Rozwodzę się, oznajmiła.

– Składam pozew o rozwód – oznajmiła Agnieszka.

Wojtek w tej chwili z zaangażowaniem oglądał mecz piłki nożnej i… w ogóle nie zareagował na słowa żony.

Agnieszka podeszła i wyłączyła telewizor.

– Co ty robisz?! Zwariowałaś?! – krzyknął Wojtek, ale po chwili się opamiętał, wysilił się na spokojny ton i powiedział:

– Przepraszam. Po prostu tam był taki ważny moment.

– Jestem pewna, że nie ważniejszy niż to, co powiedziałam.

– Co takiego powiedziałaś? – zmieszał się mąż, uświadamiając sobie, że jak zwykle przegapił słowa żony.

– Składam pozew o rozwód.

Wojtek wytrzeszczył oczy:

– Jak to „o rozwód”? Dlaczego? Wydawało mi się, że u nas wszystko jest w porządku.

– Tylko tobie się tak wydawało.

– Poczekaj… Wczoraj byliśmy w teatrze, przedwczoraj przyniosłem kwiaty, w zeszłym tygodniu poszliśmy do kina. Wszystko, co lubisz…

– Tak, ale wszystko to było po raz pierwszy od siedmiu lat małżeństwa. I nawet wiem dlaczego.

– Dlaczego? – Wojtek zaczynał się złościć.

– Bo oddałam dzieci do przedszkola, znalazłam pracę, zaczęłam chodzić do siłowni, do salonu piękności, zmieniłam styl, poznałam nowych przyjaciół.

– Co to ma wspólnego?

– Dużo! Nagle zauważyłeś, że jestem dla kogoś interesująca, że mężczyźni zwracają na mnie uwagę, że nie potrzebuję cię tak jak wcześniej.

– Bzdura…

– Nie, Wojtek, to nie bzdura. Inaczej nie bałbyś się, nie kręciłbyś się wokół mnie, nie starałbyś się przypodobać, nie kupowałbyś kwiatów. Już nie mówię o kinie i teatrze. To z twojej strony to wręcz wyczyn!

– Starałem się… Chciałem ci sprawić przyjemność… Poczekaj, nadal nie rozumiem: to dlatego zdecydowałaś się na rozwód?

– Tak. Nie chcę tak dłużej żyć. Teraz udajesz kochającego męża, a gdzie byłeś, gdy chodziłam w ciąży, gdy rodziłam dzieci, gdy nie spałam nocami? Nigdy mi w niczym nie pomogłeś! Byłeś w naszym życiu czysto symbolicznie. Przychodziłeś, jadłeś, spałeś. Mogę zliczyć, ile razy brałeś dzieci na ręce!

– Pracowałem przecież! – Wojtek nawet podskoczył z oburzenia, – żeby was utrzymać!

– Pracowałeś, nie zaprzeczam. Ale nie tylko nas utrzymywałeś – siebie też. I weekendy miałeś, tylko wolałeś spędzać je z kolegami.

– Mam do tego prawo!

– Ja weekendów nie miałam – kontynuowała Agnieszka, nie zwracając uwagi na uwagi męża – choć dzieci… są też twoje. Ale to ciebie interesowało najmniej. Słyszę nadal twoje słowa: oddałem ci pieniądze, czego jeszcze chcesz? A ja chciałam… Chciałam, żeby był obok mnie ktoś zaufany, bliski. Żeby mnie wspierał. I nie tylko materialnie, ale i emocjonalnie. Żeby mnie w końcu pocieszył.

Ale ty miałeś to gdzieś. Żyłeś swoim życiem, w którym nie było ani mnie, ani naszych dzieci…

– Nie przesadzasz?

– Nie przesadzam. Czy wiesz w ogóle, do jakiego przedszkola chodzą? O dojazd do niego zajmuje nam 40 minut. Rano! W komunikacji miejskiej! A ty do pracy jedziesz sam samochodem, jak król. I jesteś na miejscu w 20 minut. Ani razu nie zaproponowałeś, żeby zawieźć dzieci do przedszkola.

– Nie prosiłaś – mruknął Wojtek.

– A dlaczego ja muszę prosić? Są rzeczy, o które kochającego męża i ojca się nie prosi. To powinno być oczywiste. Prawda, nie w twoim przypadku, bo o miłości tu nie ma mowy. Nigdy nie było…

– Robisz ze mnie potwora…

– Nie, Wojtek, nie jesteś potworem. Po prostu jesteś dla mnie zupełnie obcy. Stałeś się obcy… A może zawsze byłeś.

