Przygotuj Stół

Nakrywaj do stołu

– Olusia, zobaczymy się za trzy dni! I nie zapomnij przygotować swojego popisowego mięsnego ciasta. Jest takie smakowite… – wesoło ćwierkała przez telefon teściowa, Jadwiga Kowalska.

Jednak Ola nie miała powodów do radości. Dziewczyna zakończyła rozmowę i ciężko opadła na krzesło. Za kilka dni była Wielkanoc. Cała rodzina od strony jej męża, Witka, zbierała się u nich.

– Macie takie przestronne mieszkanie, miejsca wystarczy dla wszystkich. Kiedyś cisnęliśmy się w naszych małych pokoikach. A tutaj jest gdzie się rozłożyć! Będzie miejsce na spotkanie naszej dużej rodziny. – orzekła dwa lata temu teściowa.

Teraz Ola zaczynała nienawidzić tej dużej przestronnej trójki, na którą jeszcze długo musieli spłacać kredyt hipoteczny. To przez mieszkanie cała masa krewnych przyjeżdżała do Oli, robiła bałagan i nie dawała jej spać.

Do kuchni wszedł Witek i pocałował żonę w czubek głowy.

– Wszystko obgadane z mamą? – zapytał.

– Tak, znowu świętujemy u nas. Witek, – błagała, – może byś porozmawiał z mamą?

Wiktor zmarszczył brwi.

– Ola, przecież już to omawialiśmy. Mama cię bardzo lubi, uwielbia twoje gotowanie! Jak mam jej powiedzieć, żeby nie przyjeżdżała? Tym bardziej, mama jest już na emeryturze. Nie zmusisz jej do gotowania dla wszystkich? Nie ma już tyle sił. Wychowała czworo dzieci, należy jej się odpoczynek.

Za każdym razem Ola dawała się przekonać mężowi. Ale myślała sobie: „A kto się mną zajmie? Dlaczego w święto to ja muszę karmić i obsługiwać tłum?”

Jednak skargi były bezcelowe. Dziewczynie nie chciało się kłócić z mężem i niszczyć rodzinnego szczęścia. Następnego dnia poszła więc na zakupy. A dzień przed Wielkanocą zabrała się do gotowania. Do późnej nocy stała w kuchni, przygotowując dla wszystkich. W gości miały przyjść wszystkie dzieci teściowej z rodzinami. A to ponad dziesięć osób!

– Dlaczego krzątam się sama? Nikt nie może przyjść pomóc? No dobrze, nie twoja mama, ale może któraś z żon braci? Czy też są na zasłużonym odpoczynku? – zapytała męża, wyrabiając ciasto na pasztet.

Witek z zaskoczeniem popatrzył na żonę.

– Przecież wiesz, że bracia nie umieją gotować, tak samo jak ja. A bratowe… One są zajęte, mają dzieci albo pracę. Nie mogę ich ot tak wyrwać, Ola. To nie w porządku.

– A mnie można? Też pracuję. No i co z tego, że z domu. To nie mniej męczące, Witek.

– Nie złość się, – mąż objął Olę w talii. – Wszystko będzie dobrze. Spotkamy się, świętujemy Wielkanoc, wszyscy będą chwalić twoje jedzenie. A ty się ucieszysz.

I znowu Ola ustąpiła. Późną nocą, opadając do łóżka, nie mogła zasnąć z przemęczenia. Wydawałoby się, że po tak intensywnym dniu powinna zasnąć w kilka sekund. Ale sen nie nadchodził. Myślała, analizowała, zamartwiała się.

„Po co mi tego uznania? Też chciałabym przyjść na wszystko gotowe, nie poświęcając na to ani czasu, ani pieniędzy, ani siły”.

Wczesnym rankiem, kiedy Ola właśnie zasnęła, obudził ją dzwonek telefonu. Teściowa postanowiła pierwsza złożyć życzenia rodzinie najstarszego syna. Potem Jadwiga Kowalska oznajmiła:

– Za godzinę wszyscy u ciebie będziemy. Już wczoraj poinformowałam wszystkie dzieci, więc zaczynaj nakrywać do stołu, – głos teściowej był energiczny i radosny.

Ola nie mogła wstać z łóżka. Nie miała sił, by zacząć ten dzień. Już wyobrażała sobie, jak podaje do stołu, setki razy biega do kuchni, by przynieść i podać talerze, a potem wszystko sprząta.

– Nie chcę, – jęknęła w poduszkę.

– Ola, dlaczego jeszcze jesteś w łóżku? Zaraz przyjedzie mama! I goście. – w drzwiach stanął Witek, patrząc na żonę z dezaprobatą.

– Zaraz idę, – z niechęcią odpowiedziała Ola i usiadła. „Dasz radę, poradzisz sobie ze wszystkim, jesteś silna” – szepnęła do siebie i powlokła się do łazienki, żeby się umyć.

Dziewczyna wszelkimi sposobami dodawała sobie otuchy. Na czas zdążyła wszystko nakryć i podgrzać.

…Przy stole panował gwar. Rodziny dzieliły się wrażeniami, planami, opowiadały historie. Obok Oli siedziała teściowa, niezmordowanie chwaląc ją głośno:

– Jak nasza Oleńka dobrze gotuje! Wszystko takie pyszne, córeńko. Sama nigdy bym takiego stołu nie nakryła, – teściowa szeroko się uśmiechała, ściskała rękę synowej i patrzyła z aprobatą w jej oczy.

Ola niechętnie przyjmowała pochwały, często jednak odchodziła od stołu. Wybiegała na balkon, żeby uciec od zgiełku i hałasu, od pytań o dzieci. Razem z Witkiem zdecydowali się trochę z tym poczekać, żeby stanąć na nogi. Ale krewni nie przejmowali się tym zbytnio.

