Matka powiedziała, że syn nie jest mój

Przemek stanął w drzwiach, nie kryjąc swojego determinacji.

Kasia zmywała naczynia, pomyślała przez chwilę, że może źle usłyszała przez szum wody.

Wyłączyła kran i spytała ponownie męża:

– Co powiedziałeś?

– Chcę zrobić test DNA naszemu dziecku.

– Dlaczego? – zapytała Kasia, wycierając ręce.

– Bo myślę, że syn nie jest mój.

To były szokujące wieści… Ich syn, Michał, właśnie skończył cztery lata. Przemek nie był może wzorem ojca, ale zawsze przejawiał ciepło w stosunku do syna. Spędzał z nim czas, kupował zabawki, a czasem zostawał z nim sam na wieczór, gdy Kasia musiała gdzieś wyjść.

Nigdy przedtem nie wyrażał wątpliwości co do ojcostwa. W gruncie rzeczy, nie miał ku temu powodów. Kasia i Przemek pobrali się sześć lat temu, a rok później dowiedzieli się o ciąży.

Tamten czas był dla nich szczęśliwy, a Kasia nie miała nikogo na boku. Skąd więc te podejrzenia?

– Mogę zapytać, dlaczego tak myślisz? – upewniła się Kasia.

Przemek się uśmiechnął, ale jego spojrzenie było chłodne.

– Aha! Już próbujesz mnie zniechęcić! Gdybyś nie miała nic do ukrycia, nie bałabyś się.

To wszystko brzmiało jak absurd.

Kasia i Przemek nie byli w sobie zakochani po uszy, ale kobieta zawsze uważała, że miłość to trochę bajka. Co to jest ta cała miłość? Jeśli dobrze się dogadujecie, szanujecie się wzajemnie, jesteście wierni, to właśnie to jest miłość.

Przemek nigdy w ciągu ich małżeństwa jej nie poniżył, aż do teraz. Ich związek oparty był na szacunku i zaufaniu, a teraz oskarża ją otwarcie!

– Nie próbuję cię zniechęcić, – starała się mówić spokojnym głosem Kasia. – Po prostu zastanawia mnie, dlaczego akurat teraz, cztery lata po narodzinach Michała, zaczynasz wątpić, że to twój syn?

– Bo nie jest do mnie podobny! – rzucił mąż, przekonany o słuszności swojego argumentu. – Jestem blondynem, a wszyscy w mojej rodzinie mają jasne włosy, a Michał ma ciemne i brązowe oczy!

– A nie zauważyłeś, że ja mam ciemne włosy i brązowe oczy? – odpowiedziała Kasia. – A Michał jest podobny do mojego ojca, sam to widzisz!

– Nie widzę tego, – szybko zaprzeczył Przemek, chociaż pół roku wcześniej sam był zdziwiony podobieństwem Michała do dziadka. – Ale zauważyłem, jak jest podobny do twojego kolegi!

– Kogo masz na myśli? – spytała Kasia z ciekawością.

– Kogo, kogo? – przedrzeźnił ją mąż. – Tego, Roberta!

Kasia nie mogła powstrzymać śmiechu. Jeszcze przed ciążą pracowała w sklepie meblowym jako kierownik, a Robert był tam jednym z dostawców. Michał wcale nie był do niego podobny, poza ciemnymi włosami.

– Przemek, to jakieś niedorzeczne, – pokręciła głową Kasia. – Wiesz doskonale, że nigdy cię nie zdradziłam!

– Moja mama i siostra mówiły mi, że będziesz się bronić! W każdym razie, chce czy nie chce, test zrobimy!

Aha, teraz wszystko stało się jasne.

Kasia była osobą, która z łatwością nawiązuje relacje. Była pomocna i dobrze się z nią rozmawiało. Mimo to, nie pozwalała, by inni nią pomiatali. Jeśli coś jej się nie podobało, zawsze to mówiła. Nie pochlebiała nikomu.

Z teściową nie dogadywała się od początku. Początkowo robiła dobre wrażenie, zawsze przyjemna w kontaktach, mówiła Kasi komplementy, podkreślając, jak to Przemek miał szczęście. Kasia cieszyła się, że jej teściowa nie jest czarownicą, jak opowiadali inni.

Jednak okazało się, że za plecami obgaduje Kasię, mówiąc, że jest głupia, zła gospodyni i w ogóle brzydka. A to ostatnie szczególnie ją zabolało, bo obiektywnie była atrakcyjną kobietą.

Kasia nie zamierzała udawać, że tego nie widzi. Podczas kolejnej wizyty przedstawiła teściowej swoje uwagi, prosząc, by teściowa zdefiniowała w końcu swoje zdanie o niej.