– A co zamierzasz powiedzieć dzieciom? Jak im to wyjaśnisz?

– Ach, przestań! – Agnieszka zaśmiała się – oni dopiero niedawno zaczęli cię poznawać na ulicy! Z tym problemu na pewno nie będzie.

Wojtek nie znalazł co odpowiedzieć. W pewnej części Agnieszka miała rację, ale i jego można było zrozumieć: on – mężczyzna, ona – kobieta, powinna znać swoje miejsce, zajmować się domem i dziećmi. Ojciec Wojtka zawsze tak mówił. I mama się zgadzała. A Agnieszka była niezadowolona…

– A jak zamierzasz żyć z jedną pensją i dwójką dzieci? – Wojtek przeszedł do ataku, – jeśli o mnie chodzi, to nie dam ani grosza!

– Dasz – spokojnie odpowiedziała Agnieszka – alimenty nikt nie zniósł. I majątek, który zdobyliśmy przez siedem lat, podzielimy przez sąd. Choć tam i tak nie ma wiele do podziału, ale mimo wszystko. Lodówka, jakby nie patrzeć, bardziej nam jest potrzebna z dziećmi. Znając ciebie, jestem pewna, że właśnie za nią będziesz się szarpał, żeby sprawić mi przykrość. Dlatego wszystko – tylko przez sąd. Na szczęście, nie mamy mieszkania. Swoją drogą, możesz w tym zostać. A ja z dziećmi wynajmę sobie inne (mówiąc ostatnie zdanie, Agnieszka zrobiła chwilową pauzę, w głębi duszy licząc, że Wojtek się nie zgodzi, że powie, iż to on wynajmie inne mieszkanie, żeby żona i dzieci mogli mieszkać tam, gdzie się przyzwyczaili… Ale Wojtek nic takiego nie powiedział), – … już znalazłam odpowiednie niedaleko przedszkola.

– To idźcie! – Wojtek nie mógł już spokojnie słuchać Agnieszki – jesteś taka mądralą! Wszystko przemyślałaś?! O niczym nie zapomniałaś?! A co z samochodem? Jego ci nie oddam!

– A ja nie proszę – uśmiechnęła się Agnieszka – nie jest mi potrzebny.

– Dlaczego jesteś taka hojna?! – Wojtek nie mógł się powstrzymać – samochód ci nie jest potrzebny! Pewnie już jeździsz innym?! No, przyznaj się: ile już razy nałożyłaś mi rogi?! Coś zbyt odważna się zrobiłaś!

– Nie zaskoczyłeś mnie – Agnieszka była zupełnie spokojna – wiedziałam, że usłyszę coś takiego.

– Zrozum w końcu – Wojtek podszedł do żony, chwycił ją za ramiona, zaczął trząść – komu ty jesteś potrzebna z dwójką dzieci?! A dajmy spokój… zapomnijmy o tym, co tu nagadałaś? Będziemy żyć razem jak dawniej. Obiecuję się poprawić!

– Jak dawniej? Nie, dziękuję – twardo odpowiedziała Agnieszka – to nie wchodzi w grę.

– Dlaczego?! – Wojtek już nie krzyczał, on wrzeszczał na całe gardło.

– Bo już cię nie kocham…

Wojtek się zdezorientował, wpadł w panikę i nagle, jakby czując, że dalsze rozmowy nie mają sensu, zgodził się:

– Skoro tak, to składaj pozew o rozwód.

Rozwiedzili się po pół roku. Wszystko potoczyło się tak, jak zaplanowała Agnieszka.

Teraz z dziećmi mieszka niedaleko przedszkola i poranki w tygodniu są dla niej o wiele spokojniejsze.

A w weekendy – jest całkiem wolną kobietą! Wszystko dlatego, że były mąż zabiera dzieci do siebie! Zabiera je po mieście, siedzi z nimi w domu, grają w różne gry. Nawet sam gotuje!

I kto zrozumie tych facetów?

Póki żonaty – ani żona, ani dzieci nie są potrzebne. Traktuje to jak oczywistość.

Jak się rozwiedzie – i na dzieci czas znajduje, i prawie staje się najlepszym ojcem na świecie…