Wędrówka Dusz.

Przemieszczenie Dusz.

Olga nie potrafiła tego wyjaśnić, ale czuła, że do tej dziewczynki wstąpiła dusza jej matki. Generalnie, nie wierzyła w różne mistyczne sprawy, ale tutaj było tyle zbiegów okoliczności, że trudno było się oprzeć.

Dziewczynka urodziła się osiem miesięcy po śmierci mamy – i co? Dusza pobłądziła, gdzie trzeba było, i wróciła na grzeszną ziemię, dlaczego nie? Choć sam fakt narodzin nic by nie znaczył, gdyby nie to, że urodziła się dokładnie w dzień urodzin matki, dokładnie czterdzieści sześć lat później.

To nie koniec zbiegów okoliczności. W zasadzie, Olga została zatrudniona jako niania dla dziewczynki. Była to jej druga praca jako niańka – pierwszy raz opiekowała się młodszą siostrą koleżanki z klasy, a teraz trafiła tutaj. Olga nie zamierzała całe życie pracować jako niania, w końcu chciała zostać psychologiem, ale za pierwszym ani drugim razem jej się nie udało, jednak za trzecim razem na pewno się dostanie.

Nie chciała pracować jako sprzedawczyni czy kelnerka, a opiekowanie się dzieckiem było czystą przyjemnością. Dzięki znakomitemu listowi rekomendacyjnemu, ta młoda kobieta zgodziła się zatrudnić Olgę, choć pod warunkiem okresu próbnego, a Olga uczciwie przyznała, że za rok zamierza iść na studia. Matka dziewczynki, Marta, była nieco starsza od Olgi i od razu zaproponowała przejście na ty.

– No to świetnie, Ania pójdzie już do specjalnego przedszkola – uspokoiła ją Marta. – Jest taka rozwinięta, dawno mogłaby pójść, ale trochę się martwię, a zajęcia ma specjalne każdego dnia. Ma pewną cechę – jeszcze ci o tym nie mówiłam, mam nadzieję, że nie będzie to problemem, bo wiele niań się boi statusu dziecka niepełnosprawnego albo żąda honorarium, którego nie mogę sobie pozwolić.

Olga wyobraziła sobie coś strasznego, na przykład, że dziewczynka ma rozszczep podniebienia i czeka na operację, albo może ma epilepsję.

– Ania ma niedosłuch nerwowo-zmysłowy, to schorzenie dziedziczne…

Olga nawet się uśmiechnęła i przerwała jej.

– Nie musisz mówić, wiem, co to jest, u nas w rodzinie też się to zdarzało.

– Dlatego cię zaprosiłam, nasza wspólna znajoma mówiła, że twoja mama również na to cierpiała, więc nie przerazi cię to.

Olga się nie przeraziła, a nie było to nic trudnego – nowoczesne aparaty słuchowe pozwalały niemal całkowicie przywrócić słuch, o wiele trudniej było mojej mamie, z którą porozumiewaliśmy się językiem migowym.

Ostatnim zbiegiem okoliczności było to, że dziewczynka wyglądała bardzo podobnie – te same ciemne oczy, brwi z uniesionymi końcami, jakby zawsze była zaskoczona, kręcone niesforne włosy. Olga nawet poszła do ojca i poprosiła o stare albumy mamy – dziewczynka jak dwie krople wody przypominała jej mamę z dzieciństwa! Gdy powiedziała o tym tacie, tylko ją skarcił:

– Kochanie, po prostu tęsknisz za mamą. Cóż za mistyczne wymysły? Musisz szybko mieć swoje dzieci!

Olga się zmieszała – w rzeczywistości na kursach przygotowawczych poznała chłopaka o imieniu Paweł i już trzy razy poszła z nim na randkę. Ale to było zbyt wcześnie, by mówić o dzieciach. Ojciec najwyraźniej wszystko zrozumiał, widząc jej rumieńce.

– Pytałaś, czy w jego rodzinie nie ma przypadków niedosłuchu?

– No tata!

Rodzice dopytywali o to ich od dzieciństwa – i ją, i brata przekonywali, że jeszcze na etapie poznawania potencjalnych partnerów trzeba wiedzieć, czy nie są nosicielami genów recesywnych prowadzących do niedosłuchu, bo i Olga, i jej brat Artur, byli nosicielami tego genu.

– Co tata…?! – za pytanie nic nie szkodzi.

Trzeba było szybko się wycofać. Czy to z powodu jej wyobrażeń o przemieszczaniu dusz, czy naprawdę dziewczynka była rozwiniętą i uroczą, ale Olga mocno się do niej przywiązała i nie chciała nawet myśleć o rozstaniu. Może tata miał rację, że czas już na dzieci? Ale była jeszcze młoda, marzyła o wykształceniu… Tak jakoś wyszło, że zaczęła rozmawiać o tym z Martą, która spędzała całe dni w pracy, aby zapewnić sobie i córce przyzwoite życie.

