Matka twierdzi, że syn nie jest mój

Przemek stał w drzwiach, patrząc groźnie, co sugerowało, że nie żartuje.

Ela w tym czasie zmywała naczynia, i przez szum wody pomyślała, że może się przesłyszała.

Zatem, wyłączając wodę, zapytała ponownie swojego męża.

– Co powiedziałeś?

– Chcę zrobić test DNA naszemu dziecku.

– Po co? – susząc ręce, zapytała Ela.

– Bo myślę, że syn nie jest mój.

To były zaskakujące wieści… Ich syn, Tymek, miał już cztery lata. Oczywiście, Przemka nie można było nazwać ojcem roku, ale zawsze traktował syna z czułością. Spędzał z nim czas, kupował zabawki, czasem zostawał z nim sam na wieczór, gdy Ela musiała wyjść.

I nigdy nie dawał do zrozumienia, że wątpi w swoje ojcostwo. Nawet nie miał powodu do takich wątpliwości. Ela i Przemek pobrali się sześć lat temu, a rok później Ela dowiedziała się, że jest w ciąży.

Ten rok był dla nich szczęśliwy, i oczywiście Ela nie miała nikogo na boku. Zatem skąd te myśli?

– Mogę wiedzieć, dlaczego tak myślisz? – zapytała Ela.

Przemek uśmiechnął się złośliwie. Potem spojrzał na nią z niechęcią.

– Właśnie! Już próbujesz mnie odwieść od tego pomysłu! Gdybyś miała czyste sumienie, nie miałabyś się czego bać!

To wydawało się jakimś nonsensem.

Ela i Przemek nie mieli jakiejś niezrównanej miłości, ale Ela uważała, że to wszystko baśń. Co to w ogóle jest, ta wasza miłość? Jeśli jesteś z kimś, kogo szanujesz i kto nie zdradza, to to właśnie jest miłość.

Ale nigdy wcześniej w ich małżeństwie jej mąż tak jej nie upokorzył. Pomimo tego, że przez wszystkie lata mieli do siebie zaufanie i szacunek, teraz otwarcie stawia jej takie zarzuty!

– Nie próbuję cię odwieść, – powiedziała Ela najspokojniej jak potrafiła. – Po prostu ciekawi mnie, dlaczego po czterech latach nagle zacząłeś myśleć, że to nie twój syn?

– Bo w ogóle nie jest do mnie podobny! – Przemek przedstawił swój argument, który wydawał mu się niepodważalny. – Jestem blondynem, a wszyscy w mojej rodzinie są jasnowłosi, podczas gdy Tymek ma ciemne włosy i brązowe oczy!

– A nie zauważyłeś, że ja mam ciemne włosy i brązowe oczy? – zapytała Ela. – I jest kopią mojego ojca, przecież sam to widzisz!

– Nie widzę, – odrzekł Przemek, mimo że pół roku wcześniej sam się dziwił, jak bardzo Tymek jest podobny do dziadka. – Za to widzę, jak podobny jest do twojego kolegi!

– Do którego? – dla żartu zapytała Ela.

– Do Marka! – odparł jej mąż z irytacją.

Ela nie mogła powstrzymać się od śmiechu. Przed ciążą pracowała jako menadżer w sklepie z meblami, a Marek był tam magazynierem. Nawet nie był ani trochę podobny do Tymka, z wyjątkiem ciemnych włosów.

– Przemek, to jakieś brednie, – pokiwała głową Ela. – Wiesz, że nigdy cię nie zdradziłam!

– No właśnie mama i siostra mówiły mi, że nie przestaniesz się wykręcać! W każdym razie, czy chcesz czy nie, zrobię test!

Ach, teraz wszystko stało się jasne…

Ela była osobą, którą każdy lubił. Była dobra, łatwa w kontaktach, zawsze gotowa do pomocy. Jednak miała w sobie też wewnętrzny rdzeń, który nie pozwalał, by ludzie nią pomiatali. Jeśli coś jej nie odpowiadało, zawsze o tym mówiła i nigdy nie była pochlebcą.

Od początku nie dogadywała się ze swoją teściową. Na początku mama Przemka wydawała się sympatyczną kobietą. Zawsze przygotowywała stół, gdy przychodzili w odwiedziny, mówiła komplementy Eli, podkreślając, jak to jej syn ma szczęście mając taką żonę. Ela cieszyła się, że miała taką miłą teściową, podczas gdy inni narzekali na swoich.

Jednak wkrótce okazało się, że ta miła kobieta za stołem się do niej uśmiecha, a za plecami opowiadał o niej same nieprzyjemne rzeczy. Że głupia, zła gospodyni i do tego jeszcze brzydka. A to ostatnie było szczególnie bolesne, bo Ela obiektywnie była bardzo ładna.

Ela nie chciała tego ignorować. Przy kolejnym spotkaniu przedstawiła swój punkt widzenia, prosząc teściową, by była wobec niej bardziej szczera.

