Czas na ucztę

Zastawiaj stół

– Olciu, zobaczymy się za trzy dni! I nie zapomnij przygotować swojej słynnej mięsnej tarty. Jest taka pyszna… – radośnie świergotała w słuchawkę teściowa, Anna Kowalska.

Jednak Ola nie miała ochoty na zabawę. Dziewczyna zakończyła rozmowę i ciężko opadła na krzesło. Za kilka dni miała nadejść Wielkanoc, a wszyscy krewni ze strony męża Piotra zamierzali się u nich zebrać.

– Macie takie przestronne mieszkanie, miejsca dla wszystkich wystarczy. Wcześniej upychaliśmy się w naszych małych pokojach. A tu jest gdzie poszaleć! Będzie miejsce na spotkania naszej dużej rodziny. – orzekła dwa lata temu teściowa.

Teraz Ola zaczynała nienawidzić swojej dużej i przestronnej trójki, za którą przyszło im jeszcze długo płacić kredyt. Tylko z powodu mieszkania cała zgraja rodziny przyjeżdżała do Oli, robiła bałagan i przeszkadzała spać.

Do kuchni wszedł Piotrek i pocałował żonę w czubek głowy.

– Wszystko załatwiłaś z mamą? – zapytał.

– Tak, znowu będziemy świętować u nas. Piotrek, – błagała, – może porozmawiasz z mamą?

Piotr zmarszczył czoło.

– Olu, przecież już o tym rozmawialiśmy. Mama bardzo cię lubi, uwielbia twoje gotowanie! Jak mogę jej powiedzieć, żeby nie przyjeżdżała? Zwłaszcza że mama jest już na emeryturze. Nie każesz jej gotować dla wszystkich? Nie ma na to już sił. Wychowała czworo dzieci, trzeba to jej przyznać. I zasłużyła na odpoczynek.

Każdym razem Ola poddawała się prośbom męża, ale zadając sobie pytanie: „A kto zatroszczy się o mnie? Czemu w święto muszę karmić i obsługiwać całą gromadę?”

Jednak narzekanie nie miało sensu. Dziewczyna nie chciała kłócić się z mężem i niszczyć rodzinnego szczęścia. Dlatego następnego dnia udała się na zakupy, a w dzień przed Wielkanocą zabrała się solidnie za gotowanie. Do późnej nocy stała przy garnkach, by przygotować wszystko dla wszystkich. W odwiedziny mieli przyjechać wszyscy krewni teściowej z rodzinami. To ponad dziesięć osób!

– Dlaczego jestem tu sama? Czy nikt nie może przyjść pomóc? Dobrze, może nie twoja mama, ale ktoś z żon braci? Czy wszyscy też mają zasłużony odpoczynek? – zapytała, zagniatając ciasto.

Piotrek spojrzał na żonę zdziwiony.

– Przecież wiesz, że bracia nie umieją gotować, tak samo jak i ja. A bratowe… One są zajęte, jedno ma dzieci, inne pracę. Nie mogę ich po prostu wyrwać z miejsca, Olu. To nie w porządku.

– A mnie można? Ja też pracuję. Cóż z tego, że z domu. Od tego mniej się nie męczę, Piotrek.

– Nie złość się, – mąż objął Olę w talii. – Wszystko będzie dobrze. Zbierzemy się wszyscy razem, świętujemy Wielkanoc, wszyscy będą chwalić twoje jedzenie. I ty będziesz miała lepszy humor.

Ola znowu się poddała. W nocy, opadła z sił, nie mogła zmrużyć oka. Wydawało się, że po tak intensywnym dniu powinna zasnąć w mgnieniu oka. Ale sen nie przychodził, a Ola myślała, analizowała, martwiła się.

„Po co mi ich pochwały? Też chciałabym przyjść na wszystko gotowe, nie poświęcając na to ani czasu, ani pieniędzy, ani sił.”

Gdy rano Ola mocno zasnęła, obudził ją dźwięk telefonu. Teściowa postanowiła jako pierwsza złożyć życzenia rodzinie starszego syna. A potem Anna Kowalska oznajmiła:

– Za godzinę wszyscy będziemy u ciebie. Jeszcze wczoraj wszystkim dzieciom dałam znać, więc zacznij zastawiać stół, – głos teściowej był radosny i wesoły.

Ola nie mogła wstać z łóżka. Nie miała siły, by rozpocząć ten dzień. Już wyobrażała sobie, jak przygotowuje stół, sto razy biega do kuchni, by podać i przynieść talerze, a później to wszystko sprząta.

– Nie chcę, – jęknęła w poduszkę.

– Ola, czemu jeszcze jesteś w łóżku? Mama zaraz przyjedzie! I goście. – Piotrek stał w drzwiach i patrzył na nią z dezaprobatą.

– Już idę, – odpowiedziała niechętnie Ola i usiadła. „Dasz radę, poradzisz sobie ze wszystkim, jesteś silna”, – szepnęła do siebie i poszła do łazienki się umyć.

Dziewczyna wszelkimi sposobami dodawała sobie otuchy. Zdążyła wszystko podgrzać i przygotować na czas.

…Przy stole panował chaos. Rodziny dzieliły się wrażeniami, planami, opowiadały historie. Obok Oli siedziała teściowa i nie przestawała głośno chwalić jej umiejętności kulinarnych:

– Jak nasza Oleńka pięknie gotuje! Wszystko takie smaczne, kochana. Sama nigdy bym takiego stołu nie postawiła, – teściowa szeroko się uśmiechała, ściskała rękę synowej i patrzyła z aprobatą w jej oczy.

