Składam pozew o rozwód,” ogłosiła kobieta.

– Składam pozew o rozwód – oznajmiła Agnieszka.

Mateusz w tym czasie z zapałem oglądał mecz piłki nożnej i zupełnie nie zareagował na słowa żony.

Agnieszka podeszła i wyłączyła telewizor.

– Co ty wyprawiasz?! Zwariowałaś?! – wrzasnął Mateusz, po czym zaraz się zreflektował, opanował się i spokojnie powiedział:

– Przepraszam. Tam był naprawdę ważny moment.

– Jestem pewna, że nie ważniejszy od tego, co ja powiedziałam.

– A co powiedziałaś? – zmieszał się mąż, uświadamiając sobie, że znów przegapił słowa żony.

– Składam pozew o rozwód.

Mateusz zrobił wielkie oczy:

– Jak to „o rozwód”? Dlaczego? Wydawało mi się, że wszystko jest u nas w porządku.

– Tylko tobie się wydawało.

– Poczekaj… Wczoraj byliśmy w teatrze, przedwczoraj przyniosłem kwiaty, w zeszłym tygodniu poszliśmy do kina. Wszystko tak, jak lubisz…

– Tak, ale to wszystko było po raz pierwszy od siedmiu lat małżeństwa. I nawet wiem, dlaczego.

– A dlaczego?! – Mateusz zaczynał się złościć.

– Bo oddałam dzieci do przedszkola, znalazłam pracę, zaczęłam chodzić na siłownię i do salonu kosmetycznego, zmieniłam wygląd, poznałam nowych ludzi.

– Co to ma do rzeczy?

– A to, że zobaczyłeś nagle, iż jestem dla kogoś interesująca, że mężczyźni zwracają na mnie uwagę, że już cię nie potrzebuję jak wcześniej.

– Bzdury…

– Nie, Mateusz, to nie bzdury. Inaczej nie bałbyś się, nie zacząłbyś się starać, kwiatów byś nie przynosił. Nie wspominając o kinie i teatrze. To z twojej strony – ogromny postęp!

– Starałem się… Chciałem zrobić coś miłego… Poczekaj, wciąż nie rozumiem: to dlatego chcesz się rozwieść?

– Tak. Nie chcę już tak żyć. Teraz udajesz kochającego męża, a gdzie byłeś, gdy byłam w ciąży, gdy rodziłam dzieci, gdy nie spałam nocami? Nigdy mi nie pomogłeś! Byłeś w naszym życiu tylko symbolicznie. Przychodziłeś, jadłeś, spałeś. Mogę policzyć, ile razy wziąłeś dzieci na ręce!

– Pracowałem, żeby nas utrzymać! – Mateusz aż podskoczył z oburzenia.

– Pracowałeś, nie przeczę. Ale przecież również siebie utrzymywałeś. Miałeś też wolne dni, które wolałeś spędzać z kolegami.

– Mam do tego prawo!

– Ja nie miałam wolnych dni – kontynuowała Agnieszka, ignorując męża – chociaż dzieci… to również twoje. Ale interesowały cię najmniej. Tylko słychać było: dałem ci pieniądze, czego jeszcze chcesz? A chciałam, żeby przy mnie był bliski, kochający człowiek. Ktoś, kto mnie wesprze, nie tylko materialnie, ale moralnie. Ktoś, kto się o mnie zatroszczy.

Ale nie miałeś na to czasu. Żyłeś własnym życiem, w którym ani mnie, ani naszych dzieci nie było…

– Nie przesadzaj.

– Nie przesadzam. Czy wiesz, do którego przedszkola chodzą? Dojeżdżamy tam czterdzieści minut. Rano! Transportem publicznym! A ty do pracy jedziesz sam, samochodem, w dwadzieścia minut. Nigdy nie zaproponowałeś, że zawieziesz dzieci do przedszkola.

– Nie prosiłaś – mruknął Mateusz.

– Dlaczego miałabym prosić? Są rzeczy, o które kochającego męża i ojca się nie prosi. To oczywiste. Ale nie w twoim przypadku, bo tu o miłości nie ma mowy. Nigdy nie było…

– Stworzyłaś ze mnie potwora…

– Nie, Mateusz, nie jesteś potworem. Jesteś dla mnie kimś zupełnie obcym. Stałeś się obcy… Albo zawsze byłeś.

