On już nie wróci, – powiedziała żona chłodnym głosem. – Przyjedź i porozmawiaj z lekarzem.

– On i tak nie przeżyje – powiedziała żona obcym, zimnym głosem. – Sam przyjedź i porozmawiaj z lekarzem, jeśli mi nie wierzysz. Tam są opiekunowie, będą mieć warunki. Przecież nie bez powodu wymyślili ten hospicjum, wszyscy tak robią…

Gabriel urodził się dwa miesiące przed terminem i od razu trafił na intensywną terapię. Na początku nic nie mówili, potem było trochę nadziei – sam zaczął oddychać, przybrał na wadze. Kiedy go wypisali, był wciąż tak malutki, że Michał bał się go wziąć na ręce, żeby go nie uszkodzić. Ale kiedy Gabriel budził się i cichutko płakał w nocy, Jagoda nie wstawała do niego, więc Michał musiał się do tego przyzwyczaić. I do lekarzy Jagoda nie chciała z nim chodzić, mówiła, że to przez lekarzy wszystko się stało, przecież robiła wszystkie badania, mówili, że wszystko w porządku. A to niby porządek? Trzy miesiące, a on nawet główki nie trzyma.

Michał sam zapisywał się do lekarzy, słuchał tych niepojętych słów, od których język mu drętwiał, robił synowi badania, za każdym razem jak dziecko zamykał oczy, gdy pielęgniarka szukała żyły. W końcu dotarł do genetyków w wojewódzkim ośrodku, którzy wyjaśnili, że Gabrielowi można pomóc, ale potrzeba specjalnych leków. Dlatego Michał pojechał na kontrakt – przyjaciel od dawna go namawiał, dobrze tam płacili, ale Jagoda nie chciała go puścić. A teraz nie było wyjścia. I wyjechał. Myślał, że syn z Jagodą i wszystko jest dobrze, a tu takie coś. I babcia nic mu nie mówiła, choć czuł, że coś przed nim ukrywa.

– Wszystko dobrze, synku, pracuj – powtarzała.

Okazało się, że to właśnie babcia przez cały ten czas chodziła do szpitala do Gabriela – rozmawiała z nim, smarowała kremem od odleżyn i robiła masaż. Jagoda wróciła do pracy i nie powiedziała mu o tym. Przyznała się dopiero, kiedy Michał oznajmił, że przyjedzie na miesiąc urlopu.

– Jagoda, to przecież nasz syn! – oburzył się. – Jaki hospicjum, po co ja pracuję? Doktor mówił przecież, że leki…

– Jakie leki! – krzyknęła Jagoda. – Widziałeś go w ogóle? Nie było cię tu przez pół roku, więc nie mów mi, co i jak mam robić! Jestem jeszcze młoda i chcę trochę pożyć. A dziecko można jeszcze jedno urodzić. Nie chcę jak matka całe życie zmieniać pieluch!

Młodszy brat Jagody miał porażenie dziecięce, a kiedy Michał ją poznał, zachwycało go, jak delikatna i elegancka Jagoda nosi na plecach brata, sadza go w fotel i czyta mu na głos książki. Właśnie za to ją pokochał. Ale najwyraźniej miłości Jagody wystarczyło tylko dla brata.

– Jeśli nie zabierzesz syna do domu, złożę pozew o rozwód – zagroził Michał.

– No to złóż! Znajdziesz czym straszyć! Żyłam jakoś bez ciebie przez cały ten czas i dalej dam radę.

Nie myślał, że ona naprawdę odejdzie. Ale Jagoda odeszła, jeszcze zanim przyjechał. Klucze do mieszkania oddała jego babci, która już dawno się wszystkiego domyśliła, tylko Michałowi nie powiedziała – przez te pół roku Jagoda znalazła kogoś, do kogo mogła się przeprowadzić.

– Nie martw się, synku, damy sobie radę. Pomogę ci z Gabrielem, ale będziesz musiał tu znaleźć pracę – sama sobie z nim nie poradzę.

Michał i tak to rozumiał – babcia od dawna była chora, sama potrzebowała opieki, tylko że nie mógł przecież się rozdwoić.

Michała wychowała babcia. Matka, całkiem znana piosenkarka, przywiozła go do babci na miesiąc, ale potem go nie zabrała. Pieniądze przysyłała regularnie, dopóki chodził do szkoły, a potem widocznie uznała, że wystarczy, poradzi sobie sam. Kiedy był młodszy, ciągle myślał, że matka go kocha, tylko ma trudne życie: koncerty, nagrania, fani… Nawet sam pojechał na koncert – kupił wielki bukiet róż, marzył, że jej go wręczy, że go rozpozna i ucieszy się, powie prosto ze sceny – to mój syn!