Ola niechętnie przyjmowała gratulacje, ale często wychodziła od stołu. Udawała się na balkon, by uciec od zgiełku i hałasu, od pytań o dzieci. Po cichu z Piotrkiem zdecydowali się jeszcze odłożyć plany rodzicielskie, by stanąć na nogi. Lecz kuzynom to nie przeszkadzało.

– Oleńka! – rozległ się głos teściowej. – Czas na deser. Gdzie się podziałaś?

Drzwi na balkon otworzyły się i do wąskiego pomieszczenia weszła Anna Kowalska.

– Palisz? – zapytała zdziwiona.

– Co? Oczywiście, że nie! – zareagowała Ola. – Po prostu wyszłam zaczerpnąć świeżego powietrza. Zrobiło się duszno w mieszkaniu.

– Tak, tak. Dzieci są w środku, okna nie otworzysz. A już myślałam, że sobie folgujesz… Patrz, nawet nie myśl o czymś takim, bo jeszcze mi wnuki będziesz rodzić! – teściowa zażartowała, grożąc palcem.

Ola wymusiła uśmiech, ale Anna Kowalska tego nie zauważyła.

– Chodź, trzeba posprzątać ze stołu i podać deser.

– Idę…

Kiedy weszły do salonu, Anna Kowalska natychmiast usiadła na swoim miejscu. A Ola została sama. Zebrawszy brudne naczynia, zaniosła je do kuchni, potem rozłożyła deser, podając gościom nowe sztućce. I wszystko robiła sama.

– Twój tort jest najlepszy na świecie, – ponownie pochwaliła teściowa.

Ola pospieszyła do kuchni. Zaczęła zmywać talerze, by się czymś zająć. W takich momentach żałowała, że jeszcze nie kupiła zmywarki. Jej zakup odkładał się na później.

Po dwóch godzinach goście zaczęli się rozchodzić.

– Piotrusiu, odwieź mnie do domu? – zapytała Anna Kowalska.

– Oczywiście, mamo, tylko wezmę klucze.

Kiedy Ola została sama w mieszkaniu, usiadła zmęczona na kanapie. Mieszkanie było w kompletnej rozsypce. Tłum gości i kilka dzieci zrobiły swoje. Po sprzątaniu z dnia poprzedniego nie zostało ani śladu.

– „Muszę wstać i wszystko dokończyć, – powiedziała sama do siebie. – Jeśli zostawię to, jutro będę się jeszcze bardziej karcić. Eh”…

Z cichym westchnieniem wstała z łóżka. Zaczęła zbierać brudne naczynia, obrusy i ręczniki poszły do prania. Stół – do swojego kąta w salonie. Najpierw pozmywała wszystkie talerze, sztućce i szklanki. Resztki jedzenia umieściła w pojemnikach. Następnie odkurzyła wszystkie pokoje i umyła podłogę.

– „Za swój wysiłek zasłużyłam na coś dobrego”…

Ola napełniła wannę, wrzuciła ulubioną solną kulę, włączyła muzykę. Gorąca woda przyjemnie rozluźniała jej napięte i zmęczone mięśnie. Po raz pierwszy od kilku godzin wzięła telefon do ręki. Czekała na nią wiadomość od męża:

„Mama zaproponowała, żebym został. Wracam jutro”.

– „Nie spodziewałam się innego. Jak zawsze…”

Piotr doskonale wiedział, że Ola będzie sprzątać właśnie dzisiaj. Ale zgodził się zostać u matki, zamiast pomóc żonie.

– „Jak oni się do mnie odnoszą, tak i ja będę. Dość tego!” – postanowiła.

Cały miesiąc przeleciał błyskawicznie. Zbliżało się kolejne święto. Telefon od teściowej nie kazał na siebie długo czekać:

– Olciu, zastawiaj stół! Przyjedziemy w piątek na urodziny młodszego brata Piotrka.

– Oczywiście, stół stoi. Tylko gotować będzie musiał ktoś inny. Mam zawal w pracy, muszę jechać do biura. Nie wiem kiedy wrócę, – udając smutek, westchnęła Ola. – Nie wiem nawet, czy będę mogła być na przyjęciu…

– Co? Jak to?..

– Praca, co robić.

– No dobrze, coś wymyślę. Szkoda… – westchnęła teściowa.

– Do widzenia, – Ola odłożyła telefon i uśmiechnęła się.

Świąteczną noc spędziła u przyjaciółki. A rano zmusiła Piotrka do sprzątania, w końcu to były urodziny jego brata, a nie jej.

Gdy zbliżały się urodziny teściowej, Ola postanowiła wziąć urlop i odwiedzić rodziców w sąsiednim mieście. Swój podarunek przekazała wcześniej, informując jednocześnie o swojej nieobecności.

– Ach, ale gdzie będziemy świętować?

– Piotrek was wpuści, ja po prostu nie będę w domu.

– A gotowanie?

– Możecie coś zamówić. Albo inne synowe coś ugotują. Dacie radę!

Kolejne święta Ola była w domu. Ale stół ograniczał się do mięsnych przystawek i kupnego tortu. Ola zawsze powtarzała to samo:

– Nie miałam w ogóle czasu, by coś gotować. Jestem zawalona pracą. Możecie coś zamówić, jeśli chcecie.

Jednak nikt nie chciał otwierać portfeli i wydawać pieniędzy. A na Sylwestra wszyscy zrozumieli, że już nie da się polegać na Oli. I ich ochota na wspólne świętowanie szybko osłabła.

Tego Sylwestra Ola i Piotr spędzili we dwoje, co było idealne dla dziewczyny. Jej plan zadziałał. Wznosząc kieliszek szampana, pomyślała, że zasłużyła na uznanie i za to warto wznieść toast!