Codziennie patrzę na moje dzieci i myślę, że są źle wychowane. Nie wiem, czy to moja wina, czy nie, ale ani syn, ani córka nie są w stanie utrzymać swoich rodzin. Córka mieszka u mnie razem ze swoim mężem i dziećmi, więc w dodatku czuję się jak gość we własnym domu

Mój mąż i ja mamy dwoje dzieci. Wszystkie moje przyjaciółki zazdrościły mi takiej cudownej rodziny. Mój Rafał w tamtym czasie nieźle zarabiał, zawsze dobrze nam się żyło, później dostaliśmy trzypokojowe mieszkanie. Pracowałam jako lekarz, więc też miałam dosyć dobrą pensję. Moim dzieciom nie brakowało niczego, może poza naszą uwagą, ale nic nie mogliśmy na to poradzić: albo żyjemy dobrze i niczego sobie nie odmawiamy, albo ja wychowuję dzieci, a nasza sytuacja materialna jest trochę gorsza.

Oczywiście anaswybrałam pracę, ale kiedy wróciłam do zawodu dzieci nie były już małe. Syn chodził już do szkoły, a córka do przedszkola. Nie wiem nawet, czy w ogóle była taka opcja, żeby mama została tak długo z dziećmi w domu – to były takie czasy, że wszyscy pracowali…

Mąż często wyjeżdżał służbowo na kilka miesięcy, a wtedy ledwo starczało mi sił, bo  wszystko spadało na moje barki: praca, sprzątanie, gotowanie. Dzieci też nie chciały mnie słuchać. Córka mi nie pomagała, a syn ciągle gdzieś wychodził z kolegami.

Wiadomo, pieniądze nigdy nie zastąpią rodziców i doskonale to rozumiem, ale naprawdę nie mogliśmy wtedy inaczej.

Później dzieci dorosły, syn poznał swoją dziewczynę, Anię. Nie wiem jak, ale zamieszkali razem w jej mieszkaniu, mimo że mój syn nigdzie nie pracował. Czyli to Ania go w pełni utrzymywała, trochę pomagała jej matka. Urodziła im się córka, a mój syn nadal nie wybierał się do pracy. Tyle razy z nim o tym rozmawiałam, ale on się tym zupełnie nie przejmował… „No cóż, – myślę sobie – niech robi, jak chce! Nie chce pracować – to jego problem.” Poza tym tyle od niego rzeczy usłyszałam, że nawet nie chciałam go widzieć u siebie w domu.

Liczyłam na to, że chociaż córka będzie mądrzejsza, że znajdzie dobrą pracę i porządnego męża, że będą żyli w zgodzie, nie tak, jak u syna. No, ale co zrobisz! Wyszła za pierwszego lepszego! Mieszkają u nas, narobili sobie dzieci, a ja muszę ich wszystkich karmić, bo mąż mojej córki też nie lubi chodzić do pracy. Pracuje kiedy chce i kiedy jest w odpowiednim nastroju.

Mieszkają w naszym mieszkaniu, a jeszcze mają czelność, żeby się z nami kłócić, bo wyobraźcie sobie, ciągle im coś nie pasuje! Albo za głośno im chodzę, albo gotuję „coś śmierdzącego”!

Pewnego dnia moja córka tak się zaczęła do mnie odzywać, że już nie wytrzymałam. Kazałam im się wyprowadzić z mojego mieszkania i iść, gdzie im się podoba. I wiecie, dokąd poszli? Zamieszkali w jednopokojowym mieszkaniu Ani! Brat oczywiście przygarnął swoją młodszą siostrę i przez tydzień mieszkali w jednym pokoju w siedem osób. Dlaczego tydzień? Bo dłużej nie dali rady i wrócili do mnie.

Później było jeszcze więcej kłótni, podobno z mojej winy. I jeszcze córka powiedziała do mnie: „Jak nie chcesz, żebyśmy tutaj mieszkali, to kup nam mieszkanie!”. Opadła mi wtedy szczęka, bo powiedziała to 35-latka, która w dodatku ma męża. Oczywiście, mogliśmy dołożyć im kilka tysięcy do zakupu mieszkania, ale oni nie mieli nawet połowy kwoty! A ona ma jeszcze czelność, żeby przyjść i powiedzieć: „Kup!”?

O czym oni w ogóle myślą? Córka mojego syna ma już 20 lat, a oni dalej nie kupili sobie mieszkania. Co dopiero, żeby mieli pomóc własnemu dziecku. Najstarszy syn mojej córki ma już 17 lat, a ona ciągle mi mówi, że mam im kupić dom.

Nie rozumiem, w którym momencie popełniłam błąd, że moje dzieci wyrosły na takich ludzi? Nie chcą pracować, nic im się nie chce, chyba tylko czekają, aż my z mężem zejdziemy z tego świata, żeby mogli się podzielić naszym trzypokojowym mieszkaniem.

Przykro mi, że ​​tak się stało. Miałam nadzieję, że moje dzieci wyrosną na mądrych i ambitnych ludzi, a są jak ameby, którym jest zupełnie wszystko jedno.