Wtedy objawiła się cała prawdziwa natura tej kobiety. Ale Ela rozwiązała problem w prosty sposób – przestała się z nią kontaktować. Mąż odwiedzał matkę z synem, ale Ela jej do siebie nie zapraszała.

Siostra Przemka również była identyczna jak matka. Też lubiła plotki i obmawianie wszystkich innych. Wszyscy byli winni jej problemów – i tego, że mąż odszedł (choć dowiedział się o kochanku), że została zwolniona (przyłapana na kradzieży) i że prąd w mieszkaniu odcięli (przez pół roku nie płaciła rachunków!). Początkowo Ela próbowała z nią się porozumieć, ale zrozumiała, że nie może milcząc słuchać jej narzekań i nie zamierza się z nimi zgadzać. Prawda, jak wiadomo, bywa czasem niewygodna.

A teraz okazuje się, że ukochana mamusia i siostra nastawili Przemka przeciwko niej. Widocznie od dawna podważali jego ufność, aż w końcu osiągnęli swój cel.

Ela postanowiła dać Przemkowi szansę, by się opamiętał. Usiadła przy stole i poprosiła go, by także usiadł.

– Przemek, wiesz dobrze, że twoi krewni mnie nie znoszą. I namieszali ci w głowie jakąś bzdurą, przez którą nasze małżeństwo może się rozpaść.

– Jeśli nie masz nic do ukrycia, – oświadczył mąż, jakby jej nie słyszał, – to zróbmy test.

– Dobrze, zgadzam się na test. Ale mam jeden warunek.

– Jaki to warunek? – zaśmiał się Przemek.

– Kiedy test pokaże, że Tymek jest twoim synem (a pokaże na pewno), to zbierasz rzeczy i wracasz do mamusi. I się rozwodzimy.

– Czemu? – zmarszczył brwi Przemek.

– Bo nie będę żyła z kimś, kto mi nie ufa, choć nie ma do tego żadnych podstaw. Jeśli opinia twojej mamy jest dla ciebie ważniejsza, to droga wolna! A jeśli pomyślisz samodzielnie, zrozumiesz, że nigdy bym cię nie zdradziła.

Przemek się zamyślił. Ela miała nadzieję, że się opamięta i przestanie się tak absurdalnie zachowywać. Ale widocznie dobrze go zmanipulowano, bo kilka minut później stwierdził:

– Robimy test. Koniec kropka.

– Dobrze, – skinęła głową Ela.

Być może Przemka przekonano, że Tymek nie jest jego synem. A może po prostu nie wziął słów Eli na poważnie. Ale następnego dnia pobrano próbki DNA od Przemka i Tymka.

Test trwał tydzień. Przez ten czas Przemek i Ela nie rozmawiali ze sobą. Ela zauważyła, że jej mąż stał się zimny nawet wobec syna.

Sama również nie mogła się doczekać wyników, aby pokazać je mężowi. Ela już podjęła decyzję. Gdyby to Przemek sam zaczął wątpić, mogłaby zrozumieć tę sytuację. Ale nie, przecież wszystko było dobrze, dopóki nie posłuchał mamy. A co dalej? Może teściowa wymyśli coś jeszcze, by ich skłócić.

Kiedy przyszedł wynik, Ela zawołała Przemka. Otworzyła test, nawet na niego nie patrząc. Znała wynik. Po prostu odwróciła ekran telefonu do męża.

Przemek długo patrzył na test, a potem się uśmiechnął.

– Tymek jest jednak mój! Co za ulga! Powinniśmy to świętować!

– Oczywiście, trzeba, – kiwnęła głową Ela. – Tylko nie z okazji twojego ojcostwa, które było pewne od początku, ale z okazji naszego rozwodu.

– Jakiego rozwodu? – zmarszczył brwi Przemek. – Ela, poważnie? Przyznam, miałem wątpliwości! Ale wiesz, ile mężczyzn wychowuje nie swoje dzieci?

– Nie wiem i nie interesuje mnie to, – odrzekła twardo Ela. – Ale wiem jedno: nie chcę żyć z kimś, kto nie myśli samodzielnie. Kto gotów jest ranić bliskich, tylko dlatego, że ktoś coś sobie ubzdurał. Kto nawet do syna przez tydzień się nie odezwał, bo nasłuchał się bzdur. Przemek, odejdź.

Przemek długo próbował uratować rodzinę. Nawet przeprosił za swoje zachowanie i obiecał, że nie będzie już słuchał krewnych.

Ale Ela była nieugięta. Dla innych to błahostka, ale dla niej była to okazja do poznania, z kim żyła i komu urodziła dziecko.

Ela współczuła przyszłej partnerce Przemka. Prawdopodobnie jej również nie będzie łatwo, biorąc pod uwagę zły wpływ jego rodziny. Może Przemek wyciągnie naukę z tej sytuacji i w przyszłości będzie mądrzejszy. Chociaż zapewne nie, ludzie się nie zmieniają.