– A dzieciom? Co im powiesz? Jak wytłumaczysz?

– Boże drogi! – zaśmiała się Agnieszka – przecież od niedawna dopiero cię poznają na ulicy! Więc z tym na pewno problemu nie będzie.

Mateusz nie wiedział, co odpowiedzieć. Po części Agnieszka miała rację, ale i jego można zrozumieć: on – mężczyzna, ona – kobieta, powinna znać swoje miejsce, zajmować się domem i dziećmi. Ojciec Mateusza zawsze tak mówił. A matka się zgadzała. Dlaczego więc Agnieszka była niezadowolona…

– A jak zamierzasz przeżyć z jedną pensją z dwójką dzieci? – przeszedł Mateusz do kontrataku – co do mnie, to nie dam ani grosza!

– Dasz – spokojnie odpowiedziała Agnieszka – alimenty nikt nie odwołał. Majątek, który zdobyliśmy w ciągu siedmiu lat, podzielimy przez sąd. Chociaż nie ma czego dzielić, ale jednak. Lodówka, jakkolwiek się nie kręci, przyda się bardziej nam z dziećmi. A znając ciebie, jestem pewna, że właśnie za nią się przyczepisz, żeby zrobić na złość. Dlatego wszystko – tylko przez sąd. Na szczęście mieszkania nie mamy. Zresztą, możesz w tym zostać. A ja z dziećmi wynajmę coś innego (wypowiadając ostatnią frazę, Agnieszka zrobiła małą pauzę, mając nadzieję, że Mateusz się sprzeciwi, powie, że to on wynajmie inne mieszkanie, że żona i dzieci mogą mieszkać tam, gdzie przywykli… Jednak Mateusz nic takiego nie powiedział), – … już znalazłam odpowiednie blisko przedszkola.

– No to idźcie sobie! – Mateusz nie mógł już spokojnie słuchać Agnieszki – Pani Idealna! Wszystko przemyślałaś?! Niczego nie zapomniałaś?! A samochód? Jego ci nie oddam!

– Wcale nie proszę – uśmiechnęła się Agnieszka – nie jest mi potrzebny.

– A skąd ta wielka hojność?! – Mateusz nie mógł się już powstrzymać – samochodu nie chcesz! Pewnie już jeździsz innym?! Przyznaj się: długo mam rogi?! Jakaś zbyt pewna się stałaś!

– Nie zaskoczyłeś mnie – Agnieszka była zupełnie spokojna – wiedziałam, że coś takiego usłyszę.

– Zrozum wreszcie – Mateusz podszedł do żony, złapał za ramiona, zaczął potrząsać – komu ty jesteś potrzebna z dwójką dzieci?! A może… zapomnijmy o wszystkim, co powiedziałaś? Będziemy żyć jak wcześniej. Poprawię się, przysięgam!

– Jak wcześniej? Nie ma mowy – odpowiedziała stanowczo Agnieszka – to niemożliwe.

– Ale dlaczego?! – Mateusz już nie krzyczał, on wrzeszczał.

– Bo już cię nie kocham…

Mateusz osłupiał, zapanikował wewnętrznie i nagle, jakby czując, że dalsza rozmowa jest bez sensu, zgodził się:

– Skoro tak – składaj pozew o rozwód.

Rozwiedli się pół roku później. Wszystko poszło tak, jak planowała Agnieszka.

Teraz mieszka z dziećmi niedaleko przedszkola i poranki w dni robocze są znacznie spokojniejsze.

A w weekendy – czuje się wolna! Bo były mąż zabiera dzieci do siebie! Chodzi z nimi po mieście, spędza czas w swoim domu, gra z nimi w różne gry. Nawet sam gotuje!

Kto zrozumie tych mężczyzn?

Kiedy jest żonaty – ani żona, ani dzieci nie są potrzebne. Traktuje to jak coś oczywistego.

Kiedy się rozwiedzie – znajduje czas dla dzieci, staje się niemal najlepszym ojcem na świecie…