– Musisz się uczyć! – nalegała Marta. – Ja musiałam rzucić studia z powodu ciąży, a teraz nie mogę awansować ponad pewne stanowisko, mimo że mam więcej doświadczenia i wiedzy, a zatrudniają jakiegoś świeżo upieczonego absolwenta, który tylko umie papiery przekładać.

– A ojciec dziecka? – zapytała ostrożnie Olga. Ani razu w ciągu czterech miesięcy, odkąd pracowała jako opiekunka, ojciec dziecka nie pojawił się na horyzoncie.

– Nie ma go – odpowiedziała Marta.

– Jak to nie ma?

– Tak po prostu. On nawet nie wie, że ma córkę. Poznaliśmy się w innym mieście, przyjechałam do koleżanki na tydzień, spotkałam go w barze. To była miłość od pierwszego wejrzenia! Umówiliśmy się, że niebawem się spotkamy – albo on do mnie przyleci, albo ja do niego. Ale nie wyszło – rozstał się ze mną mailem – pisał, że przeprasza, że nie możemy być razem, że zasługuję na kogoś lepszego i inne takie.

– Okropne… A nie wiedziałaś, że jesteś w ciąży?

– Nie wiedziałam. Dowiedziałam się tydzień później. No i postanowiłam urodzić – Marta się uśmiechnęła. – Ani razu nie żałowałam.

– Tak, Ania jest cudowna. Tak mi przypomina moją mamę – przyznała nagle Olga.

Marta się roześmiała.

– Wy z Anią macie karmiczną więź, dawno to zauważyłam.

– Powiedziałam o tym ojcu, a on mnie wyśmiał. Powiedział, że potrzebuję swoich dzieci.

– Najpierw się wykształć, a potem dopiero dzieci – przypomniała Marta. – A to będziesz jak ja.

Na Nowy Rok Olga wraz z ojcem planowała lecieć do brata do sąsiedniego miasta – prowadził tam dział w firmie turystycznej i nie mógł długo wyjeżdżać. Olga była tylko raz w gościach u brata, ale bardzo jej się tam podobało – miał przepiękne mieszkanie na piętnastym piętrze, z którego roztaczał się wspaniały widok. Z wyprzedzeniem kupiła Ani prezent – długo szukała misia podobnego do tego, który miała mama, i znalazła go. Dziewczynka polubiła misia i zapowiedziała, że będzie z nim spać.

Siedząc już w przytulnej kuchni brata i prowadząc niespieszne rozmowy, Olga otrzymała wiadomość od Marty, w której Ania słodko spała, tuląc do siebie pluszowego misia. Olga nawet się wzruszyła i pokazała zdjęcie Arturowi, opowiadając całą historię o karmicznej więzi i przemieszczeniu dusz.

– Olg, serio? Jakie przemieszczenie dusz?

– Ale posłuchaj – Ania nawet mniej przypomina swoją matkę niż naszą mamę! Spójrz tylko.

Znalazła na telefonie selfie, które zrobiły wcześniej – jej, Ani i Marty, i podała je bratu. Uważnie przyjrzał się zdjęciu, potem zapytał obcym tonem:

– Jak ona ma na imię?

– Ania, przecież mówiłam. No tak, nie jak nasza mama.

– A nie, dziewczyna.

– Marta. A co?

Brat przełknął ślinę.

– A z Ani… Czy wszystko jest w porządku ze słuchem?

– Dziękuję, ponad pół godziny o tym mówię? Powiedziałam, dziewczynka nosi aparat słuchowy! Nawet w tym jest podobieństwo! Tata Marty ma tę samą chorobę co nasza mama, tu, oczywiście, nie ma przemieszczenia dusz, ale geny, ale pomyśl…

Brat podskoczył i zaczął krążyć po pokoju.

– Ile ona ma lat? Kiedy się urodziła?

– Dlaczego pytasz? – zaczęła Olga, ale potem z przerażeniem przykryła usta dłońmi. Żałośnie, bojąc się spłoszyć podejrzenie, szepnęła. – Marta mówi, że on zerwał z nią mailem i nie wiedział nic o dziecku. To byłeś ty???

Następnego dnia cała trójka wracała z powrotem, cudem zdobywszy ostatnie bilety. Ojciec ocierał łzy, przeglądając zdjęcia niedawno odnalezionej wnuczki, Artur oblizywał wargi, zupełnie jak w dzieciństwie, wciąż i na nowo dopytując Olgę o Martę i Anię. Tylko Olga była spokojna – wiedziała, że wszystko będzie dobrze. A przemieszczanie się dusz nadal pozostawało niewyjaśnione…