Twoja mama zrujnuje nam wakacje,” – burknęła żona i miała rację.

– Twoja mama popsuje nam wakacje – mruknęła żona, i nie myliła się.

– A dokąd wy to się wybieracie? – iskra zazdrości pojawiła się w oczach Pani Jadwigi.

– Do Trójmiasta – małżeństwo zmieszało się wzajemnie spojrzeniami.

Doskonale rozumieli, że pytanie kobiety nie było przypadkowe. Wyraźnie chciała dołączyć do młodej pary, której to się niezbyt uśmiechało.

– Och, wspaniale! To ja pojadę z wami! – stanowczo oznajmiła Jadwiga.

– Mamo, nie mamy dodatkowego budżetu – Janusz napomknął matce o brakach finansowych.

– Czy ja proszę o pieniądze od was? – zmartwiała kobieta. – Mam fundusze, po prostu nie mam z kim jechać. Ile potrzeba? Dam, a wy mi kupicie bilety i zarezerwujecie pokój w tym samym hotelu, co wy.

– Mamo, wątpię, czy spodoba ci się nasze spędzanie czasu – uśmiechnął się Janusz, patrząc na żonę.

– Jeśli będzie trzeba, znajdę sobie zajęcie – Jadwiga machnęła ręką na syna, jakby to była dokuczliwa mucha.

Janusz nie protestował więcej i spełnił życzenie matki. Wylot do Gdańska był zaplanowany na za pięć dni.

Przedtem kobieta przygotowywała się intensywnie do odpoczynku: kupiła sobie letnie ubrania i kilka kapeluszy.

W wyznaczonym dniu cała trójka wsiadła do samolotu i poleciała na wakacje. Na pokładzie Jadwiga zaczęła wyrażać swoje pierwsze niezadowolenia.

To narzekała na jedzenie, to przeszkadzały jej krzyki dzieci, to herbata była za gorąca.

Cały lot kobieta narzekała, uspokoiła się dopiero po wyjściu z samolotu.

Jednak zakwaterowanie w hotelu wywołało u niej nową falę niezadowolenia. Tym razem Jadwidze nie podobał się pokój, a dokładniej łóżko.

– Trzeba było wybrać dwuosobowe, a nie takie maleństwo – zrzędziła kobieta. – Nie można wam niczego powierzyć…

– Zaproponować zmianę pokoju? – Janusz niespodziewanie poczuł się winny.

– Nie – mamrotała Jadwiga. – Poradzę sobie, ale trzeba było o tym wcześniej pomyśleć.

Gdy tylko małżeństwo znalazło się w swoim pokoju, Elżbieta nie wytrzymała i zaczęła narzekać na zachowanie teściowej.

– Czuję, że twoja mama zafunduje nam „wspaniały” odpoczynek – zmarszczyła się kobieta, robiąc palcami gest cudzysłowia. – Założę się, że go popsuje…

Janusz westchnął i bezradnie rozłożył ręce. Sam nie wiedział, czego można się spodziewać po matce.

Przez jakieś dwie godziny kobieta nie dawała znać ani słowa, więc para postanowiła po kryjomu wybrać się na plażę.

Jednak Jadwiga jakby to wyczuła i od razu pojawiła się w drzwiach ich pokoju.

– Dokąd to się wybieracie? – spytała z wyrzutem. – Czemu mnie nie zaprosiliście?

– Na plażę – małżeństwo spojrzało na siebie z zakłopotaniem.

– Idę z wami, czekajcie! – pewnie ogłosiła teściowa i pobiegła do swojego pokoju, żeby się przebrać.

Około pół godziny młodzi czekali, aż wróci. Jadwiga z długim słomianym kapeluszem spokojnie dreptała korytarzem w kierunku czekającej pary.

– Mamo, tylko na ciebie czekamy – zmarszczył się Janusz, który nie mógł się doczekać pójścia na plażę.

– Zdołamy – przewróciła oczami kobieta.

Trójka skierowała się szybkim krokiem na plażę. Jednak gdy dotarli, okazało się, że wszystkie leżaki były zajęte.

