On i tak nie przetrwa, – powiedziała żona lodowatym głosem. – Przyjedź i porozmawiaj z lekarzem.

– Przecież on i tak długo nie pożyje – powiedziała żona zimnym obcym głosem. – Sam przyjedź i porozmawiaj z lekarzem, jeśli mi nie wierzysz. Tam są pielęgniarki, będą dla niego odpowiednie warunki. No, przecież nie bez powodu wymyślili hospicjum, wszyscy tak robią…

Krzysiek urodził się dwa miesiące przed terminem i od razu trafił na oddział intensywnej terapii. Na początku nic nie mówili, potem pojawiła się jakaś nadzieja – sam zaczął oddychać, zaczął przybierać na wadze. Kiedy go wypisali, był ciągle tak maleńki, że Piotr bał się go brać na ręce, żeby przypadkiem czegoś nie uszkodzić. Ale gdy Krzyś się budził i cicho płakał w nocy, Agnieszka do niego nie wstawała, więc Piotr musiał się jakoś nauczyć opiekować się synem. I do lekarzy Agnieszka nie chciała go prowadzić, mówiła, że to przez lekarzy jest, jak jest, przecież oddawała wszystkie badania i USG robiła, i mówili, że wszystko w porządku. A to niby w porządku? Trzy miesiące, a on nawet główki nie trzyma.

Piotr sam umawiał się na wizyty lekarskie, słuchał niezrozumiałych słów, od których język przyklejał się do podniebienia, oddawał z synem badania, zawsze zamykając oczy jak dziecko, gdy pielęgniarka próbowała znaleźć żyłę. W końcu dotarł do genetyków w wojewódzkim ośrodku, którzy wyjaśnili, że Krzysiowi można pomóc, ale potrzebne są specjalne leki. Dlatego Piotr pojechał na zagraniczny kontrakt – przyjaciel od dawna go namawiał, dobrze tam płacili, ale Agnieszka go nie puszczała. A teraz nie było wyjścia. I wyjechał. Myślał, że syn jest z Agnieszką i wszystko w porządku. A jak się okazało, było inaczej. Babcia nic mu nie mówiła, chociaż czuł, że coś przed nim ukrywa.

– Wszystko dobrze, synku, pracuj – powtarzała.

Okazało się, że przez cały ten czas to właśnie babcia chodziła do szpitala do Krzysia – rozmawiała z nim, smarowała kremem na odleżyny i robiła masaż. Agnieszka wróciła do pracy i nie powiedziała o tym Piotrowi. Przyznała się dopiero wtedy, gdy Piotr powiedział, że przyjedzie na miesiąc urlopu.

– Agnieszka, to przecież nasz syn! – oburzył się. – Jakie hospicjum, dlaczego pracuję? Przecież lekarz mówił, że leki…

– Jakie leki! – krzyknęła Agnieszka. – Widziałeś go w ogóle? Nie było cię tu pół roku, więc nie mów mi, co i jak mam robić! Jeszcze jestem młoda i chcę żyć dla siebie. A inne dziecko można urodzić. Nie chcę jak matka całe życie zmieniać pieluch!

Młodszy brat Agnieszki miał porażenie mózgowe i kiedy się poznali, Piotra zachwycało, jak delikatna i subtelna Agnieszka nosi brata, sadza go na wózek i czyta mu książki na głos. Właśnie za to ją pokochał. Ale widocznie samej Agnieszce starczyło miłości tylko dla brata.

– Zabierzesz syna do domu albo się rozwodzę – zagroził Piotr.

– No to się rozwiedź! Straszenie mnie! Przeżyłam jakoś bez ciebie ten czas, to i dalej jakoś dam radę.

Nie sądził, że naprawdę odejdzie, ale Agnieszka odeszła, zanim jeszcze przyjechał. Oddała klucze do mieszkania jego babci, która już dawno wszystkiego się domyślała, tylko Piotrowi nie powiedziała – przez te pół roku Agnieszka znalazła kogoś, do kogo mogła się przeprowadzić.

– Nie martw się, synku, damy radę. Pomogę ci z Krzysiem, tylko trzeba będzie tu znaleźć pracę, bo sama nie dam rady.

Piotrowi było to jasne – babcia od dawna chorowała, sama potrzebowała opieki, a on nie mógł oddać długu, nie mógł być w dwóch miejscach naraz.

