Odkrycie pod wanną

Znalezisko pod wanną

Tydzień spędzony w łóżku z gorączką i kaszlem minął. Marlena przeciągnęła się w łóżku i uśmiechnęła. Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuła się naprawdę dobrze. Poranek rozpoczął się od promieni słońca przebijających się przez zasłony. Marlena była pełna energii i determinacji.

— No to co, czas na kawę i porządki! — powiedziała radośnie do siebie, wstając z łóżka.

W kuchni czekał na nią mąż, Szymon, który już pił kawę i przeglądał wiadomości na swoim starym laptopie.

— Dzień dobry — mruknął, nie odrywając wzroku od ekranu.

— Dzień dobry! — odpowiedziała radośnie Marlena. — Dziś czuję się na milion złotych! Postanowiłam zrobić generalne porządki. Łazienkę wyszoruję nowym środkiem, który kupiłam przed chorobą.

Szymon tylko kiwnął głową, wyraźnie nie podzielając jej entuzjazmu.

— Może innego dnia? Czemu akurat w mój dzień wolny? Jeszcze każesz mi pomagać, a ja chciałem odpocząć…

— Nie martw się, kochanie, mojego entuzjazmu wystarczy na nas dwoje! — zapewniła go Marlena, dopijając kawę i dojadając tosta z awokado.

Śpiewała pod nosem, zakładając gumowe rękawice. Jakże dobrze, dzieci dorosły i sprzątanie można robić rzadziej! Córka wyszła za mąż rok temu, syn od września studiuje i mieszka w akademiku… Muszę do nich zadzwonić! Marlena wzięła słoik z nową pastą czyszczącą, która obiecywała blask i świeżość w kilka minut. Jej wrażliwy po chorobie nos nie wyczuł w zapachu żadnej chemii, wręcz przeciwnie, pachniało lawendą albo czymś równie przyjemnym.

Najpierw wzięła się za zlew, potem za toaletę, a następnie dotarła do wanny. Pasta działała, zapach łąkowych, bzowych kwiatów wypełnił całe pomieszczenie.

— No proszę! — powiedziała zachwycona, patrząc na błyszczącą powierzchnię. — Teraz jesteś jak nowa!

Ale na tym jej zapał się nie skończył. Marlena postanowiła, że skoro już się wzięła za sprzątanie, to zrobi to porządnie. Uklękła i zajrzała pod wannę.

— Ojej, ile tu kurzu! — wykrzyknęła, chwytając szmatkę.

I wtedy jej wzrok padł na coś błyszczącego. Marlena wyciągnęła rękę i wyciągnęła szklany słoik po kawie. Wewnątrz leżały starannie złożone banknoty.

— Co to takiego? — zdziwiła się, otwierając słoik.

Marlena wyszła z łazienki ze słoikiem w rękach. Szymon wciąż siedział przy laptopie, ale, widząc jej wyraz twarzy, zaniepokoił się.

— Szymon, co to jest? — zapytała, pokazując słoik.

Zastygł na moment. Potem jego twarzą przebiegł nerwowy tik, ale szybko się opanował i wzruszył ramionami:

— Nie wiem. Skąd mam wiedzieć? Może to twoja skrytka? — powiedział, przełykając ślinę i patrząc na słoik, jakby zawierał ostatni kawałek chleba na ziemi.

Jego spojrzenie było pełne niewyraźnie ukrywanej bólu, ale Marlena tego nie zauważyła. Już otworzyła słoik i z zadziwieniem wyjęła pieniądze.

— Moja skrytka? — Marlena zaśmiała się. — Nigdy bym nie schowała pieniędzy pod wanną. To na pewno twoja sprawka.

Szymon uniósł ręce w geście kapitulacji, znów przełykając irytujący węzeł w gardle.

— Przysięgam, nie mam pojęcia, skąd to się wzięło. Może poprzedni właściciele zapomnieli?

Marlena zmrużyła oczy.

— Mieszkamy tu już pięć lat. Nie sądzę, żeby zostawili tu pieniądze.

