Niezbyt urodziwa, prawda?

— Ty przecież nie jesteś urodziwa!

— Weroniko, gdzie jesteś?! Jakiego diabła muszę do ciebie dzwonić całą godzinę?! Jeśli materiał nie będzie na biurku w poniedziałek, zwalniam!

— Spadaj! — wrzasnęła Weronika w pustkę.

Wcisnęła hamulec, samochód zaskrzypiał niezgrabnie na mokrym asfalcie, zarzucił tyłem, wreszcie stanął. Siedziała w aucie, dławiąc się samotnością, nie wiedząc, jak wyrwać się z tej matni.

Czemu koleżankom zawsze wychodziło lepiej? Jedne wyszły za bogaczy, inne zrobiły kariery. A ona? Dwadzieścia cztery lata, prawie dwadzieścia pięć, a wciąż w miejscu. Jakby utknęła w błocie życia, które rzucało jej kłody pod nogi. Nawet gdy znalazła dobrą posadę w „Gwiaździe Budownictwa”, los znów ją przechytrzył.

Kochała dziennikarstwo, marzyła o redagowaniu tekstów w terenie, o wpływie na rzeczywistość. Tymczasem po awansie Szymona Dąbrowskiego na stanowisko szefa redakcji, jej szanse rozwiały się jak dym. Ten nadęty gburek zasiadł w fotelu na dobre.

Telefon wciąż dzwonił. Weronika wstała, otrzepując przemoczone dżinsy. W końcu odebrała.

— Nowak, myślisz w ogóle?! Nawrzeszczałem na ciebie, a materiał już leżał na biurku! Po co te dramy? — Szymon mówił niskim, aksamitnym głosem, który od miesięcy wprawiał redaktorki w zawrót głowy.

— A pan dał mi szansę wyjaśnienia? — ugryzła się w język, by nie nazwać go wiejskim kogutem.

— Jutro o dziesiątej w biurze. Sprawdzimy tekst o nowych inwestycjach. I nie rób już numerów. Nie chcę tracić dobrej dziennikarki.

Głos mu zmiękł? Wystarczyło, że zauważył jej pracę. Weronika wspomniała słowa matki: „Nie jesteś urodziwa. Tylko laleczki z nogami do nieba i ustami jak u rybki z kreskówki łapią bogatych. Ty zawsze będziesz harować”.

Może mama miała rację? Gdzie jej, zwykłej Weronice, równać do tych perfekcyjnych redaktorek? Zaczęła szlochać, wycierając nos rękawem. Wynajmowane mieszkanko, długi, mąż Marek — wieczny leń. Dlaczego wcześniej nie zauważyła, że to nieporadne dziecko w ciele dorosłego mężczyzny?

— Jestem! — Marek wpadł do przedpokoju, cuchnąc smarem.

Weronika pocałowała go w policzek. Gdzie podziała się ta iskra, która ich połączyła?

— Czemu taka czerwona? Znowu histeryzujesz? — zdjął brudne buty.

— Przyszły wyniki badań — skłamała.

— Jakich badań? — zmarszczył brwi.

Myślała, że dziecko da jej wytchnienie: urlop macierzyński, czas na decyzje. Ale Marek, jak zwykle, się wycofał.

— Nie teraz — mruknął, wciągając dres.

Weronika zrozumiała: nigdy nie dorośnie. Zaczęła pakować walizkę.

— Rób, co chcesz! — rzuciła, wychodząc.

…Rozwód przeszedł gładko. Marek wrócił do matki, ona zaś dostała propozycję kierowniczki działu w „Nowej Erze”. Trzy lata później była zastępczynią redaktora naczelnego, związała się z architektem, który nie bał się przyszłości.

Czasem, by kwiat mógł rozkwitnąć, trzeba go ściąć przy korzeniu. Teraz, patrząc wstecz, Weronika nie żałowała tamtego impulsu. Strach minął. Została wolność.