Nie jesteś przecież pięknością.

Przełóż na polski kontekst kulturowy:

– Weronika, gdzie jesteś?! Dlaczego muszę wydzwaniać do ciebie całą godzinę?! Jeśli nie będzie materiału na biurku w poniedziałek, zwolnię cię!

– Idź do diabła! – krzyknęła Weronika w pustkę.

Zahamowała gwałtownie, samochód niezgrabnie zatrzeszczał na mokrej nawierzchni, lekko obrócił się tylną częścią i dopiero wtedy stanął. Weronika, czując się przytłaczająco samotna, siedziała w środku, nie wiedząc, jak dalej zmienić swoje życie.

Dlaczego jej przyjaciółki miały całkiem inne życie? Koleżanki z klasy wychodziły za bogatych mężów albo realizowały się zawodowo. Weronika ma 24 lata, zaraz 25, a stoi w miejscu. Czuje się, jakby utknęła w tej przeklętej rzeczywistości. Niezależnie od tego, co Weronika robiła, los zawsze rzucał jej kłody pod nogi. Wydawało się, że nie jest jej pisane choć trochę cieszyć się życiem.

Znalazła świetną pracę, jej czasopismo było jej pasją, ale kiedy na stanowisko redaktora naczelnego wybrano… człowieka, który według niej nie zasługiwał na cenzuralny opis, straciła nadzieję, że jej się uda w tym życiu.

Weronika straciła wiarę. Dawne ambicje ugrzęzły w takiej samej błotnistej kałuży, w jakiej siedziała teraz. Telefon dzwoni w samochodzie. Nawet nie chciało jej się podejść i go odebrać.

Znów dzwonił ten nowo mianowany redaktor naczelny, którego nikt jej nie wybrał. Przed przyjściem Piotra Kamińskiego w czasopiśmie wszystko było dobrze. Weronika miała wszelkie szanse zostać redaktorem naczelnym. Ale teraz ten nadęty indyk zajął stanowisko na dobre.

Weronika od zawsze marzyła, żeby być dziennikarką, pracować w czasopiśmie, wnosić coś wartościowego, ścigać się po polach w poszukiwaniu informacji. Marzyła o takim życiu. Ale marzenie przeistoczyło się w długotrwały zastój.

Zaraz po rozpoczęciu nauki zaczęła nabierać doświadczenia.

A teraz dziennikarka, prawdziwa mistrzyni słowa, siedzi w brudnym śniegu obok swojego samochodu.

Telefon nadal dzwoni. Weronika wstała z chlupotem, bezskutecznie otrzepując dżinsy. W końcu usiadła za kierownicą i odebrała telefon, który niemal wybuchł pod naporem połączeń od redaktora naczelnego.

– Kowalska, może byś ruszyła trochę rozumem! Na ciebie krzyknąłem za artykuł, a on już gotowy. Po co mi nerwy szarpiesz? – rozległ się niski, aksamitny głos Piotra Kamińskiego.

Kamiński, ledwie wszedłszy do biura na stanowisko redaktora naczelnego, wywołał dziki zamęt wśród dziennikarzy. Wszyscy starali się zdobyć jego uwagę, ale bezskutecznie.

– A dał mi pan szansę coś powiedzieć? Krzyczy pan jak… – chciała powiedzieć, jak wiejski kogut, ale Weronika ugryzła się w język, aby nie przyspieszyć nieuchronnego zwolnienia.

– Jutro jak zwykle, o dziesiątej, bądź w biurze. Mamy pytania do materiału dla „Star-Bud”. I nie znikaj więcej. Nie chcę stracić takiej dziennikarki, zwłaszcza teraz. Sama wiesz, jaki zastój w kadrach.

Nie dość, że głos się zmienił, całkiem miły teraz. I nie krzyczy, jak szalony. Wystarczyło tylko otworzyć oczy i spojrzeć na biurko, gdzie już leży materiał. Dość! Weronika z niezadowoleniem wspominała w tych chwilach słowa matki. Całe życie powtarzała, że nic z niej nie będzie. Jak trzeba nie kochać siebie, żeby pozostać w pracy, gdzie brak perspektyw na awans?

„Nie jesteś pięknością, Weronika. Tylko piękne kobiety, z nogami do nieba, szczupłą talią i ustami jak rybka z kreskówki, mają szansę na łatwe życie. A ty wszystko będziesz dźwigać na swoich barkach, zobaczysz”: brzmiały w głowie Weroniki słowa matki.

Może mam rację. Z czym to Weronika chce się pchać? Popatrz tylko na redaktorki innych czasopism, same piękności… Z nimi nie sposób się dogadać, robią wielkie oczy, a palce stukają po klawiaturze kla-kla-kla.

Weronika zaszlochała z bólu, otarła cieknący nos dłonią. Wynajmowane maleńkie mieszkanie, długi, ciągłe problemy. Jeszcze ten mąż, który nic nie pomoże. Jak mogła przeoczyć jego infantylność i brak chęci do czegokolwiek?

Bała się odejść, a zostać już nie miała sił. Kochała swój czasopismo, nie chciała odchodzić. Ale…

Trzeba było wracać do domu, nie siedzieć dalej w brudnym śniegu w mokrych dżinsach…

Dziewczyna wróciła do mieszkania, zdjęła brudne ubrania, rzuciła je do prania, stanęła pod gorącymi strumieniami prysznica. Te wgryzały się niewidzialnymi ząbkami w skórę, zostawiając czerwone ślady. I tylko w takim prawie wrzątku mogła się otrząsnąć z bezustannej rutyny życia.

