Zaproś do Stołu

Krystyna spełniająca oczekiwania

– Krystynko, do zobaczenia za trzy dni! I nie zapomnij upiec swojego słynnego mięsnego ciasta. Jest takie pyszne… – wesoło trajkotała teściowa, Maria.

Jednak Krystyna nie podzielała tej radości. Dziewczyna zakończyła rozmowę telefoniczną i zmęczona usiadła na krześle. Za kilka dni nadchodziła Wielkanoc. Cała rodzina ze strony męża Wojtka miała się u nich zebrać.

– Macie takie przestronne mieszkanie, miejsca dla wszystkich starczy. Kiedyś gnieździliśmy się w naszych małych pokojach. A tutaj można się rozgościć! Idealne miejsce na spotkanie naszej dużej rodziny – oceniła dwa lata temu teściowa.

Krystyna zaczynała już nienawidzić swojego dużego i przestronnego trzypokojowego mieszkania, które wciąż spłacali. To właśnie z powodu przestrzeni cała rodzina zjeżdżała się do niej, tworząc bałagan i przeszkadzając w wypoczynku.

Do kuchni wszedł Wojtek i pocałował żonę w czubek głowy.

– Wszystko ustaliłaś z mamą? – zapytał.

– Tak, znowu świętujemy u nas. Wojtek, może porozmawiasz z mamą?

Wojciech zmarszczył brwi.

– Krysiu, już o tym rozmawialiśmy. Mama cię uwielbia, kocha twoje gotowanie! Jak mam jej powiedzieć, by nie przyjeżdżała? Poza tym, mama jest już na emeryturze. Nie każesz jej gotować dla wszystkich? Ona wychowała czworo dzieci, zasługuje na odpoczynek.

Krystyna zawsze ulegała prośbom męża. Myślała sobie: „A kto się mną zajmie? Dlaczego to ja muszę w święto karmić i obsługiwać całą gromadę?”

Jednak narzekanie było bezcelowe. Nie chciała kłócić się z mężem i psuć rodzinnego szczęścia. Następnego dnia Krystyna wybrała się na zakupy spożywcze. Dzień przed świętami spędziła na intensywnym gotowaniu. Do późnej nocy stała przy kuchni, gotując na całą rodzinę. Przyjechać mieli wszyscy dzieci teściowej z rodzinami, a to ponad dziesięć osób!

– Dlaczego robię to sama? Nikt nie może przyjść pomóc? Może nie twoja mama, ale ktoś z żon braci? Czy wszyscy na zasłużonym odpoczynku? – spytała, wyrabiając ciasto na placek.

Wojtuś spojrzał zdziwiony na żonę.

– Przecież wiesz, że bracia nie umieją gotować, podobnie jak ja. A ich żony… Są zajęte, dzieci, praca. Nie mogę ich tak po prostu wyciągnąć, Krysiu. To nie fair.

– A mnie można? Też pracuję. I co z tego, że z domu. To nie znaczy, że mniej się męczę, Wojtku.

– Nie gniewaj się – przytulił ją w talii. – Wszystko będzie dobrze. Wszyscy przyjdziemy, uczcimy Wielkanoc, będą chwalić twoje jedzenie. I humor ci się poprawi.

Krystyna ponownie ustąpiła. Padła do łóżka i mimo zmęczenia nie mogła zasnąć. Przeanalizowała cały dzień i martwiła się.

„Po co mi ich pochwały? Sama chciałabym przyjść na wszystko gotowe, nie wydając na to sił, pieniędzy ani czasu.”

Wczesnym rankiem, kiedy mocno zasnęła, obudził ją dźwięk telefonu. To teściowa, będąc pierwszą, postanowiła złożyć życzenia rodzinie najstarszego syna. Maria ogłosiła:

– Za godzinę wszyscy u ciebie! Wczoraj już dzieciom powiedziałam, aby zaczęła nakrywać do stołu – głos Marii był żwawy i radosny.

Krystyna nie mogła wstać z łóżka. Nie miała już sił, by zacząć nowy dzień. W myślach widziała siebie przy serwującym stole, biegnącą na kuchnię po naczynia, sprzątającą.

– Nie chcę – jęknęła w poduszkę.

– Krysiu, dlaczego jeszcze leżysz? Mama wkrótce przyjedzie! I goście – Wojtek stał w drzwiach, patrząc na nią niezadowolony.

– Już idę – odpowiedziała niechętnie i usiadła. „Poradzisz sobie ze wszystkim, jesteś silna.” – szepnęła do siebie, wchodząc do łazienki.

Krystyna starała się dodawać sobie otuchy. Na czas zdążyła wszystko nakryć i podgrzać.

… Przy stole panował rozgardiasz. Rodziny dzieliły się wrażeniami, planami, opowiadały historie. Obok Krystyny siedziała teściowa, która nie przestawała chwalić jej, mówiąc:

– Nasza Krystyna doskonale gotuje! Wszystko wyszło tak pysznie, córeczko. O takim stole nigdy nie mogłabym sama zadbać – mówiła szeroko się uśmiechając, ściskając dłoń synowej i z aprobatą zaglądając jej w oczy.

Krystyna z niechęcią przyjmowała gratulacje, ale często wymykała się od stołu. Uciekała na balkon, by uchronić się od hałasu i pytań o dzieci. Ona i Wojtek postanowili poczekać z rodziną, by stanąć na nogi. Ale krewnych to niewiele interesowało.