Ale wyszło inaczej: najpierw długo go nie zauważała, potem w końcu wzięła bukiet, nawet na niego nie spojrzawszy, i rzuciła gdzieś w kąt. A przecież Michał oddał prawie całą swoją wypłatę na ten bukiet. Po koncercie z trudem przebił się za kulisy, próbował wyjaśnić, że to on – jej syn, ale matka nie wpuściła go do siebie. Kazała przekazać, że jest zmęczona i oddzwoni. Czekał na jej telefon miesiąc, nie odchodził od telefonu. Ale ona nie zadzwoniła.

Teraz już o niej nie myślał, a jeśli puścili jej piosenkę w radiu, od razu przełączał, nie chciał słuchać, chociaż kiedyś znał wszystkie teksty na pamięć. Babcia była mu i ojcem, którego nigdy nie znał, i matką. A teraz i Gabrielowi stała się jak matka – opiekowała się nim jak mogła, a Michał znalazł pracę z normalnym grafikiem, żeby babcia za bardzo się nie męczyła. Jagoda nawet nie dzwoniła, jeszcze gorsza od jego matki – ta przynajmniej czasem udawała, że ma dziecko.

– Michał, miałam taki piękny sen w nocy – powiedziała pewnego dnia babcia. – Twój dziadek, niech mu ziemia lekką będzie, poprosił mnie, żebym przyniosła mu wodę ze studni. Mówię – ale jak, przecież moje nogi nie chodzą! A on mówi – tutaj wszyscy chodzą. Patrzę, a pod nogami trawa – zielona-zielona! I miękka jak puch. Idę po niej, a nogi same suną i nie bolą! Nabieram wody i na koniec zaglądam do tej studni. Patrzę, a tam ty w garniturze i krawacie, a obok dziewczyna taka piękna, z dołeczkami w policzkach. W welonie. Czuję, że sen na pewno się spełni – znajdziesz sobie dobrą żonę, a nie tę latawicę!

– Babciu, jaka żona! Skoro własna matka nie chciała opiekować się Gabrielem, to kto się zgodzi?

Ale następnego dnia babcia już się nie obudziła. Więc chyba sen się spełnił, ale nie w ten sposób – teraz przynosi wodę dziadkowi, a nie małemu Gabrielowi.

Co teraz robić, Michał nie wiedział. Matka pomogła z pogrzebem, nawet sama przyjechała, ale i tak trzeba było się wykosztować, prosić ją wstyd było. Ale po kilku tygodniach matka sama zadzwoniła i powiedziała:

– Znalazłam opiekunkę dla twojego syna. Ja jej będę płacić, nie martw się.

Taka hojność zdziwiła Michała i na początku chciał odmówić, powiedzieć, że niczego od niej nie potrzebuje, ale się rozmyślił – nie był czas na dumę, kiedy lekarstwa dla syna się kończyły.

Z jakiegoś powodu oczekiwał dorosłej, doświadczonej kobiety, takich wiele widział w szpitalach, kiedy woził Gabriela, wszystkie przypominały mu jego babcię za młodu – zaradne, proste, znające się na rzeczy. Ale jak widać, matka i tutaj postanowiła oszczędzić – przysłała jakąś świeżo upieczoną absolwentkę, dziewczyna od razu przyznała, że to jej pierwsza praca.

– Nie martw się, przeszłam specjalne kursy i wszystko umiem – powiedziała odważnie, choć głos jej drżał.

Można było zadzwonić do matki i powiedzieć, że ta dziewczyna nie poradzi sobie z Gabrielem, ale nie chciało mu się z matką rozmawiać. I Michał postanowił poczekać, może rzeczywiście te kursy się na coś przydadzą.

Dziewczyna nazywała się Kasia. Dzwoniła do niego co pół godziny.

– Panie Michale, to normalne, że on czka?

– Proszę go potrzymać w pionie. I na plecy coś ciepłego położyć, ręcznik można podgrzać żelazkiem.

– Panie Michale, on tak ciężko oddycha, boję się!

– Kasia, inhalator, przecież mówiłem…

I tak w kółko.