Szymon starał się wyglądać swobodnie, obserwując każdy ruch rąk Marleny. Tymczasem żona postanowiła, że skoro znalazła te pieniądze, to są teraz jej. Z uśmiechem przeliczyła banknoty. Jej oczy rozbłysły zadowoleniem.

— No cóż, skoro nikt się nie przyznaje, znaczy się, że miałam szczęście — powiedziała.

Szymon próbował się wtrącić. Zaczął miękkim tonem, z trudem kontrolując emocje:

— Może kupimy coś przydatnego? Na przykład nowy laptop? Ten stary ledwo dyszy. Mam na oku jeden z mocnym procesorem…

— Laptop? — prychnęła Marlena. — Po co mi twój laptop? Mam lepszy pomysł.

Następnego dnia Marlena wróciła do domu z ładnym pudełeczkiem. W środku był zestaw biżuterii: kolczyki, pierścionek i delikatna zawieszka. Dumnie pokazała je Szymonowi.

— No i jak? — zapytała, zakładając pierścionek i promieniejąc z zachwytu, wyraźnie czując się jak królowa. — Prawda, że jeszcze niczego sobie? A co?

Wyraz jej twarzy jasno mówił Szymonowi: „tylko spróbuj powiedzieć, że nie!”.

— Piękne — odpowiedział bez wahania, starając się ukryć rozczarowanie i gorycz. — Jesteś moja naj, aż się boję, że cię teraz ktoś spróbuje uwieść.

Marlena przez cały wieczór paradowała w nowych ozdobach, opowiadając o swoim znalezisku i szczęśliwym zakupie wszystkim: i przyjaciółkom, i mamie, i teściowej. Przed snem, około dziesiątej, starannie ułożyła swoje skarby na stoliku nocnym, by rano od razu je założyć do pracy.

Szymon długo nie mógł zasnąć, czego nie można było powiedzieć o Marlenie – już po piętnastu minutach zasnęła jak dziecko. Wiedząc, że sen żony jest mocny, Szymon ostrożnie podszedł do drzwi balkonowych i wysunął swoje nieszczęsne ciało na zewnątrz. Tam, w pudełku po sokowirówce, znalazł schowaną paczkę papierosów, a obok niej pudełeczko miętowej gumy do żucia.

Na początek zapalił. Właściwie to rzucił już dawno… Marlena nalegała ze względu na częste zapalenia oskrzeli i płuc. Nawiasem mówiąc, od roku żadnych sezonowych chorób! Trochę się uspokajając po dawce nikotyny, Szymon wyciągnął telefon i wybrał numer przyjaciela.

— No co, stary — powiedział. — Do gry włączę się jeszcze nieprędko, musicie ciągnąć front beze mnie… Tak, żona znalazła moją skrytkę. Oszczędzałem pół roku, akurat uzbierała się potrzebna suma. A ona wzięła i kupiła sobie biżuterię.

— Twardo — współczuł przyjaciel. — Spokojnie, jeszcze uzbierasz.

Szymon westchnął i rzucił spojrzenie w stronę sypialni. Marlena słodko spała, a na stoliku obok niej leżały jej nowe ozdoby, błyszczące i takie dla niego nieprzydatne, ale czyniące ją tak szczęśliwą.

— No, ale żona nabrała chęci do życia. Nawet powiedziała, że dla takiej biżuterii warto zrzucić parę kilo, bo na razie nie prezentuje się wystarczająco efektownie. No, nawet się cieszę, że się tak uszczęśliwiła.

Następnego ranka Marlena znowu była w doskonałym nastroju. Założyła nowe kolczyki i zawieszkę, podziwiając swoje odbicie w lustrze.

— No jak, dobrze wyglądam? — zapytała Szymona.

— Wspaniale — odpowiedział, starając się szczerze uśmiechać, podziwiając błyszczące oczy żony.

Tak, kobiety czasem trzeba rozpieszczać! Ale w głębi duszy planował już, gdzie ukryje następną skrytkę. Tym razem na pewno nie pod wanną…