– „Składam pozew o rozwód,” ogłosiła.

– Składam pozew o rozwód – oznajmiła Olga.

Michał w tym czasie z zapałem oglądał mecz piłki nożnej i… nie zareagował na słowa żony.

Olga podeszła i wyłączyła telewizor.

– Co ty robisz?! Zwariowałaś?! – krzyknął Michał, po czym opanował się i spokojniej powiedział:

– Przepraszam. Po prostu to był ważny moment.

– Jestem pewna, że nie ważniejszy niż to, co powiedziałam.

– A co mówiłaś? – zmieszał się mąż, zdając sobie sprawę, że jak zwykle puścił słowa żony mimo uszu.

– Składam pozew o rozwód.

Michał otworzył szeroko oczy:

– Jak to „o rozwód”? Dlaczego? Wydawało mi się, że wszystko jest w porządku.

– Tobie się wydawało.

– Poczekaj… Wczoraj byliśmy w teatrze, przedwczoraj przyniosłem kwiaty, w zeszłym tygodniu byliśmy w kinie. Wszystko tak, jak lubisz…

– Tak, ale to wszystko pierwszy raz od siedmiu lat małżeństwa. I nawet wiem dlaczego.

– Dlaczego?! – Michał zaczynał się złościć.

– Bo oddałam dzieci do przedszkola, znalazłam pracę, zaczęłam chodzić na siłownię, do salonu piękności, zmieniłam styl, poznałam nowych przyjaciół.

– A co to ma do rzeczy?

– A no to, że nagle zobaczyłeś, że jestem dla kogoś interesująca, że mężczyźni zwracają na mnie uwagę, że już nie potrzebuję cię jak kiedyś.

– Bzdura…

– Nie, Michał, to nie bzdura. Inaczej byś się nie przestraszył, nie zaczął starać się wokół mnie, zadowalać, patrzeć na mnie z podziwem, nie przynosiłbyś kwiatów. Nie mówiąc już o kinie i teatrze. To z twojej strony – prawdziwy wyczyn!

– Starałem się… Chciałem sprawić przyjemność… Poczekaj, nadal nie rozumiem: to przez to chcesz się rozwieść?

– Tak. Nie chcę już tak żyć. Teraz udajesz kochającego męża, a gdzie byłeś, gdy chodziłam w ciąży, gdy rodziłam dzieci, gdy nie spałam w nocy? Nigdy mi w niczym nie pomogłeś! Byłeś w naszym życiu tylko symbolicznie. Przychodziłeś, jadłeś, spałeś. Mogę zliczyć, ile razy brałeś dzieci na ręce!

– Przecież pracowałem! – Michał aż zerwał się z miejsca z oburzeniem – żeby was utrzymać!

– Pracowałeś, nie przeczę. Ale przecież nie tylko nas utrzymywałeś – siebie też. I wolne miałeś, tylko wolałeś spędzać je z kolegami.

– Mam do tego prawo!

– Ja wolnego nie miałam – kontynuowała Olga, ignorując uwagę męża – choć dzieci… one są i twoje. Tylko że to interesowało cię najmniej. Jak słyszę twoje słowa: dałem ci pieniądze, czego jeszcze chcesz? A ja chciałam… Chciałam, żeby blisko był ktoś godny zaufania, ktoś bliski. By wspierał. I nie tylko finansowo, ale i emocjonalnie. Żeby mi współczuł w końcu.

Ale dla ciebie to nie miało znaczenia. Żyłeś swoim życiem, w którym nie było ani mnie, ani naszych dzieci…

– Nie przesadzaj.

– Nie przesadzam. Czy wiesz przynajmniej, do jakiego przedszkola chodzą? Dojeżdżamy do niego czterdzieści minut. Rano! W komunikacji miejskiej! A ty do pracy jedziesz sam samochodem jak panisko. I zajmuje ci to dwadzieścia minut. Ale nigdy nie zaproponowałeś, że zawieziesz dzieci do przedszkola.

– Nie prosiłaś – rzucił Michał.

