Zaszłam w ciążę z żonatym kolegą, a on mnie zostawił bez wsparcia.

Nazywam się Anna Kowalska i mieszkam w Toruniu, gdzie Kujawsko-Pomorskie skrywa swoje gotyckie wieże i spokojne uliczki. Kiedy znalazłam się w objęciach mojego kolegi Szymona, moje serce śpiewało z radości. Marzyłam, aby stać się jego jedyną i ukochaną. W końcu marzenie się spełniło, ale z gorzkim posmakiem – musiałam dzielić go z jego żoną, Marią.

Dopiero co zaczęłam pracę w naszej firmie, gdy wysłano mnie z Szymonem na delegację do Warszawy. Mieliśmy zrealizować ważną transakcję. Poszło nam znakomicie, a po sukcesie Szymon zaproponował: „Może napijemy się lampki wina? Takie kontrakty nie podpisuje się codziennie”. Z entuzjazmem się zgodziłam. Siedzieliśmy w hotelowym barze, zamówiliśmy whisky, a alkohol rozwiązał nam języki. Rozmowa płynęła lekko jak rzeka, aż niespodziewanie mnie pocałował. Byłam zaskoczona, ale nie odtrąciłam go. W windzie przyciągnął mnie do siebie z taką namiętnością, że nie stawiałam oporu — jego oddech bardziej mnie odurzył niż whisky. Ta noc w jego pokoju była czarująca, niezapomniana, pełna żaru.

Po powrocie do Torunia nie mogłam tego ukrywać i zwierzyłam się koleżance Zosi — ufałam jej jak siostrze. „Nie zakochuj się w nim!” — przerwała ostro. „Dlaczego?” — zdziwiłam się. „On jest żonaty”. Te słowa uderzyły jak grom z jasnego nieba. Szymon miał tylko 27 lat, a trudno mi było uwierzyć, że już założył rodzinę — dzisiaj mężczyźni rzadko żenią się tak młodo. Zapytałam go wprost, a on nie kluczył: „Tak, od roku jestem żonaty”. To jednak nas nie powstrzymało. Staliśmy się kochankami. Spotkania w mieszkaniu, które odziedziczył po dziadkach, przerodziły się w tajny rytuał. Z dnia na dzień coraz bardziej w nim tonęłam.

Pewnej niedzieli, leżąc obok niego, odważyłam się: „Szymon, rozwiedź się. Będzie ci ze mną lepiej niż z nią”. Spojrzał na mnie z żalem: „Kocham cię, ale nie mogę”. „Dlaczego?” — wyrwało mi się. „Jest ciężko chora”. Zamarłam. „Co jej jest? Dlaczego milczałeś?” — mój głos drżał. „Ma raka piersi, niedawno się dowiedzieliśmy. Nie mogę jej teraz zostawić”. Jego słowa były bolesne, ale rozumiałam: w takim momencie on był jej potrzebny. Zrobiło mi się żal Marii. Kiedy powiedział, że ma operację w czwartek, cały dzień modliłam się za nią, szczerze, aż do łez. Po jej wyjściu ze szpitala przestaliśmy się spotykać — wiedziałam, że jego miejsce jest przy żonie.

Minęły cztery miesiące. Szymon ani razu nie zaprosił mnie na spotkanie. Zapytałam go, o co chodzi. „Maria nadal jest w złym stanie, być może potrzebna będzie kolejna operacja” — odpowiedział zmęczonym głosem. „Rozumiem twój ból, ale pomyśl i o mnie” — wydusiłam. Kiwając głową, powiedział: „Masz rację, coś wymyślimy na weekend”. W sobotę spotkaliśmy się w tym samym mieszkaniu. Noc była pełna namiętności. Jednak przed wyjściem znów poruszyłam temat rozwodu. Jego twarz spochmurniała: „Nigdy tego nie zrobię. Jest siostrą mojego szefa”. Zesztywniałam. „Więc to tak! A rak to wymysł?” Zamilknął i wyszedł, trzasnąwszy drzwiami, by uniknąć kłótni.

Kilka dni później do biura weszła elegancka brunetka. Pytała o Szymona. Zosia zaprowadziła ją do jego gabinetu. „Kto to?” — szepnęłam potem do Zosi. „Jego żona”, — odpowiedziała. Wymówiłam się, wchodząc do niego pod pretekstem papierów — chciałam ją zobaczyć. Maria wyglądała nie tylko zdrowo — promieniała pięknem, pewnością siebie, elegancją. Czułam się przy niej jak szara mysz. Po powrocie zapytałam Zosię: „Słyszałaś, że ma raka?” — „Nie, to bzdura, wszyscy by wiedzieli” — ucięła. Tego dnia zrozumiałam, że kłamał od początku.

Wkrótce zaczęłam czuć się słabo, odczuwałam mdłości. Zosia zasugerowała: „Może jesteś w ciąży?” Zbyłam to, ale zrobiłam test — dwie kreski. Ginekolog potwierdził: drugi miesiąc. Byłam w szoku. Przypomniałam sobie tamtą noc — nie zabezpieczyliśmy się. Miałam mętlik w głowie: zostawić dziecko czy nie? Zadzwoniłam do Szymona. „Zrób aborcję!” — wypalił lodowato. „Nie, nie zrobię tego”, — odpowiedziałam stanowczo. „Zadbam o to, by cię zwolnili”, — zagroził. „Nie przestraszysz mnie!” — wyrzuciłam mu. Na przekór postanowiłam urodzić. Myślałam, że blefuje. Ale nie, wyrzucono mnie. Przyjaciółka załatwiła mi pracę u swojego brata w księgarni. Nie chciał zatrudnić ciężarnej, ale się zlitował.

Córka urodziła się w siódmym miesiącu — była słaba, ale żywa. Nazwałam ją Sarycja, na cześć ojca — Szymona. Jemu nie powiedziałam. I pewnie nigdy nie powiem. Zdradził mnie, porzucił w najstraszniejszym momencie, gdy zostałam sama z dzieckiem i bez pracy. Widzę jego twarz we snach — piękną, kłamliwą — i serce ściska mi z bólu. Wybrał żonę, karierę, a mnie skreślił jak niepotrzebną stronę. Ale nie złamał mnie. Wychowuję córkę, walczę o nią, choć każdy dzień to wojna z losem. Niech on żyje ze swoją kłamstwą, a ja będę żyć dla Sarycji — mojego światła w tym mroku.