Przeprowadzka Dusz

Przemieszczenie dusz.

Kasia nie potrafiła tego wyjaśnić, ale wydawało jej się, że w tę dziewczynkę wstąpiła dusza jej matki. Ogólnie nie wierzyła w różne mistyczne sprawy, ale tutaj było tyle zbiegów okoliczności, że trudno było nie wierzyć. Dziewczynka urodziła się osiem miesięcy po śmierci mamy – może dusza przechodziła tam, gdzie miała, a potem wróciła na ziemię, dlaczego nie? Sam fakt urodzenia nie oznaczałby niczego, gdyby nie to, że przyszła na świat w urodziny mamy, dokładnie czterdzieści sześć lat później.

Zbiegi okoliczności na tym się nie kończyły. Ogólnie Kasia została zatrudniona jako opiekunka do dziewczynki. Była to jej druga praca jako niania – pierwszy raz pracowała u młodszej siostry koleżanki z klasy, a teraz tutaj. Kasia nie miała zamiaru całe życie zajmować się dziećmi, w końcu próbowała dostać się na psychologię, ale nie udało się jej za pierwszym razem, a za drugim trochę zabrakło, za trzecim razem na pewno się uda. Nie chciała pracować jako sprzedawczyni czy kelnerka, a praca jako opiekunka była dla niej przyjemnością. Dzięki świetnemu listowi referencyjnemu, ta młoda kobieta zgodziła się ją zatrudnić, co prawda na okres próbny, a Kasia uczciwie przyznała, że za rok planuje iść na studia. Matka dziewczynki, Agnieszka, była o kilka lat starsza od Kasi i od razu zaproponowała przejście na „ty”.

– No i dobrze, Ania już niedługo pójdzie do specjalnego przedszkola – uspokajała ją Agnieszka. – Jest taka rozwinięta, dawno mogłaby iść, ale cały czas się martwię, a poza tym ma codzienne zajęcia. Ona ma pewną szczególność – nie mówiłam ci dotychczas, ale mam nadzieję, że nie będzie to problem – wiele niań boi się statusu dziecka z niepełnosprawnością albo wymaga takiego wynagrodzenia, na jakie mnie nie stać. Kasia wyobraziła sobie coś strasznego, na przykład rozszczep podniebienia czekający na operację, albo epilepsję.

– Ania ma niedosłuch czuciowo-nerwowy, dziedziczną chorobę…
Kasia uśmiechnęła się i przerwała jej.

– Nie musisz mówić, wiem, co to jest, w naszej rodzinie to też się zdarzało.
– Dlatego cię zaprosiłam, nasza wspólna znajoma mówiła, że twoja mama też na to cierpiała, więc się nie przestraszysz tego.
Kasia się nie przestraszyła, a to nie było nic skomplikowanego – nowoczesne aparaty prawie całkowicie przywracały słuch, podczas gdy jej mamy komunikacja odbywała się w języku migowym.

Ostatnim zbiegiem okoliczności było to, że dziewczynka bardzo przypominała jej mamę – te same ciemne oczy, brwi uniesione na końcach, jakby zawsze się dziwiła, kręcone, niesforne włosy. Kasia nawet poszła do ojca i poprosiła o stare albumy mamy – dziewczynka wyglądała dokładnie tak samo jak jej mama w dzieciństwie! Kiedy powiedziała o tym tacie, ten się tylko zaśmiał:
– Kochanie, po prostu tęsknisz za mamą. Co to za mistyczne wymysły? Musisz mieć własne dzieci!
Kasia się zarumieniła – w rzeczywistości poznała na kursach chłopaka o imieniu Paweł i już trzy razy się z nim umówiła. Ale na razie było zbyt wcześnie, by mówić o dzieciach. Tata chyba wszystko zrozumiał po jej różowych policzkach.
– Zapytaj, w jego rodzinie nie było niedosłuchu?
– Oj, tato!

Rodzice od dzieciństwa dręczyli ich oboje – jej i brata przekonywali, że jeszcze na etapie poznawania się trzeba dowiadywać się od potencjalnych partnerów, czy nie noszą recesywnego genu prowadzącego do niedosłuchu, ponieważ i Kasia, i jej brat Andrzej byli nosicielami tego genu.

– Co, tato…?! – za pytanie pieniędzy nie biorą.
Kasii trzeba było szybko się wymigać.

Nie wiadomo, czy to przez wymyślenie tego przemieszczania dusz, czy dziewczynka naprawdę była rozwinięta i urocza, ale Kasia bardzo się do niej przywiązała i nawet nie chciała myśleć o tym, że będą musiały się rozstać. Może tata miał rację, że pora mieć własne dzieci? Ale była tak młoda, marzyła o zdobyciu wykształcenia… Jakoś tak się złożyło, że o tym wszystkim opowiedziała Agnieszce, która całe dni spędzała w pracy, żeby zapewnić sobie i córce godziwe życie.