– Jestem w domu! – rozległ się głos z przedpokoju.

Wówczas Weronika poczuła się już nieco lepiej. Wyszła na korytarz, pocałowała męża w policzek. Co stało się z tą namiętnością, która ich połączyła?

– Czemu jesteś taka czerwona? Znów płakałaś bez powodu? – zapytał Marcin, zdejmując buty.

Weronika otworzyła tylko usta, ale odpowiadać nie chciała. Inni mieli zadziwiającą umiejętność wiecznego umniejszania jej problemów. Tylko oni mogli mieć problemy, a ona co…

– Przyszły dokumenty, wyniki badań – powiedziała spokojnie Weronika.

– Jakie? – zapytał Marcin, zupełnie zapominając, że byli na badaniach.

A w końcu dziecko mogłoby być teraz jej atutem, jeśli można tak to ująć. Weronika wzięłaby urlop macierzyński i przez kilka lat spokojnie zadecydowała, co dalej z karierą. Naprawdę potrzebowała czasu na odpoczynek, poświęcenie dla rodziny, własnych potrzeb.

Może teraz jest ten moment?

Weronika myślała, że jest zła tylko dlatego, że od dawna podświadomie pragnie zostać mamą, a trzymała się kariery, która jeszcze bardziej utkwiła w martwym punkcie.

Marcin zdjął z siebie robocze ubranie, wciągnął sportowe spodnie, usiadł w fotelu i zasłonił twarz dłońmi. Opuścił je, straszliwie naciągając skórę. Oparł się o oparcie, zaklął mocno, a następnie powiedział:

– Po co ci teraz dzieci?

– Co masz na myśli? – zapytała zaskoczona Weronika. – Niedługo skończę 25 lat, a ty 32. Nie modne już być starą mamą. Przecież rozmawialiśmy o tym, razem byliśmy na badaniach. Wszystko w porządku, możemy zostać rodzicami!

– Werka, myślę, że teraz nie pora.

I znów Marcin się wycofał. I nagle Weronika, patrząc mu w twarz, uświadomiła sobie, że cały czas ją oszukuje. Nie potrzebuje dzieci, niczego mu nie potrzeba, to jasne. Chce tylko młodej żony, najlepiej bez żadnej odpowiedzialności.

W tej chwili Weronika poczuła cały ból swojego niesprawiedliwego i pełnego problemów życia. Jakże gorzko było pomyśleć, że w tym wieku mogłaby mieć już stabilną karierę, albo dziecko, jakieś marzenia o prawdziwej, pełnej miłości rodzinie…

I tak jej bolało, że redaktor naczelny ją oszukiwał, mąż wygodnie siadł na karku, jeszcze i warunki swoje dyktował…

W tym momencie Weronika zrozumiała, że nie ma w jej życiu miejsca dla niej samej.

Bez słowa zaczęła pakować rzeczy. Mąż patrzył na nią szeroko otwartymi oczami, otwierał i zamykał usta jak ryba wyrzucona na brzeg.

– Rób, co chcesz! – powiedziała na do widzenia Weronika, a potem, spojrzawszy ostatni raz na męża, utwierdziła się w przekonaniu, że robi jak najlepiej!

…Weronika złożyła pozew o rozwód i nie dała się namówić mężowi, który dotąd tylko obiecywał, ale nic nie robił. Zrezygnowała z pracy w czasopiśmie, bo tam nie było żadnych perspektyw i mogła tylko marzyć o wymarzonej karierze. Całe jej życie wywróciło się do góry nogami. Było strasznie, nie do opisania, i ciekawie, dokąd to zaprowadzi.

Ale Weronika nie zamierzała się poddać. Dwa miesiące po odejściu zadzwonili z innego czasopisma, od razu proponując stanowisko kierownika działu. Weronika natychmiast się zgodziła i z nową energią podeszła do obowiązków. Po rozwodzie okazało się, że mąż, nawet na skraju bankructwa, nie podjął pracy i nie płacił za wynajmowane mieszkanie, tylko wrócił do mamy, by tam żyć na jej koszt.

Weronika zrozumiała, że dokonała właściwego wyboru, i nie na darmo się nad sobą zlitowała i zaczęła wszystko od nowa. Czasem, by wyrósł piękny kwiat, trzeba go ściąć u samego korzenia.

Trzy lata minęły od dnia, gdy Weronika jednym zdecydowanym, impulsywnym ruchem postanowiła zmienić całe swoje życie. Od tego czasu wszystko szło jej jak po maśle. Świetna praca, już stanowisko zastępcy redaktora, a zaraz zostanie redaktorem, jak marzyła. W pracy ją cenili, a nawet konkurencja często próbowała ją pozyskać.

Weronika znalazła też mężczyznę, który nie bał się odpowiedzialności i był gotów na poważniejszą przyszłość. Wystarczyło tylko nabrać odwagi i zmienić przyzwyczajenia.

Patrząc wstecz, Weronika zrozumiała, że choć wówczas było jej strasznie, nie żałuje ani jednej chwili…