Serio?! Jak to możliwe? Masz dopiero dwadzieścia jeden lat! Dlaczego wcześniej nic nie mówiłaś?!

– Żartujesz? – zdziwił się Nikodem, – jak to możliwe? Przecież masz dopiero dwadzieścia jeden lat! Dlaczego nic mi wcześniej nie powiedziałaś?

Ala przytuliła się do męża, patrząc mu wiernie w oczy:

– Bałam się, że przestaniesz mnie kochać i zrezygnujesz ze ślubu…

– A teraz? Na co liczysz teraz?!

***

Poznali się przypadkowo. Ala zrobiła duże zakupy w Biedronce, wyszła z dwoma ogromnymi torbami, a na zewnątrz – lód. Dziewczyna poślizgnęła się na schodach i pewnie by upadła, gdyby ktoś nie złapał jej w locie.

– Ostrożnie, – usłyszała przy sobie aksamitny męski głos, – trzymaj się mnie…

Gdy poczuła, że stoi pewnie na nogach, Ala spojrzała na swojego wybawiciela:

– Bardzo dziękuję…

– Po co tyle się obładowałaś? – uśmiechnął się nieznajomy, – i to w taką pogodę?

– Czekam na odwiedziny rodziców, – Ala odpowiedziała po prostu, – przyjeżdżają sprawdzić, jak sobie radzę w mieście. Więc…

– Rozumiem. Daleko masz to wszystko nieść? Może zawieźć cię?

– Nie, dziękuję. To niezręczne. I tak mi pomogłeś. Dojdę sama. Powoli. Tamten blok – tuż obok.

Ala, ostrożnie stąpając, ruszyła we wskazanym kierunku. Mężczyzna poszedł swoją drogą…

Cały dzień próbował skupić się na pracy, lecz bezskutecznie: ciągle wspominał piękną nieznajomą. Tak ją nazwał w swoich wyobrażeniach.

„Co za urocze stworzenie, – myślał, – szczery wzrok, minimum makijażu, chyba nawet szminki nie było. I ten rumieniec… Tak delikatny, ledwo widoczny… I głos… Jak strumyk… Nie, muszę ją znaleźć. Powiedziała, że mieszka tuż obok…

Nikodem nie był uwodzicielem, wręcz przeciwnie: odnosił się do płci pięknej z dużą ostrożnością, zawsze czekając na podstęp.

Powodem była jego nieszczęśliwa pierwsza miłość, która zakończyła się banalną zdradą. Od piątej klasy Nikodem był zakochany w koleżance z klasy, która odprowadziwszy go do wojska i obiecując czekać, pół roku później wyszła za mąż za syna jakiegoś biznesmena.

Kiedy Nikodem wrócił, bez cienia wstydu powiedziała:

– Nikodem, nie przejmuj się tak. Jeśli cię to pocieszy, wiedz, że nadal cię kocham. Jednakże, kochać a wychodzić za mąż to dwie różne rzeczy. Cóż możesz mi zaoferować? Życie w wynajętym mieszkaniu albo, co gorsza, w akademiku? Z wiecznie pustym portfelem? Nie, chcę żyć normalnie. Mam nadzieję, że to rozumiesz…

Nikodem wszystko zrozumiał. Cierpiał długo. Nawet zaczął pić. Ale potem wziął się za siebie, znalazł pracę, zapisał się na studia zaoczne…

I oto teraz, będąc trzydziestoletnim, samotnym, całkiem odnoszącym sukcesy mężczyzną, rozmarzył się o dziewczynie, którą widział tylko raz w życiu. I to przelotnie.

Bo oto serce mu zabiło. Czekał na to latami. I teraz to uczucie się pojawiło. A on nawet nie znał jej imienia…

Przez dwa tygodnie Nikodem krążył po tej samej Biedronce. Czekał na piękną nieznajomą. I pojawiła się.

Wieczorem po pracy Ala weszła kupić coś na kolację… Była bardzo zdezorientowana, gdy jakiś mężczyzna niemal rzucił się jej pod nogi mówiąc:

– W końcu cię znalazłem!

Rozpoznawszy swojego wybawcę, uśmiechnęła się:

– A po co mnie szukałeś?

