Nie jesteś przecież królową piękności

— Ty przecież nie jesteś urodziwa!

— Weroniko, gdzie ty jesteś?! Jakiego diabła muszę dzwonić do ciebie całą godzinę?! Jeśli materiał nie będzie na biurku w poniedziałek, zwalniam!

— Spadaj! — wrzasnęła Weronika w pustkę.

Wcisnęła hamulec, auto z piskiem zahaczyło o mokry asfalt, tył niebezpiecznie zarzuciło, zanim wreszcie stanęło. Siedziała w aucie, dławiąc się samotnością, nie wiedząc, jak wyrwać się z tej matni.

Czemu koleżankom zawsze wychodziło lepiej? Jedne wyszły za bogaczy, inne zrobiły kariery. A ona? Dwadzieścia pięć za pasem, a wciąż w miejscu. Jakby utknęła w błocie życia, które rzucało kłody pod podkurczone koła. Nawet gdy znalazła dobrą posadę w redakcji „Światła Miasta”, los znów ją przechytrzył. Nowy redaktor naczelny, Szymon Dąbrowski — człowiek, dla którego miała tylko niecenzuralne określenia — zniszczył jej marzenia.

Telefon wciąż dzwonił. Weronika wstała, otrzepując przemoczone dżinsy, i w końcu odebrała.

— Nowak, może byś pomyślała?! Nawrzeszczałem na ciebie o artykuł, a on już dawno gotowy! Po co te nerwy? — grzmiał aksamitny głos Dąbrowskiego.

Od kiedy objął stanowisko, w redakcji zapanował chaos. Dziennikarki rywalizowały o jego uwagę, lecz on zdawał się nie zauważać.

— A pan dał mi dojść do słowa? — Weronika powstrzymała się, by nie nazwać go wiejską gęsią.

— Jutro o dziesiątej w biurze. Sprawdzimy materiał dla „Budexu”. I nie znikaj więcej. Nie chcę tracić dobrej dziennikarki.

Głos mu zmiękł? Wystarczyło, że materiał leżał na biurku. Weronika wspomniała słowa matki: „Nie jesteś urodziwa. Tylko laleczki z nogami do pachy budują życie na plecach innych. Ty zawsze będziesz dźwigać swój krzyż”.

Może miała rację? Redaktorki innych pism to istne modelki. A ona? Zapięta w hipsterskie dżinsy i swetry z second-handu.

W mieszkaniu czekał Marek.

— Czemu taka czerwona? Znowu histeria? — rzucił, ściągając buty.

— Przyszły wyniki badań — odparła, ignorując drwiny.

— Jakich badań? — zdziwił się, choć sami je robili.

Dziecko dałoby jej wytchnienie. Lecz Marek, jak zawsze, się wycofał:

— Teraz nie czas.

Weronika zrozumiała: on nigdy nie dorośnie. Zebrała rzeczy, a on gapił się jak ryba wyrzucona na piasek.

— Rób, co chcesz! — rzuciła, wychodząc.

…

Rozwód, zwolnienie z redakcji. Strach mieszał się z nadzieją. Dwa miesiące później dzwonił „Kwartalnik Nowoczesny” — propozycja kierowniczki działu. Marek? Wrócił do matki, nie płacąc za czynsz.

Trzy lata minęły. Weronika została zastępczynią redaktora naczelnego, związała się z architektem, który nie bał się przyszłości. Czasem, by kwiat mógł odrosnąć, trzeba go ściąć przy korzeniu. I choć wtedy bała się piekielnie, dziś wiedziała: warto było podpalić mosty.