– Krysiu! – zabrzmiał głos Marii. – Pora podać deser. Gdzie się podziewasz?

Drzwi na balkon otworzyły się i do małego kącika weszła Maria.

– Palisz? – spytała zdumiona.

– Co? Oczywiście, że nie! – Krystyna drgnęła na to pytanie. – Po prostu wyszłam pooddychać świeżym powietrzem. W mieszkaniu duszno.

– Tak, rozumiem. Dzieci w środku, okien nie otworzysz. Już myślałam, że sobie folgujesz… Uważaj, nawet się nie waż, bo jeszcze musisz mi wnuki urodzić! – teściowa zażartowała, machając żartobliwie palcem.

Krystyna uśmiechnęła się wymuszenie. Ale Maria tego nie zauważyła.

– Chodź, trzeba posprzątać ze stołu i podać deser.

– Już idę…

Gdy weszły do sali, Maria od razu usiadła na swoje miejsce. A Krystyna została sama. Pozbierała brudne talerze, wyniosła je do kuchni, potem ułożyła na stole deser i nowe sztućce dla gości. I była całkiem sama.

– Twój tort jest najlepszy na świecie – znów pochwaliła teściowa.

Krystyna szybko wróciła na zaplecze, aby zająć się zmywaniem. Często żałowała, że nie kupiła jeszcze zmywarki. Nadal to odkładali.

Po dwóch godzinach goście zaczęli się zbierać.

– Wojtku, podwieź mnie do domu? – spytała Maria.

– Oczywiście, mamo, tylko wezmę klucze.

Gdy Krystyna została sama w mieszkaniu, usiadła zmęczona na kanapie. Mieszkanie było w pełnym chaosie. Mnóstwo gości i kilkoro dzieci zrobiło swoje. Po wczorajszym sprzątaniu nie było śladu.

– „Muszę wstać i wszystko posprzątać – powiedziała sobie. – Jeśli zostawię, jutro będę bardziej zła.” Ech”…

Z westchnieniem Krystyna wstała z łóżka. Zaczęła zbierać brudne naczynia, obrus i ręczniki poszły do prania. Stół – na swoje miejsce w sali. Najpierw pozmywała wszystkie talerze, sztućce i szklanki. Resztki jedzenia poukładała w pojemnikach. Potem odkurzyła i umyła podłogę.

– „Zasłużyłam na coś dobrego za swoją pracę”…

Krystyna napełniła wannę, dodała swoją ulubioną solną kulę kąpielową, włączyła muzykę. Gorąca woda przyjemnie odprężała jej zmęczone mięśnie. Po raz pierwszy od kilku godzin sięgnęła po telefon. Czekała tam wiadomość od męża:

„Mama zaproponowała, żebym został. Będę jutro”.

– „Czego innego się spodziewać. Jak zawsze…”

Wojtek doskonale wiedział, że Krystyna będzie sprzątać dokładnie dzisiaj. Ale zgodził się zostać u matki, zamiast pomóc żonie.

– „Jak oni do mnie, tak i ja do nich. Dość tego!” – postanowiła.

Cały miesiąc minął niepostrzeżenie. Nadchodziło kolejne święto. Telefon od teściowej nie dawał na siebie długo czekać:

– Krystynko, nakrywaj do stołu! Przyjedziemy w piątek na urodziny najmłodszego brata Wojtka.

– Oczywiście, stół na miejscu. Tylko gotować musi ktoś inny. Mam nawał pracy, muszę się pojawić w biurze. Nie wiem, kiedy się wyrwę – kontynuowała z udawanym smutkiem. – Nawet nie wiem, czy uda mi się być na przyjęciu…

– Co? Jak to?..

– Praca, cóż począć.

– No dobrze, coś wymyślę. Wielka szkoda… – westchnęła Maria.

– Wszystkiego dobrego – Krystyna odłożyła słuchawkę i uśmiechnęła się.

Świąteczny wieczór spędziła u przyjaciółki. Następnego dnia zmusiła Wojtka do posprzątania, to przecież jego brat miał święto, a nie ona.

Zbliżał się jubileusz teściowej, Krystyna wzięła urlop i pojechała do rodziców do sąsiedniego miasta. Swoją prezentację przekazała wcześniej, przy okazji informując o wyjeździe.

– Ach, ale jak będziemy obchodzić?

– Wojtek was wpuści, tylko mnie nie będzie.

– A gotowanie?

– Możecie coś zamówić. Lub inne synowe coś przyrządzą. Poradzicie sobie!

Następne święta Krystyna była już w domu. Ale stół ograniczył się do mięsnej płyty i kupnego tortu. Wciąż powtarzała to samo:

– Nie miałam czasu na gotowanie. Jestem zawalona pracą. Możecie zamówić coś, jeśli chcecie.

Ale nikt nie chciał otworzyć portfela i wydać pieniędzy. Do Nowego Roku cała rodzina zrozumiała, że Krystyna nie da się już wykorzystać. Ich chęci do wspólnego świętowania osłabły.

Ten Nowy Rok Krystyna i Wojtek spędzili we dwoje, co jej w pełni odpowiadało. Jej plan zadziałał. Wznosząc kieliszek szampana, pomyślała sobie, że zrobiła dobrze i zasługuje na łyk.