

– Weronika, wybacz Maciejowi, on sam nie wie, co mówi. Przyzwyczaił się do jakichś głupich standardów i nie rozumie, jak bardzo miał szczęście, że spotkał tak wspaniałą dziewczynę.

– Dziękuję – wymamrotała. – Widocznie żyję w innej rzeczywistości. Gdy odpoczywam z przyjaciółmi, u nas jest zwyczaj dużo rozmawiać. A jeśli goście nie zjedzą całego przygotowanego jedzenia, gospodarze są smutni – uśmiechnęła się smutno. – To nie jest życie dla mnie. I nie chcę już więcej peszyć Macieja.

– Jest po prostu snobem – zaśmiał się Andrzej. – Wszyscy oni tacy są. Jestem pewien, że patrząc na ciebie, bardzo chcieliby choć przez chwilę poczuć tę swobodę i lekkość, którą ty masz. Ale oni są związani zasadami, które sami stworzyli. To oni żyją w wymyślonej rzeczywistości.

Weronika z wdzięcznością skinęła głową.

– Już późno. Pozwól, że cię odprowadzę do domu? – zapytał Andrzej.

– A co z przyjęciem? Wracaj.

– Nie chcę – roześmiał się. – Z tobą jest ciekawiej.

Andrzej odwiózł ją do domu i zaproponował kolejne spotkanie. Weronika powiedziała, że to przemyśli i da odpowiedź później. Andrzej obiecał czekać. Szczerze liczył na to, że Weronika da mu szansę. W jego świecie takiej dziewczyny jak ona ze świecą szukać.