Ale po kilku tygodniach nabrała wprawy i zdawało się, że radziła sobie lepiej. Michał jednak musiał znaleźć inną pracę – dziewczyna pracowała do szóstej, a on jeszcze musiał wrócić. Musiał podjąć się pracy na budowie, tam był elastyczny grafik, ale płacili na czarno. Obiecywali dobrze zapłacić, ale kiedy…

Weekendy Michał spędzał z synem – ta dziewczyna nawet za dodatkowe pieniądze nie mogła pracować w weekendy, uczyła się, widzisz, chińskiego. Rozwodziła się o tym, jak chciałaby pojechać na staż do Chin i uczyć się akupunktury. Była zabawna ta Kasia, naiwna, nie jak jego babcia – tylko ta zawsze wierzyła telewizji, a tamta internetowi.

W dzień urodzin Gabriela Kasia przyjechała nawet w weekend – przywiozła mu balonik, bardzo je lubił, i ręcznie zrobiony kombinezon. Michał był poruszony i zaprosił ją na herbatę – kupił z tej okazji ciasto. Potem poszli razem na spacer – Gabriel ubrany w nowy kombinezon, leżał w wózku, a do wózka był przywiązany balonik, żeby mógł go oglądać. Michał zdawał sobie sprawę, że Gabriel może nie dożyć kolejnych urodzin, i z tego powodu ciężko mu było oddychać. Ale w tamtym momencie, gdy prowadził go przez słoneczną ulicę, a balonik próbował się wznieść do góry, poddając się lekkiemu jesiennemu wiatrowi, czuł się dobrze.

Jagodę zauważył późno, dopiero kiedy zatrzymali się na przejściu dla pieszych, jego wzrok natknął się na jej wymalowaną twarz. Obok stały podobne do niej koleżanki, wyglądało, że szły na jakieś wydarzenie. Jagoda też od razu go nie zauważyła, i na jej twarz wypłynął rumieniec. Odwróciła się, coś powiedziała koleżankom i pospiesznie przeszła na drugą stronę ulicy.

– Kto to? – zapytała Kasia, zauważywszy jego napiętą minę.

Michał powoli wypuścił powietrze i odpowiedział:

– Nikt.

– To dobrze – powiedziała, uśmiechając się.

Nie zauważył wcześniej, jak ładnie się uśmiecha. Na jej policzkach pojawiły się dołeczki w uśmiechu, i to przypomniało mu coś, ale co? Niebieski balonik na tle równie niebieskiego nieba kołysał się tak samo jak jego serce.

Wypłaty wciąż nie było. Lekarstwa się kończyły, i Michel nie miał wyjścia – musiał zadzwonić do matki.

– Czy ja ci mało pomagam? – zapytała zirytowana. – Wiesz, ile płacę tej dziewczynie? Jaki z ciebie facet, że nie możesz zarobić na leki dla syna?

Ze wstydu Michał wstrzymał oddech. Co, naprawdę nie może utrzymać swojego syna? Wyłączył telefon i spuścił głowę – chciało mu się, żeby babcia podeszła, położyła mu rękę na ramieniu i powiedziała, że wszystko będzie dobrze…

Usłyszał lekkie kroki i na progu kuchni stanęła Kasia. W dłoniach trzymała kopertę.

– Proszę – powiedziała i położyła ją na stole.

– Co to jest? – zapytał Michał.

– To na lekarstwa. Dla Gabriela.

Nie mógł zrozumieć, o co chodzi.

– Twoja mama mi zapłaciła. Dobrze mi zapłaciła, nie myśl sobie. Zbierałam na wyjazd do Chin, ale tak naprawdę nie potrzebuję tych pieniędzy – mieszkam z rodzicami, wszystko mam.

– A co z twoim wyjazdem… – Michał był zakłopotany.

Kasia wzruszyła ramionami.

– Gdzie ja teraz pojadę…

Uśmiechnęła się nieśmiało, a na jej policzkach znowu pojawiły się te dołeczki. A Michał nagle przypomniał sobie sen babci. I zarumienił się, sam nie wiedział czemu.

– Proszę wziąć – powiedziała stanowczo. – Tak będzie dobrze.

– Wszystko oddam – powiedział zachrypniętym głosem Michał, odchrząknął i zapytał. – Skoro nie jedziesz do Chin, może wpadniesz do nas w weekend? Pójdziemy na spacer, jak ostatnim razem…

Kasia znowu się uśmiechnęła i odpowiedziała:

– Z przyjemnością…