Żona pracuje za granicą, a on znalazł młodą kochankę

Nazywam się Elżbieta Malinowska i mieszkam w Malborku, gdzie warmińsko-mazurskie krajobrazy kryją historyczne ślady i spokojne brzegi Nogatu. Z Wojtkiem znamy się od zawsze. Zawsze był duszą towarzystwa, miłośnikiem kobiet i lekkiego życia. Los jednak zagrał z nim na opak, a teraz tapla się w błocie, które sam sobie rozdarł.

Jego żona, Beata, już drugi rok haruje w Niemczech. Zostawiła mu dwójkę dzieci – już dorosłych i samodzielnych – i wyjechała zarabiać. Wraca tylko raz do roku, latem, na tydzień-dwa, nie więcej, bo urlop na to nie pozwala. Co miesiąc jednak regularnie przesyła pieniądze na wspólne konto, z którego Wojtek może je pobierać. Niedawno przypadkiem spotkaliśmy się na ulicy, a on zaprosił mnie na kawę. Przy filiżance opowiedział mi swoją historię – gorzką jak tani tytoń i tak absurdalną, że do dziś nie mogę zrozumieć, jak do tego doszło.

Gdy Beata wyjechała, Wojtek przez rok znosił samotność, przerywając ją krótkimi romansami z byłymi znajomymi, ale postanowił, że dość tego. Zachciało mu się ciepła, namiętności, kogoś obok w łóżku. „Żyjemy tylko raz!” – mówił sobie. I zakręcił się wokół młodej dziewczyny, Anki, która od dłuższego czasu go intrygowała. Udawała niedostępną, ale w końcu się poddała – została jego kochanką. Piękna jak z obrazka, ale z charakterem nie do zniesienia. Kaprysy, histerie, żądania bez końca. A Wojtek, miękki jak masło w jej rękach, spełniał wszystko, co chciała.

Doskonale wiedział, że z takich kochanek nie ma nic dobrego, zwłaszcza jeśli jest się słabeuszem, gotowym na wszystko dla ich uśmiechu. Anka oskubała go do cna. Najpierw pieniądze na ubrania i rachunki, potem na remont jej domu i działki, na zakończenie szkoły jej syna, na nowy telewizor. Doszło do tego, że kupił jej używany samochód. A gdy skończyły się jego oszczędności, sięgnął po konto żony – wybierał stamtąd tysiące, myśląc, że nikt tego nie zauważy. Ale tajemnice zawsze wychodzą na jaw. Beata dowiedziała się o zdradzie – „dobrzy ludzie” postarali się, przekazali nawet przez granice. Urządziła mu awanturę przez wideorozmowę, krzyczała tak, że szyby drżały. Zagroziła, że opowie córkom – uwielbiały ojca, uważały go za bohatera, ale za coś takiego odwróciłyby się na zawsze. Powiedziała: wróci i złoży pozew o rozwód, jeśli nie zostawi tej dziewuchy.

A Anka uczepiła się go jak rzep. Nie zamierzała tracić tak hojnego „tatusia”. Najpierw odegrała spektakl z ciążą – przysięgała, że urodzi dziecko, licząc na litość. Wojtek, w panice, zabrał ją na wypoczynek, by ją odwieść. Zgodziła się na aborcję, ale postawiła rachunek – 10 tysięcy, których nie miał. Musiał wziąć kredyt, wpakować się po uszy w długi. Ledwie odetchnął, myśląc, że koszmar minął, a tu Anka związała się z jego szefem. Teraz szef pod jej urokiem znęca się nad Wojtkiem w pracy – poniża go, grozi zwolnieniem. A jeśli straci pracę, jak spłaci długi? Wojtek jest na skraju: praca wisi na włosku, pieniądze się kończą, a sumienie gryzie jak głodny pies.

Przyznał mi się, że myśli o ucieczce do Beaty do Niemiec – zostawić wszystko, paść na kolana i błagać o wybaczenie. Może tak uratuje resztki swojego życia? Na koniec gorzko się uśmiechnął: „Wiedziałem, że darmowy ser nie istnieje, ale mój kawałek okazał się zbyt słony”. I odszedł ze zwieszoną głową, a ja zostałam, patrząc w pustą filiżankę. Wojtek sam zgotował sobie ten piekło – dla taniej namiętności, dla dziewczyny, która wyssała z niego wszystko: pieniądze, dumę, rodzinę. Beata haruje w obcym kraju, by ich dzieci miały godne życie, a on zamienił ją na kapryśną pijawkę. Córki, gdyby poznały prawdę, przeklęłyby go – i słusznie.

Widzę, jak tonie, ale nie mogę przestać się zastanawiać: co dalej? Anka wyciśnie go do ostatniej kropli i porzuci jak puste opakowanie. Szef wyrzuci go z pracy, a on zostanie z niczym – bez rodziny, bez domu, z długiem, który będzie go dusić do końca dni. Myślał, że młodość można kupić, że miłość to zabawka w pięknym opakowaniu. A teraz płaci za to – gorzko, samotnie, z pustymi rękoma. Beata może i go przyjmie z powrotem, ale czy wybaczy? Ja bym nie wybaczyła. Zdradził nie tylko ją, ale i dzieci, wnuki, które mogłyby radować jego starość. A zamiast tego – młoda profesura, która śmieje się z niego za plecami. Taki z niego był wesołek – teraz jest tylko cieniem samego siebie, a tej lekcji nie zapomni nigdy.