Wychowała Piotra babcia. Matka jego – całkiem znana piosenkarka – przywiozła go do niej na miesiąc, ale nigdy nie zabrała z powrotem. Regularnie przysyłała pieniądze, póki Piotr chodził do szkoły, a potem stwierdziła, że wystarczy, poradzi sobie sam. Młodszy myślał, że mama go kocha, tylko że jej życie jest trudne: koncerty, nagrania, fani… Pojechał nawet sam na jej koncert – kupił ogromny bukiet róż, marząc, że go jej wręczy, że go rozpozna i ucieszy się, powie ze sceny – to mój syn!

Ale wyszło inaczej: początkowo wcale go nie zauważała, potem wreszcie wzięła bukiet, nawet nie spojrzawszy, i gdzieś go rzuciła. Przecież Piotr prawie całą swoją pensję za ten bukiet wydał. Po koncercie z trudem przedostał się za kulisy, próbował wytłumaczyć, że jest jej synem, ale matka go nie wpuściła. Kazała powiedzieć, że jest zmęczona i że oddzwoni. Czekał miesiąc przy telefonie, ale nigdy nie zadzwoniła.

Teraz już nawet jej nie wspominał, a jeśli jej piosenka pojawiała się w radiu, od razu przełączał – nie chciał słuchać, choć niegdyś znał na pamięć. Babcia była dla niego ojcem, którego nigdy nie znał, i matką. Teraz zaś stała się matką dla Krzysia – opiekowała się nim najlepiej, jak potrafiła, a Piotr znalazł pracę z normalnym grafikiem, aby nie przemęczała się zbyt mocno. Agnieszka ani razu nie zadzwoniła – gorsza niż jego matka, ta przynajmniej czasem udawała, że ma dziecko.

– Piotruś, miałam dziś taki żywy sen – opowiadała pewnego razu babcia. – Twój dziadek, niech mu ziemia lekką będzie, poprosił mnie, żebym przyniosła mu wodę ze studni. Mówię – jak niby mam to zrobić, przecież moje nogi nie chodzą! A on, że tutaj wszyscy chodzą. I patrzę, pod nogami taka zielona trawa, zielona jak puch. Idę po niej, a nogi same się suną i nic nie boli! Nabierałam wody i na koniec zajrzałam do tej studni. Widzę, a tam ty w garniturze i krawacie, a obok taka miła dziewczyna z dołeczkami w policzkach. W welonie. Czuję, że to proroczy sen – znajdziesz sobie dobrą żonę, a nie tę lekkoduch.

– Babciu, jaka żona! Jeśli własna matka nie chciała się z Krzysiem zajmować, to która się zgodzi?

A następnego dnia babcia już się nie obudziła. Mimo to sen chyba był realny, ale nie o to, o czym myślał – teraz to ona nosi wodę dziadkowi, a nie małemu Krzysiowi.

Co teraz zrobić, Piotr nie wiedział. Matka pomogła z pogrzebem, nawet przyjechała sama, ale i tak trzeba było się zadłużyć – prosić jej o pomoc było wstyd. Ale po paru tygodniach mama sama zadzwoniła i powiedziała:

– Znalazłam opiekunkę dla twojego syna. Nie martw się, ja jej zapłacę.

Taka hojność zdziwiła Piotra, początkowo chciał odmówić, powiedzieć, że nic od niej nie potrzebuje, ale zmienił zdanie – to nie czas na dumę, gdy synowi kończą się leki.

Z jakiegoś powodu spodziewał się dojrzałej, doświadczonej kobiety, takich wiele spotykał w szpitalach, gdy zawoził Krzysia, wszystkie podobne były do jego babci w młodości – praktyczne, proste, wiedziały, co robić. Ale widać matka postanowiła zaoszczędzić – przysłała świeżą absolwentkę, dziewczynka od razu przyznała, że to jej pierwsza praca.

– Proszę się nie martwić, skończyłam specjalne szkolenie i wszystko potrafię – powiedziała energicznie, choć głos jej drżał.

Mógłby zadzwonić do matki i powiedzieć, że ta młódka nie podoła Krzysiowi, ale z matką nie miał ochoty rozmawiać. Postanowił poczekać – może faktycznie szkolenia coś dają.

Dziewczynę nazywała się Kasia. Dzwoniła do niego co pół godziny.

– Panie Piotrze, to normalne, że on czka?

– Proszę go potrzymać pionowo. I coś ciepłego położyć na plecki, ręcznik można podgrzać żelazkiem.

