Zaszłam w ciążę z żonatym kolegą, a on pozostawił mnie na łaskę losu.

Nazywam się Anna Kowalska i mieszkam w Toruniu, gdzie kujawsko-pomorskie kryje swoje zabytkowe rynki i spokojne uliczki. Kiedy znalazłam się w ramionach mojego kolegi, Serdeka, serce moje zaśpiewało z radości. Wtedy marzyłam, by być jego jedyną, jego ukochaną. Z czasem marzenie się spełniło, ale z gorzkim posmakiem — musiałam dzielić go z żoną, Martą.

Dopiero zaczynałam pracę w naszej firmie, kiedy wysłano mnie z Serdekiem na delegację do Warszawy. Musieliśmy sfinalizować ważną umowę. Poszło nam świetnie, a po sukcesie Serdek zaproponował: „Napijemy się za to? Takie kontrakty nie zdarzają się codziennie”. Zgodziłam się z radością. Siedzieliśmy w barze hotelowym, zamówiliśmy whisky, a alkohol rozwiązał nam języki. Rozmowa płynęła łatwo jak Wisła, aż nagle mnie pocałował. Byłam zaskoczona, ale nie odepchnęłam go. W windzie przytulił mnie do siebie z taką pasją, że nie byłam w stanie się opierać — jego oddech oszałamiał bardziej niż alkohol. Noc spędzona w jego pokoju była magiczna, niezapomniana, pełna ognia.

Kiedy wróciliśmy do Torunia, nie mogłam tego trzymać w sobie i podzieliłam się sekretą z koleżanką, Eweliną, której ufałam jak siostrze. „Nie zakochuj się w nim!” — przerwała ostro. „Dlaczego?” — zdziwiłam się. „On ma żonę”. Te słowa uderzyły mnie jak grom. Serdek miał tylko 27 lat i nie mogłam uwierzyć, że już założył rodzinę — w dzisiejszych czasach mężczyźni rzadko żenią się tak młodo. Zapytałam go wprost, a on nie zaprzeczał: „Tak, jestem żonaty od roku”. Ale to nas nie powstrzymało. Staliśmy się kochankami. Spotkania w mieszkaniu odziedziczonym po dziadkach stały się naszym tajnym rytuałem. Każdego dnia pogrążałam się w nim coraz bardziej.

Pewnego dnia, leżąc obok niego w niedzielny poranek, zdobyłam się na odwagę: „Serdek, rozwiedź się. Ze mną będziesz szczęśliwszy, niż z nią”. Spojrzał na mnie z tęsknotą: „Kocham cię, ale nie mogę”. „Dlaczego?” — zapytałam. „Ona jest ciężko chora”. Zastygłam. „Co jej jest? Czemu nic nie mówiłeś?” — głos mi drżał. „Ma raka piersi, niedawno się dowiedzieliśmy. Nie mogę jej teraz zostawić”. Jego słowa były jak cios, ale zrozumiałam: w takim momencie jest jej potrzebny. Zrobiło mi się żal Marty. Gdy powiedział, że czeka ją operacja w czwartek, cały dzień za nią się modliłam, szczerze, do łez. Po wyjściu ze szpitala przestaliśmy się z Serdekiem widywać — wiedziałam, że jego miejsce jest przy żonie.

Przeszły cztery miesiące. Serdek ani razu nie zaprosił mnie na spotkanie. Zapytałam, co się dzieje. „Marta nadal jest w złym stanie, może trzeba będzie kolejnej operacji” — odpowiedział znużony. „Rozumiem twoją troskę, ale pomyśl też o mnie” — wyznałam z trudem. Pokiwał głową: „Masz rację, coś wymyślmy na weekend”. W sobotę znów spotkaliśmy się w tym samym mieszkaniu. Noc była pełna namiętności. Ale przed wyjściem poruszyłam znów temat rozwodu. Jego twarz stała się ciemna: „Nigdy tego nie zrobię. Ona jest siostrą mojego szefa”. Zamarłam. „Więc to wszystko kłamstwo o raku?” Zamilkł, trzasnął drzwiami, by nie kłócić się dalej.

Kilka dni później do biura przyszła elegancka brunetka. Zapytała o Serdeka. Ewelina zaprowadziła ją do jego gabinetu. „Kim ona jest?” — szepnęłam do Eweliny później. „To jego żona” — odpowiedziała. Pod pretekstem wzięcia dokumentów weszłam, by ją zobaczyć. Marta wyglądała nie tylko zdrowo — promieniała urodą, pewnością siebie, elegancją. Poczułam się jak szara mysz przy niej. Wracając, zapytałam Ewelinę: „Słyszałaś, że choruje na raka?” — „Nie, to brednie, wszyscy by wiedzieli” — ucięła. Wtedy dotarło do mnie: okłamał mnie od początku.

Wkrótce zaczęłam słabnąć, mdliło mnie. Powiedziałam o tym Ewelinie, a ona zasugerowała: „Może jesteś w ciąży?” Machnęłam ręką, ale zrobiłam test — dwie kreski. Ginekolog potwierdził: drugi miesiąc. Byłam w szoku. Przypomniałam sobie tamtą noc — nie zabezpieczaliśmy się. W głowie miałam chaos: zatrzymać dziecko czy nie? Zadzwoniłam do Serdeka. „Zrób aborcję!” — powiedział zimno. „Nie, nie zrobię tego” — odparłam stanowczo. „W takim razie postaram się, żeby cię zwolnili”, zagroził. „Nie przestraszysz mnie!” — odpowiedziałam. Na złość jemu zdecydowałam się urodzić. Myślałam, że blefuje. Ale nie — wyrzucili mnie z pracy. Przyjaciółka załatwiła mi pracę sprzedawczyni w księgarni u swojego brata. Ten nie chciał zatrudniać ciężarnej, ale się zlitował.

Córka urodziła się w siódmym miesiącu — słaba, ale żywa. Nazwałam ją Serafia, na cześć ojca — Serdeka. Jemu o tym nie powiedziałam. I chyba nigdy nie powiem. Zdradził mnie, zostawił w najgorszym momencie, gdy zostałam sama z dzieckiem i bez pracy. Widzę jego twarz w snach — piękną, ale kłamliwą — i serce boli. Wybrał żonę, karierę, a mnie wykreślił jak niepotrzebną stronę. Ale się nie poddałam. Wychowuję córkę, walczę o nią, choć każdy dzień jest walką z losem. Niech on żyje ze swoim kłamstwem, a ja będę żyć dla Serafii — mojego światełka w tym mroku.