I tu ujawniła się natura teściowej. Kasia postanowiła nie utrzymywać relacji z nią. Przemek mógł odwiedzać mamę z synem, ale Kasia nie zapraszała jej do domu.

Siostra Przemka była kopią swojej matki. Uwielbiała plotkować i szkalować wszystkich. Zawsze wszyscy byli winni jej nieszczęść. Mąż ją zostawił (bo dowiedział się o kochanku), straciła pracę (bo złapali ją na kradzieży), a prąd odcięto (w końcu nie płaciła pół roku). Na początku Kasia próbowała się z nią dogadać, ale sumienie nie pozwalało jej na ślepe przytakiwanie.

Teraz wychodziło, że te ulubione mama i siostrzyczka szczują Przemka. Widocznie od dłuższego czasu wpływały na niego, i w końcu osiągnęły efekt.

Kasia postanowiła dać Przemkowi szansę na refleksję. Usiadła przy stole i poprosiła, żeby on też usiadł.

– Przemek, przecież wiesz, że twoja rodzina mnie nie lubi. Wpajają ci jakieś bzdury, przez które nasz związek może się rozpaść.

– Jeśli nie masz nic do ukrycia, – powiedział, jakby nie słysząc jej, – to zróbmy test.

– Dobrze, – poddała się Kasia. – Zróbmy. Ale pod jednym warunkiem.

– Jakim? – szydził Przemek.

– Gdy test wykaże, że Michał jest twoim synem (a tak na pewno będzie), zabierasz swoje rzeczy i wyprowadzasz się do mamy. I się rozwodzimy.

– Dlaczego? – zmarszczył brwi Przemek.

– Bo nie zamierzam żyć z kimś, kto mi nie ufa, mimo braku powodów. Jeśli opinia mamy jest dla ciebie ważniejsza, proszę bardzo! Jeśli jednak pomyślisz swoją głową, zrozumiesz, że nigdy bym cię nie zdradziła.

Przemek się zawahał. Kasia miała nadzieję, że jej mąż dojdzie do siebie i przestanie wymyślać. Ale widocznie dobrze go nakręcili, bo po chwili stwierdził:

– Robimy test. I kropka.

– Dobrze, – skinęła głową Kasia.

Chociaż może Przemka przekonali, że Michał nie jest jego synem, a może po prostu nie wziął jej słów na serio. Już następnego dnia pobrano próbki DNA od Przemka i Michała.

Test trwał tydzień. Przez cały ten czas Przemek i Kasia nie rozmawiali. A Kasia zauważyła, że i z synem mąż był oschły.

Kasia sama nie mogła się doczekać wyników testu, żeby pokazać je mężowi. Wszystko już postanowiła. Gdyby to były jego osobiste wątpliwości, mogłaby to zrozumieć. Ale wszystko było dobrze, dopóki nie posłuchał mamy. A co będzie później? Może teściowa coś jeszcze wymyśli, by ich poróżnić. Kasia tego nie zamierzała tolerować.

Gdy na maila przyszedł wynik, Kasia zawołała Przemka. Otworzyła test, ale nawet na niego nie spojrzała. Wynik znała. Po prostu przekręciła telefon do męża.

Przemek długo wpatrywał się w ekran, a potem się uśmiechnął.

– To jednak Michał jest mój! Uff, kamień z serca! Trzeba to uczcić!

– Tak, trzeba, – kiwnęła głową Kasia. – Ale nie twoje ojcostwo – to było jasne od początku ciąży. Świętujemy nasz rozwód.

– Jaki rozwód? – zdenerwował się Przemek. – Kasiu, poważnie? Tak, miałem wątpliwości! A ile jest mężczyzn wychowujących nieswoje dzieci?

– Nie wiem i wiedzieć nie chcę, – ucięła Kasia. – Ale wiem na pewno, że nie zamierzam być z kimś, kto myśli nie swoją głową. Kto krzywdzi bliską osobę, bo ktoś mu coś powiedział. Kto odwrócił się nawet od syna, bo sam sobie coś wmówił. Wychodź, Przemek.

Przemek jeszcze długo próbował ratować związek. Nawet przepraszał za swoje zachowanie i obiecywał nie słuchać rodziny.

Ale Kasia była nieugięta. Wydawałoby się, że to błahostka, ale doskonale ukazała naturę mężczyzny, z którym żyła i któremu urodziła dziecko.

Kasia współczuła kobiecie, która kiedyś zwiąże się z Przemkiem. Bo dla niej też będzie to trudne, zważywszy na złośliwe języki jego rodziny. Ale może Przemek wyciągnie jakieś wnioski i stanie się mądrzejszy. Chociaż to mało prawdopodobne. Ludzie się nie zmieniają…