– Panie Piotrze, on tak ciężko oddycha, boję się!

– Kasia, inhalator, przecież mówiłem pani…

I tak ciągle.

Ale po dwóch tygodniach oswoiła się i jakby lepiej sobie radziła. Piotr musiał znaleźć inną pracę, jej dzień pracy kończył się o szóstej, musiał wrócić na czas. Musiał iść na budowę, gdzie grafik był elastyczny, ale wszystko na czarno. Obiecywali dobrze zapłacić, ale kiedy…

Weekend teraz Piotr spędzał z synem – dziewczyna nawet za dodatkowe pieniądze nie mogła w weekendy pracować, chińskiego się bowiem uczyła. Opowiadała wszystko, że chce pojechać tam na staż, naukę akupunktury. Śmieszna była ta Kasia, naiwna, nie jak jego babcia – ta wierzyła zawsze telewizji, a Kasia internetowi.

W dniu urodzin Krzysia, zresztą, Kasia przyjechała nawet w wolny dzień – przywiozła mu balon, Krzysiek je uwielbiał, oraz własnoręcznie zrobiony kombinezon. Piotr wzruszył się i zaprosił ją na herbatę – z tej okazji kupił tort. Potem wszyscy razem poszli na spacer – przebrali Krzysia w nowy kombinezon, położyli go do wózka i przywiązali do niego balon, żeby mógł patrzeć. Piotr rozumiał, że do kolejnych urodzin syn może nie dożyć, a od tego nawet oddychać było trudno. Ale w tym momencie, gdy wiózł go słoneczną ulicą, a balon próbował wzbić się w górę, poddając się lekkiej jesiennej bryzie, czuł się dobrze.

Agnieszkę zauważył późno, dopiero gdy zatrzymali się na przejściu dla pieszych i jego wzrok natknął się na jej pomalowaną twarz. Obok stały jej koleżanki, wyglądało na to, że idą na jakąś imprezę. Agnieszka też początkowo go nie zauważyła, a potem jej twarz zapłonęła i pokryła się plamami. Odwróciła się, coś powiedziała koleżankom i pospiesznie przeszła na drugą stronę ulicy.

– Kto to? – spytała Kasia, zauważywszy jego napięcie.

Piotr powoli wypuścił powietrze z płuc i odpowiedział:

– Nikt.

– No i dobrze – powiedziała i uśmiechnęła się.

Nie widział wcześniej, jak się uśmiecha. Na policzkach Kasi pokazały się dołeczki i coś mu przypomniały, ale co? Niebieski balon na tle tego samego nieba kołysał się jak jego serce.

Pensji nie płacili. Leki się kończyły, nie było wyjścia – musiał zadzwonić do matki.

– Mało ci pomagam? – zapytała niecierpliwie. – Wiesz, ile tej dziewczynie płacę? Co to za mężczyzna, że nie potrafi na leki zarobić?

Ze wstydu Piotrowi odebrało dech. Czy faktycznie nie jest w stanie zapewnić synowi? Wyłączył telefon i opuścił głowę – tak pragnął, żeby babcia teraz podeszła, położyła mu rękę na ramieniu i powiedziała, że wszystko będzie dobrze…

Usłyszał lekkie kroki i w progu kuchni stanęła Kasia. Trzymała kopertę.

– Proszę – powiedziała i położyła ją na stole.

– Co to? – nie zrozumiał Piotr.

– To na leki, dla Krzysia.

Nie mógł pojąć – o co w tym wszystkim chodzi?

– Pani matka mi zapłaciła. Dobrze zapłaciła, niech się pan nie martwi. Zbierałam na podróż do Chin, ale nie są mi potrzebne – mieszkam z rodzicami, mam wszystko.

– A wasza podróż… – zaniemówił Piotr.

Kasia wzruszyła ramionami.

– Nie pojadę…

Uśmiechnęła się nieśmiało, a na policzkach znów ukazały się dołeczki. Piotr nagle przypomniał sobie babcię i jej sen. I zaczął się rumienić, nie wiedząc dlaczego.

– Proszę wziąć – powiedziała stanowczo. – Tak będzie słusznie.

– Wszystko oddam – odparł chrapliwie, odchrząknął i zapytał. – A skoro do Chin nie jedziecie, to może wpadlibyście do nas w weekend? Pospacerować, jak ostatnio…

Kasia znów się uśmiechnęła i odpowiedziała:

– Z wielką chęcią…