– Oleńka! – zawołał głos teściowej. – Pora podawać deser. Gdzieś się podziała?

Drzwi na balkon otworzyły się, a do ciasnej przestrzeni weszła Jadwiga Kowalska.

– Palisz? – zapytała z niedowierzaniem.

– Co? Oczywiście, że nie! – Ola zareagowała na pytanie. – Po prostu wyszłam zaczerpnąć świeżego powietrza. W mieszkaniu jest duszno.

– Tak, tak. Dzieci są w środku, okien nie otworzymy. Jeszcze pomyślałam, że się czymś raczysz… Patrz, nawet nie myśl o czymś takim, jeszcze musisz mi wnuki rodzić! – teściowa zażartowała, grożąc palcem.

Ola wymuszenie się uśmiechnęła. Ale Jadwiga Kowalska tego nie zauważyła.

– Chodź, musimy posprzątać i podać deser.

– Już idę…

Kiedy weszły do salonu, teściowa natychmiast opadła na swoje miejsce. A Ola została sama. Zabrała brudne talerze, wyniosła je do kuchni, potem rozstawiła na stole deser i podała przed gośćmi nowe sztućce. Wszystko to zrobiła sama.

– Twój tort jest najlepszy na świecie, – znów pochwaliła teściowa.

Ola pospieszyła wycofać się do kuchni. Zaczęła zmywać talerze, żeby czymś się zająć. W takich chwilach żałowała, że jeszcze nie kupiła zmywarki. Jej zakup wciąż odkładała.

Po dwóch godzinach goście zaczęli się zbierać.

– Wituś, odwieź mnie do domu? – zapytała Jadwiga Kowalska.

– Oczywiście, mamuś, tylko wezmę klucze.

Kiedy Ola została sama w mieszkaniu, przeszła do salonu i zmęczona opadła na kanapę. Mieszkanie było w całkowitym chaosie. Tłum gości i kilkoro dzieci zrobili swoje. Po wczorajszym sprzątaniu nie zostało śladu.

– „Muszę wstać i wszystko dokończyć, – powiedziała do siebie. – Jeśli zostawię to tak, jutro będę się złościć na siebie jeszcze bardziej. Ech”…

Cicho wzdychając Ola wstała z miejsca. Zaczęła zbierać brudne naczynia, obrusem i ręczniki poszły do prania. Stół wrócił na swoje miejsce w salonie. Przede wszystkim umyła wszystkie talerze, sztućce i szklanki. Resztki jedzenia ułożyła w pojemnikach. Potem posprzątała odkurzaczem wszystkie pokoje i umyła podłogi.

– „Zasłużyłam na coś dobrego za swoją ciężką pracę”…

Ola nalała sobie wanny, wrzuciła ulubioną musującą kulę i puściła muzykę. Gorąca woda przyjemnie rozluźniała jej napięte i zmęczone mięśnie. Po raz pierwszy od kilku godzin sięgnęła po telefon. Czekała tam na nią wiadomość od męża:

„Mama zaproponowała, żebym został. Wrócę jutro”.

– „Innego się nie spodziewałam. Jak zwykle…”

Wiktor doskonale wiedział, że Ola będzie sprzątać właśnie dzisiaj. Ale zgodził się zostać u matki, zamiast pomóc żonie.

– „Traktują mnie, jak im wygodnie, więc i ja będę. Mam dość!” – postanowiła.

Cały miesiąc przeleciał niepostrzeżenie. Zbliżało się kolejne święto. Telefon od teściowej nie kazał na siebie długo czekać:

– Oleńka, nakrywaj do stołu! Przyjedziemy w piątek świętować urodziny najmłodszego brata Witka.

– Oczywiście, stół na miejscu. Tylko gotować będzie musiał ktoś inny. Mam mnóstwo pracy, wzywają mnie do biura. Nie wiem, kiedy się uwolnię, – udając smutek, westchnęła Ola. – Nawet nie wiem, czy dam radę być na imprezie…

– Co? Jak to?..

– Praca, no cóż poradzić.

– No dobrze, coś wymyślę. Tak szkoda… – westchnęła teściowa.

– Wszystkiego dobrego, – Ola zakończyła rozmowę i uśmiechnęła się.

Wieczór wspólnie spędziła u przyjaciółki. A rano zmusiła Witka do posprzątania, w końcu to były urodziny jego brata, a nie jej.

Kiedy zbliżał się jubileusz teściowej, Ola zdecydowała się wziąć urlop i wyjechać do rodziców do sąsiedniego miasta. Prezent wręczyła wcześniej, informując przy okazji o swojej decyzji.

– Ach, ale gdzie będziemy świętować?

– Witek was wpuści, po prostu mnie nie będzie w domu.

– A gotowanie?

– Możecie coś zamówić. Albo inne synowe coś przygotują. Poradzicie sobie!

Kolejne święta Ola spędzała w domu. Ale stół ograniczał się do mięsnych plastrów i sklepowego tortu. Za każdym razem powtarzała:

– Zupełnie nie miałam czasu na gotowanie. Mam urwanie głowy w pracy. Możecie coś zamówić, jeśli chcecie.

Ale nikt nie miał ochoty sięgać do portfela i wydawać pieniędzy. A do Nowego Roku wszyscy zrozumieli, że już dłużej się na Oli nie poleży. Chęć do wspólnych uroczystości znacznie osłabła.

Tego Sylwestra Ola i Witek spędzali we dwoje, co zupełnie odpowiadało dziewczynie. Jej plan zadziałał. I wznosząc kieliszek z szampanem, pomyślała, że zasłużyła na to i trzeba wypić jej zdrowie.