Tylko Jadwigę to martwiło, bo młodzi przyszli tam nie po to, żeby wylegiwać się na słońcu.

Niezadowolona kobieta natychmiast wydęła wargi i obrażona rozejrzała się dookoła.

– I po co my tu przyszliśmy? Chodźmy z powrotem – z irytacją wypomniała teściowa.

– Nie po to, żeby się opalać – pokręciła głową Elżbieta.

– A po co? Patrzeć, jak inni leżą? – jeszcze raz przyglądając się, wycedziła kobieta.

– Pływać – wtrącił Janusz.

– Nie, jestem za stara na coś takiego – skrzywiła się Jadwiga. – Chodźmy do pokoju.

Elżbieta i Janusz wymienili się zdezorientowanymi spojrzeniami. Nie chcieli iść za teściową.

Jednak Jadwiga też nie chciała ustąpić. Zaczęła lamentować, że jest jej duszno i niedobrze na słońcu.

– Mamo, jeśli chcesz, idź do pokoju – powiedział Janusz.

– Nie, sama nie pójdę – stanowczo odparła Jadwiga.

Początkowo para postanowiła nie zwracać uwagi na skargi kobiety, ale kiedy zaczęła udawać, że zaraz zemdleje, musieli opuścić plażę.

Syn i synowa prowadzili ją pod ręce, a Jadwiga przewracała się raz w jedną, raz w drugą stronę.

– Co będziemy dziś robić? – zapytała kobieta, jak tylko weszła do swojego pokoju. – Nuda, nie wakacje – dodała, wydymając wargi. – Jak mnie rozbawicie?

– Nie obiecaliśmy – zmarszczyła brwi Elżbieta, której nie podobało się, że teściowa nie daje im robić tego, co chcą.

– Zauważyłam, że o dziewiątej w sali ogólnej będzie dyskoteka dla 50+ – zignorowała ją Jadwiga.

– Co tam będziemy robić? – uśmiechnął się mężczyzna, któremu pomysł matki się nie spodobał. – Idź sama.

– Nie, sama nigdzie nie pójdę! – odpowiedziała gniewnym tonem matka. – Nikogo tam nie znam…

– Poznasz – próbował przekonać syn.

– Nie, sama nie pójdę – Jadwiga usiadła na krawędzi łóżka z obrażoną miną.

Janusz musiał spełnić kaprys matki i wieczorem, mimo niezadowolenia żony, wybrać się z nią na dyskotekę.

Kobieta była zachwycona, że syn dotrzymał jej towarzystwa. Cały wieczór zmuszała go do tańca z nią i łapała zazdrosne spojrzenia rówieśniczek, które myślały, że mężczyzna to jej młody kochanek.

Zazdrosne spojrzenia spodobały się Jadwidze tak bardzo, że zaczęła codziennie zabierać syna na tę imprezę.

Robiła wszystko, by nie chodził z Elżbietą nigdzie razem, obawiając się, że ktoś ich zobaczy i od razu zrozumie, że Janusz to po prostu jej syn.

Po pięciu dniach kobieta nie wytrzymała i zdecydowanie oznajmiła mężowi.

– Po co my tu przyjechaliśmy? – z oburzeniem zapytała Elżbieta. – Żebyś się bawił z mamą? Dzięki, kochanie, za wakacje!

– Co mam zrobić? – westchnął mężczyzna. – Jak jej odmówić?

– Nie trzeba było od razu jej zabierać! – obrażona wydęła usta kobieta.

Po tej rozmowie Janusz zaczął odmawiać matce, a wtedy ona obraziła się na niego.

Reszta wakacji była nerwowa dla całej trójki. Po powrocie do miasta wszyscy byli rozczarowani.

Elżbieta długo była obrażona na męża, ale po miesiącu w końcu zmiękła.

Jednak po pół roku Jadwiga znów zaczęła pytać o wspólną podróż tym razem do Zakopanego.

Młodzi wymienili się tajnym spojrzeniem i szybko odmówili, powołując się na brak środków.

Jeżdżenie gdziekolwiek z Jadwigą więcej już nie wchodziło w grę ani dla Janusza, ani dla Elżbiety.