„Chcę mieszkać z moimi rodzicami,” powiedziała do męża

– Arleta, błagam, zastanów się, – po raz ostatni próbowała przekonać siostrę Martyna. – Poczekaj trochę, a wszystko się ułoży. Masz już jedno dziecko, poradzisz sobie i z drugim.

– Jeżeli nie chcesz mnie wspierać, to sama sobie poradzę, – gniewnie odmówiła Arleta. – Z jednym dzieckiem mam jeszcze jakąś przyszłość, ale z dwójką?

– Ty jednak nie powiedziałaś Szymonowi o ciąży?

– Nie. Po co? I tak z nim nie będę.

– Nie rozumiem, co ci nie pasuje w Szymonie? Chociaż chyba wiem. To nie o ciebie chodzi, tylko o mamę.

– A kim on jest, żeby mama miała się nim przejmować? – warknęła Arleta.

Martyna tylko westchnęła i po cichu poszła za siostrą. Nie udało jej się uratować Arlety przed popełnieniem dwóch największych błędów w jej życiu.

***

Arleta i Szymon pobrali się dwa lata temu. Dziewczyna nie chciała wyprowadzać się od rodziców i uparła się, że po ślubie zamieszkają z nimi. Miała wiele argumentów. Po pierwsze, rodzice nie są już młodzi i będzie im samym ciężko, a starsza siostra Martyna rzadko ich odwiedza. Po drugie, nie mają pieniędzy na wynajęcie mieszkania. Po trzecie, mama pomoże opiekować się dzieckiem, bo w dniu ślubu Arleta była już w czwartym miesiącu ciąży.

Jeszcze przed ślubem Szymon zauważył, że szwagier Arlety nie utrzymuje kontaktów z teściami. Czasami przywoził żonę do rodziców, ale sam nigdy nie wchodził, czekał w samochodzie.

– To nie twoja sprawa, – burknęła ze złością teściowa, gdy Szymon próbował ostrożnie wypytać o takie zachowanie drugiego zięcia. Później sam wszystko zrozumiał.

Matka Arlety okazała się bardzo nieprzyjemną osobą. Dniem i nocą można było usłyszeć od niej niekończące się przekleństwa na sąsiadów i krewnych, którzy jej czymś podpadli. Z jej mężem można by było się jakoś dogadać, gdyby nie jego zwyczaj dodawania przekleństwa do dosłownie każdego zdania.

Szymon przetrwał z nimi prawie rok, ale potem nie mógł już tego znosić. Zaczął namawiać żonę, żeby się wyprowadzić od rodziców:

– Kochanie, mój wujek pozwolił nam zamieszkać w tym mieszkaniu zupełnie za darmo, trzeba będzie tylko opłacić czynsz i rachunki. Może nie ma tam wszystkich wygód, ale pomału wszystko sam zrobię.

Po tygodniu perswazji Arleta zgodziła się tylko dlatego, że nowe mieszkanie znajdowało się niedaleko jej rodziców – niecałe pół godziny spacerem. Szymon, zgodnie z obietnicą, zaczął powoli urządzać mieszkanie. Nie było to dla niego trudne, bo faktycznie miał złote ręce. Za co się nie wziął, wszystko wychodziło idealnie.

Ale Arletę wciąż ciągnęło do rodziców. Gdy tylko mąż poszedł rano do pracy, zabierała dziecko, szła do domu rodziców i wracała późnym wieczorem. Teściowa, która wcześniej nie mogła nachwalić się zięcia, teraz wyklinała go na czym świat stoi.

To matka poradziła Arlecie, żeby przerwała drugą ciążę i nie mówiła nic mężowi.

Pewnego dnia teściowie przyszli do córki i zięcia, spakowali rzeczy Arlety i zabrali ją z dzieckiem do domu. Szymon wrócił wieczorem do pustego mieszkania.

Prawie codziennie przychodził pod dom rodziców Arlety i namawiał żonę do powrotu. Ale nie wpuszczali go nawet za furtkę. Wszystkie prezenty, które Szymon przynosił synkowi, natychmiast trafiały do ​​kosza.

Mniej więcej przez pół roku Szymon walczył o rodzinę, dopóki nie dowiedział się, że jego żona usunęła drugą ciążę. Sama teściowa mimochodem powiedziała mu o tym podczas kolejnej kłótni przy płocie. I Szymon już więcej nie przyszedł.

Minęły trzy lata. Martyna dowiedziała się od koleżanki z pracy, że Szymon ożenił się po raz drugi, ale nie odważyła się powiedzieć o tym siostrze.

– A ja, głupia, na początku odwodziłam ją od tego małżeństwa, – kobieta entuzjastycznie opowiadała o swoim zięciu. – Rozwiedziony, ma już jedno dziecko, o siedem lat starszy! A córka się uparła i mówi, że takich mężczyzn w dzisiejszych czasach to ze świecą szukać. I rzeczywiście fajny z niego chłopak. Najpierw otworzył z bratem mały warsztat samochodowy. Teraz mają całą sieć. I stacje serwisowe, i sklepy z częściami.

Arleta została sama. Nie tylko w życiu osobistym, ale również w pracy jej się nie układało. Przenosiła się z miejsca na miejsce. Nie mogła się dogadać w żadnym zespole. I od czasu do czasu zaczęła zaglądać do kieliszka.

Z Szymonem Arleta spotkała się po raz pierwszy po wielu latach. Nowa koleżanka zaprosiła ją w gości. Mieszkała w bardzo prestiżowej dzielnicy, to nie były domki jednorodzinne, tylko prawdziwe wille. Jeden z domów szczególnie zwrócił uwagę Arlety. „Piękny”, pomyślała kobieta, a nawet zatrzymała się, żeby mu się przyjrzeć. Nagle z domu wyszła urocza para z dwójką dzieci. W mężczyźnie Arleta rozpoznała Szymona. Przez te lata prawie się nie zmienił.

Już nie poszła do koleżanki, wróciła do domu. Przez cały wieczór szlochała przez telefon do swojej starszej siostry Martyny, żałując, że kiedyś jej nie posłuchała. Ale czasu nie da się cofnąć.

Wspólny syn Arlety i Szymona ma już osiemnaście lat. Ojciec nie zostawił własnego dziecka na pastwę losu. Oddał mu swój stary samochód. Chociaż nie jest nowy, to w pełni sprawny. Przyjął go do siebie do pracy.

Arleta mieszka z matką. Pije coraz częściej. Z tego powodu straciła kolejną pracę. Jedynym jej wsparciem jest jedyny syn. Życie Arlety wyglądałoby zupełnie inaczej, gdyby wybrała, tak jak jej siostra – nie siedziała u boku matki, tylko budowała własne rodzinne szczęście.