– A dlaczego miałabym prosić? Są rzeczy, o które kochającego męża i ojca się nie prosi. To jest oczywiste. Choć nie w twoim przypadku, bo nie chodzi tu o miłość. Nigdy nie chodziło…

– Robisz ze mnie potwora…

– Nie, Michał, nie jesteś potworem. Po prostu jesteś dla mnie zupełnie obcy. Stałeś się obcy… Albo byłeś.

– A dzieci? Co im powiesz? Jak to wytłumaczysz?

– O rany! – zaśmiała się Olga – przecież oni dopiero niedawno zaczęli cię poznawać na ulicy! Więc z tym nie będę miała problemu.

Michał nie znalazł słów. Po części Olga miała rację, ale i jego można zrozumieć: jest mężczyzną, ona – kobietą, powinna znać swoje miejsce, zajmować się domem i dziećmi. Ojciec Michała zawsze tak mówił. I mama się zgadzała. A Olga jest niezadowolona…

– Jak zamierzasz utrzymać się z jedną pensją z dwójką dzieci? – próbował atakować Michał – Ja grosza nie dam!

– Dasz – spokojnie odpowiedziała Olga – alimenty nie zostały odwołane. I majątek, który zdobyliśmy przez siedem lat, podzielimy przez sąd. Chociaż niewiele do podziału, ale jednak. Lodówka, jakby nie patrzeć, będzie nam potrzebna. A znając ciebie, wiem, że będziesz się o nią awanturował, by sprawić ból. Dlatego wszystko – przez sąd. Dobrze, że nie mamy mieszkania. Nawiasem mówiąc, możesz tu zostać. A nam z dziećmi wynajmę inne (mówiąc ostatnią kwestię, Olga zrobiła małą pauzę, głęboko w duszy mając nadzieję, że Michał się nie zgodzi, że powie, że to on wynajmie inne mieszkanie i że żona z dziećmi mogą mieszkać tam, gdzie są przyzwyczajeni… Ale Michał nic takiego nie powiedział) – …już znalazłam odpowiednie niedaleko przedszkola.

– No to wynocha! – Michał już nie mógł spokojnie słuchać Olgi – myślisz, że jesteś taka sprytna?! O wszystkim pomyślałaś?! A samochód? Jej nie dam!

– Nie proszę o to – uśmiechnęła się Olga – nie jest mi potrzebny.

– Czemu jesteś tak hojna?! – Michał już nie mógł się powstrzymać – auto jej niepotrzebne! Już pewnie jeździsz innym?! No, przyznaj się: jak dawno temu już mnie zdradzałaś?! Coś za bardzo odważna się stałaś!

– Nie zaskoczyłeś mnie – Olga była całkowicie spokojna – wiedziałam, że usłyszę coś takiego.

– Zrozum w końcu – Michał podbiegł do żony, chwycił za ramiona, zaczął potrząsać – komu jesteś potrzebna z dwójką dzieci?! A może… zapomnijmy o wszystkim, co powiedziałaś? Znów będziemy razem, jak dawniej. Poprawię się, przysięgam!

– Jak dawniej? Nie ma mowy – stanowczo odpowiedziała Olga – to się nie uda.

– Ale dlaczego?! – Michał już nie krzyczał, wrzeszczał na całego.

– Ponieważ już cię nie kocham…

Michał się zdezorientował, wpadł w wewnętrzną panikę i nagle, jakby poczuł, że dalsze rozmowy są bezcelowe, zgodził się:

– Skoro tak – składaj pozew o rozwód.

Rozwiedli się za pół roku. Wszystko przebiegło tak, jak planowała Olga.

Teraz mieszka z dziećmi niedaleko przedszkola i ranki w dni powszednie ma znacznie spokojniejsze.

A w weekendy jest całkowicie wolną kobietą! A wszystko dlatego, że były mąż zabiera dzieci do siebie! Chodzi z nimi po mieście, siedzi z nimi w domu, gra z nimi w różne gry. Nawet sam gotuje!

I kto zrozumie tych facetów?

Kiedy są żonaci – ani żona, ani dzieci ich nie obchodzą. Uważają to za coś oczywistego.

Gdy się rozwiodą – nagle znajdują czas na dzieci i stają się niemal najlepszymi ojcami na świecie…