– Zapomnieliśmy się przedstawić! Jestem Nikodem, a ty?

– Mam na imię Ala, – dziewczyna z ciekawością przyglądała się podekscytowanemu mężczyźnie, – i co dalej, Nikodemie?

– Dalej? Dalej czeka nas wspaniała kolacja w restauracji! Zgadzasz się?

– Nie wiem, to takie niespodziewane…

– Zgódź się, Ala! – namawiał mężczyzna, – mam ci tyle do powiedzenia…

Opowiedział jej wszystko o sobie. O pierwszej miłości, latach samotności, o tym, jak szczęśliwy jest, że ją spotkał i uważa to za dar losu…

Ala słuchała uważnie… Ten mężczyzna, taki wzruszający i nieco naiwny, podobał jej się coraz bardziej…

Zaczęli się spotykać. Niemal każdego dnia. Im więcej się spotykali, tym bardziej się do siebie przywiązywali. Dobrze im było razem, mimo że Ala okazała się dziewczyną cnotliwą i nie pozwalała Nikodemowi zbliżyć się do siebie.

Początkowo mężczyznę to zaskoczyło, ale potem go zachwyciło. Był teraz absolutnie pewien, że Ala jest mu przeznaczona i czekała tylko na niego!

Przedstawił Alę swojej matce. Ala zabrała Nikodema do swoich rodziców na wieś.

Tam Nikodemowi wszystko się podobało. Prosty sposób życia, proste relacje. Gościnni gospodarze.

To właśnie tam, w obecności rodziców, Nikodem oświadczył się Ali…

Na ślubie byli tylko najbliżsi: tak chciała Ala. Powiedziała, że nie chce wielkiej uroczystości, ale marzy o prawdziwej podróży poślubnej. Nikodem się zgodził. Kupił bilety. Wyjazd planowano miesiąc po ślubie.

I oto już drugi tydzień młoda para mieszkała razem. Nikodem nie mógł uwierzyć w swoje szczęście. Każdego dnia po pracy pędził do domu jak na skrzydłach…

Pewnego pięknego rodzinnego wieczoru Nikodem zauważył, że Ala jest czymś zaniepokojona.

– Co się stało, kochanie? – zapytał troskliwie, – jesteś zdrowa? Wszystko w porządku?

– Musimy porozmawiać, – odpowiedziała cicho młoda żona…

– Mów, słucham cię uważnie.

– Nie wiem, jak to przyjmiesz, – zaczęła Ala, z trudem dobierając słowa.

– Normalnie przyjmę, – Nikodem widział, że żona bardzo się denerwuje i próbował ją uspokoić, – cokolwiek by nie było. Wiesz, jak cię kocham…

– Rozumiem, że powinnam była powiedzieć wcześniej… Ale nie mogłam…

– Ala, nie trzymaj mnie w napięciu, – Nikodem zaczął się już denerwować, – przestałaś mnie kochać?

– Nie, oczywiście. Tylko… Przepraszam… Mam dzieci… Dwoje…

– Co? Żartujesz? – zdumiał się Nikodem, – jak to możliwe?

– Nie żartuję…

– Ale masz dopiero dwadzieścia jeden lat! Kiedy to się stało? I dlaczego nie powiedziałaś wcześniej?!

Ala przytuliła się do męża, patrząc mu wiernie w oczy:

– Bałam się, że przestaniesz mnie kochać i zrezygnujesz ze ślubu…

– A teraz? Na co liczysz teraz?!

– Nie wiem. Mam nadzieję, że mnie zrozumiesz i wybaczysz…

– Wybaczyć?! Ja?! – Nikodem wciąż nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał…

– Wiesz, miałam też w życiu smutną historię jak ty. Bardzo się kochaliśmy. Kiedy dowiedział się, że jestem w ciąży, zostawił mnie. Wystraszył się. Miałam wtedy tylko siedemnaście lat. Kiedy urodził się syn, przemyślał wszystko, prosił o przebaczenie. Przebaczyłam. Zamieszkaliśmy razem. Rok później urodziła się córka. A on, gdy byłam w ciąży, znalazł sobie inną. Ariśka miała sześć miesięcy, kiedy znów mnie porzucił. Tym razem już z dwójką dzieci.

