Bardzo kocham moją żonę, ale jej krewni już działają mi na nerwy. Dlaczego uważają, że ja muszę się nimi wszystkimi opiekować, tylko dlatego, że mam własny, dobrze prosperujący biznes, a oni nic w życiu nie osiągnęli? Pożycz im pieniądze, przewieź rzeczy, przyjmij do pracy. A to nie jest jeszcze pełna lista ich niekończących się próśb. Ale ja nie jestem w stanie wszystkim pomagać, poza tym wcale nie muszę

Teraz wszystko w moim życiu jest stabilne. Mam mały, dosyć dochodowy biznes, dom, samochód, ale nie zawsze tak było. Nie odziedziczyłem wielkiego spadku, nie wygrałem na loterii, wszystko osiągnąłem własnymi siłami. Najpierw mocno stanąłem na nogi, a dopiero później pomyślałem o założeniu własnej rodziny.

Ożeniłem się trzy lata temu i jestem bardzo szczęśliwy w swoim małżeństwie. Moja żona jest prawdziwą pięknością, a do tego naprawdę doskonale gotuje. O takiej kobiecie można tylko marzyć.

Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie jej bliscy, którzy już działają mi na nerwy. Dlaczego uważają, że ja muszę się nimi wszystkimi opiekować, tylko dlatego, że mam własny, dobrze prosperujący biznes, a oni nic w życiu nie osiągnęli?

Chodzi o to, że moja żona pochodzi z dużej rodziny. Ma czworo starszego rodzeństwa. Ich rodzice nie są bogaci, a swoim dzieciom dawali tyle, ile mogli. Tylko najstarszemu bratu udało się coś osiągnąć, teraz mieszka i pracuje za granicą, prawie nie utrzymuje kontaktów z rodziną.

Nieraz słyszałem od rodzeństwa mojej żony wyrzuty pod adresem tamtego brata, że ​​dobrze mu się powodzi, więc mógłby się z nimi podzielić.

Nie udało im się uwiesić bratu na szyi, więc teraz całą uwagę skupili na mnie.

Najpierw brat mojej żony poprosił, żebym go przyjął do siebie do pracy. Nie ma wykształcenia, umiejętności ani zdolności, ale nie chciał byle jakiej pracy. Wziąłem go do działu kadr, dałem mu szansę, że może się sprawdzi. Teraz bardzo tego żałuję. Cały czas słyszę aluzje, że zarabia najmniej w dziale i że nie dostaje premii jak inni. A czego on się spodziewał? Że będzie po prostu siedział przez cały dzień bezczynnie albo układał pasjansa na komputerze? Nie podoba mu się? To niech poszuka sobie lepszego miejsca. Ja go na siłę nie trzymam.

Szwagierki poszły nieco inną drogą. Cały czas zapraszają nas do siebie i każą mojej żonie coś im przywieźć. Rozumiem prezenty, bo wiadomo, że nie idzie się w gości z pustymi rękami, ale one proszą o coś w rodzaju kuchenki mikrofalowej. Mają jeszcze jeden okropny zwyczaj. Kiedy przyjeżdżają do nas, proszą moją żonę, żeby dała im jakąś sukienkę, albo coś z biżuterii, albo żeby zabrała je ze sobą do kosmetyczki albo do restauracji. Poza tym i jedna, i druga pożyczyły od nas większą sumę pieniędzy i nie spieszą się z oddawaniem.

Niedawno jedna z sióstr przekroczyła już wszelkie granice. Ona i jej mąż postanowili przeprowadzić się do naszego miasta i oznajmili, że na razie planują zamieszkać u nas. No bo dlaczego nie? Dom jest duży, miejsca dla wszystkich wystarczy, a oni nie mają za co wynająć mieszkania, poza tym mają trójkę dzieci. Chyba nie zostawimy ich wszystkich na ulicy?

Na początku szwagierka tylko o tym napomykała, ale nie dałem jej żadnej konkretnej odpowiedzi, nie chciałem się kłócić i denerwować żony. Ale nikt nie czekał na naszą zgodę. Pewnego dnia cała rodzina zjawiła się u nas razem z rzeczami. Wróciłem do domu, a oni chodzą po domu i wybierają pokoje, w których będą mieszkać. A moja żona po prostu stoi i rozkłada bezradnie ręce.

Tego już było dla mnie za wiele. Nadszedł czas, żeby zatrzymać cały ten cyrk. Nie chciałem sam się wozić z nieproszonymi gośćmi i wezwałem ochroniarzy z mojej firmy. Chłopaki przyjechali i szybko odwieźli krewniaków z powrotem do ich wioski.

Myślałem, że żona się na mnie obrazi, ale nie. Ona, podobnie jak ja, odetchnęła z ulgą. A następnego dnia odwiedzili nas teściowie i przeprosili za wszystko. Nie wiedzieli, że ich dzieci zachowują się tak bezczelnie, bo nawet im o tym nie mówiliśmy.

Ale skoro tak, to jutro wręczę wypowiedzenie szwagrowi i niech idzie, gdzie go oczy poniosą. Dobre się skończyło.