– Musisz się uczyć! – nalegała Agnieszka. – Ja musiałam rzucić studia z powodu ciąży, więc teraz nie mogę awansować wyżej, niż jestem teraz, a to takie niesprawiedliwe – mam więcej doświadczenia i wiedzy, a zatrudniają jakiegoś świeżo upieczonego absolwenta, który umie tylko przekładać papiery.

– A ojciec dziecka? – zapytała ostrożnie Kasia. Ani razu przez cztery miesiące, odkąd pracowała jak niania, ojciec dziewczynki nie pojawił się na horyzoncie.
– Nie ma go – odpowiedziała Agnieszka.
– Jak to nie ma?
– A tak to. On nawet nie wie, że ma córkę. Poznaliśmy się w innym mieście, przyjechałam tam do koleżanki na tydzień, spotkałam go w barze. To była miłość od pierwszego wejrzenia! Umówiliśmy się, że wkrótce się spotkamy – albo on przyleci do mnie, albo ja do niego. Ale nie wyszło – rozstał się ze mną przez e-mail – napisał „przepraszam, nie możemy być razem, zasługujesz na coś lepszego” i tego typu rzeczy.
– Masakra… I co, nie wiedziałaś, że jesteś w ciąży?

– Nie wiedziałam. Dowiedziałam się tydzień później. No i postanowiłam urodzić, – Agnieszka uśmiechnęła się. – Nigdy tego nie żałowałam.
– Tak, Ania jest cudowna. Tak mi przypomina moją mamę – przyznała nagle Kasia.
Agnieszka się zaśmiała.
– Macie z Anią karmiczne połączenie, zauważyłam to już dawno.
– Powiedziałam o tym tacie, a on mnie wyśmiał. Powiedział, że powinnam mieć własne dzieci.
– Najpierw skończ szkołę, a potem myśl o dzieciach, – przypomniała Agnieszka. – Żebym nie była jak ja.

Na Sylwestra Kasia i ojciec mieli lecieć do brata do sąsiedniego miasta – kierował tam działem w biurze podróży i nie mógł wyjeżdżać na długo. Kasia była u brata tylko raz i bardzo jej się tam podobało – miał świetne mieszkanie na piętnastym piętrze z cudownym widokiem. Z wyprzedzeniem kupiła Ani prezent – długo szukała misia podobnego do tego, jakim bawiła się jej mama, i znalazła. Dziewczynce podobał się miś i powiedziała, że będzie z nim spać. Już siedząc w przytulnej kuchni brata i prowadząc niespieszne rozmowy, Kasia dostała wiadomość od Agnieszki, w której Ania słodko spała, przytulając się do pluszowego misia. Kasia nawet się wzruszyła i pokazała zdjęcie Andrzejowi, opowiadając całą historię o karmicznym połączeniu i przemieszczaniu się dusz.

– Kasia, poważnie? Jakie przemieszczanie dusz?
– Ale posłuchaj – Ania nawet mniej przypomina swoją matkę niż naszą! No spójrz.

Znalazła w telefonie selfie, które zrobiły poprzedniego dnia – ona, Ania i Agnieszka, i podała je bratu. Ten długo wpatrywał się w zdjęcie, a potem zapytał obcym głosem:
– Jak ona ma na imię?
– Ania, przecież mówiłam. No tak, nie jak nasza mama.
– Nie. Dziewczyna.
– Agnieszka. A co?
Brat przełknął ślinę.
– A z Anią… Wszystko w porządku ze słuchem?

– Dziękuję, pół godziny o czymś opowiadam? Przecież mówiłam – dziewczynka ma aparat słuchowy! Nawet w tym jest podobieństwo! Ojciec Agnieszki ma tę samą chorobę, co nasza mama, tutaj, oczywiście, to nie przemieszczanie dusz, a geny, ale pomyśl sobie…
Brat zerwał się i zaczął krążyć po pokoju.
– Ile ona ma lat? Kiedy się urodziła?
– Czemu pytasz? – zaczęła Kasia, a potem zamarła, zasłaniając usta dłońmi. Ledwie powstrzymując swoje podejrzenia, szepnęła. – Agnieszka mówi, że on zerwał z nią przez e-mail i nie miał pojęcia o dziecku. To byłeś ty???

Następnego dnia wszyscy troje wracali samolotem, cudem łapiąc ostatnie bilety. Ojciec ocierał łzy, oglądając zdjęcia nowo odnalezionej wnuczki, Andrzej przygryzał wargi, jak w dzieciństwie, ciągle dopytując Kasi ilesnych o Agnieszkę i Anię. Kasia była jedyna spokojna – wiedziała, że wszystko będzie dobrze. Dalej przecież nikt nie odwoływał przemieszczenia dusz.