– A gdzie są teraz twoje dzieci? To jakiś koszmar… Przecież byłem u was na wsi… Rodzice nic nie powiedzieli. Też ukryli, jak się okazuje…

– Dzieci mieszkają u krewnych. Nie mają własnych dzieci, więc zaproponowali, żeby zostawiła u nich maluchy.

– A rodzice? – nie przestawał pytać Nikodem, – naprawdę nie chcą się zaopiekować wnukami?

– Odwiedzają ich regularnie, ale nie chcą ich brać do siebie. Mówią, że nie sprostaliby.

– Rozumiem. Rodzinka – niezła…

– Dlaczego tak mówisz? Nie chciałam, żeby tak wyszło. Zauważ, że nie narzucałam się tobie. Sam mnie znalazłeś…

– No tak… – odparł Nikodem, – i świetnie zagrałaś niewinność… Nawet uwierzyłem w twoje cnoty…

– Po prostu bałam się zbyt mocno się do ciebie przywiązać. Myślałam: a co, jeśli nic nam się nie uda…

– A nam się udało?

– Oczywiście! Przecież się kochamy!

– I możesz to mówić po tak okropnym kłamstwie? Mogłaś mi to powiedzieć setki razy przed ślubem! Ale nie! Mówisz o tym teraz, kiedy jesteśmy już małżeństwem!

– A co się zmieniło? To była jedyna rzecz, którą ukrywałam. Teraz jesteś moim mężem i nie chcę cię więcej oszukiwać. A to, czy zaakceptujesz to, co powiedziałam, zależy od twojej miłości.

– Czyli jeśli zgodzę się wychowywać twoje dzieci, to znaczy – kocham. A jeśli odmówię – to nie?

– Jeśli odmówisz, zostaną z moimi krewnymi. To wszystko. Jeśli chcesz, nawet nie będę się z nimi spotykać.

– Innymi słowy, jesteś gotowa zrezygnować z własnych dzieci dla mnie?

– Jestem.

– Ale to jest potworne! Naprawdę tego nie rozumiesz?!

– Po prostu bardzo cię kocham…

Nikodem nie mógł tego już słuchać. Chwycił kurtkę i wybiegł z mieszkania.

Długo chodził po ulicach, starając się o niczym nie myśleć. Próbował się uspokoić.

Potem postanowił odwiedzić matkę. Musiał z kimś porozmawiać…

– Nie wiem, co ci powiedzieć, synu, – zadumała się matka, gdy wysłuchała Nikodema, – musisz sam podjąć decyzję.

– Co mam zdecydować, mamo? Przecież z góry wiem: jeśli się zgodzę – źle będzie mi, jeśli odmówię – pozbawię dzieci matki i wszyscy będą nieszczęśliwi.

– W takim razie nie spiesz się z żadnymi krokami. Pomyśl. Choć… Nie wyobrażam sobie, jak możesz żyć z osobą, zdolną do czegoś takiego…

– Też sobie tego nie wyobrażam…

– W takim razie może lepiej się rozwieść?

– Kocham ją, mamo…

– W takim razie nie wiem…

Nikodem został z żoną. Zaproponował, żeby zabrali dzieci, ale Ala odmówiła:

– Nie chcę zrzucać na ciebie takiego ciężaru, – powiedziała całkiem spokojnie, – niech mieszkają u krewnych, a my będziemy je odwiedzać.

– W jakim charakterze? – zapytał zmęczony Nikodem, – pewnie twoją ciotkę już nazywają mamą.

– I dobrze. Dobrze im tam, jestem pewna. A to najważniejsze.

– Sama zobacz, – rzucił zrezygnowany Nikodem i nigdy więcej nie wrócił do tego tematu.

Kilka razy pojechali do dzieci. Obserwując, jak żona zajmuje się nimi, Nikodem mimowolnie myślał:

– Ciekawe, co się stanie, gdy urodzi nam się dziecko? Jeśli mnie coś się stanie? Co wtedy? Ona też go tu zawiezie?

Rok później Nikodem złożył pozew o rozwód…

Nie mógł tak żyć…

A miłość gdzieś się ulotniła…