Oscar tak szybko zrobił się swój

Tomasz studiował kiedyś na Wydziale Psychologii ze studentem z jednego z afrykańskich krajów. Nie pamiętał z którego, bo nie zwracał na to większej uwagi.

Wszyscy mieszkali w akademiku. Cudzoziemcy mieszkali osobno, ale dla Oscara (tak miał na imię ten chłopak) zabrakło miejsca, więc mieszkał z Polakami. Tomkowi było wszystko jedno, z kim jest w pokoju. Wszyscy dobrze się dogadywali, pomagali sobie nie tylko w nauce, ale też w takich codziennych sprawach. Chłopaki niewiele wiedzieli o gotowaniu, może poza prostym makaronem i jajecznicą, ale Oscar radził sobie w kuchni całkiem dobrze.

Najpierw przygotowywał narodowe potrawy swojego kraju, ale szybko się przekwalifikował na polski rosół, pierogi, placki ziemniaczane, a nawet gołąbki! Piętro, na którym mieszkał Tomek, ciągle wypełniały takie aromaty, że nawet portierki czasami zaglądały, żeby sprawdzić, kto tam jest i co tak pysznie pachnie. Później wszyscy przyzwyczaili się do tego, że jeżeli pojawiają się zapachy, to znaczy, że Oscar zaczął szykować kolejną potrawę.

Chłopak najpierw uczył się w grupie anglojęzycznej. Minął jednak niecały rok, a Oscar tak dobrze opanował język polski, że przeniósł się do normalnej grupy, w której studiował Tomek i inni koledzy. Tomek był zaskoczony:

– Oscar, jak ty to robisz? Chyba nie jest tak łatwo nauczyć się języka obcego? Wydaje mi się, że po polsku mówisz lepiej niż po angielsku.

– Tomek, – odpowiedział Oscar, – kiedy zdecydowałem się tutaj studiować, to najpierw postanowiłem nauczyć się języka. Bo planuję tutaj mieszkać. Dlatego chcę się czuć, że jestem na równych prawach, a to poczucie daje przede wszystkim doskonała znajomość języka. Poza tym, Tomek, zakochałem się w jednej dziewczynie, ma na imię Ania. Jest delikatna i piękna jak kwiat.

Tomek się uśmiechnął, miło mu było słyszeć takie słowa od obcokrajowca.

Minęło wiele lat. Tomek od czasu do czasu rozmawiał z Oscarem przez media społecznościowe, ale rzadko się widywali, mimo że mieszkali w tym samym mieście. Tomek wiedział tylko, że kolega pracował jako psycholog w domu dziecka, ożenił się z tą piękną Anią i doczekał się dzieci.

Ale kiedyś się spotkali w Dzień Niepodległości. Tomkowi aż się twarz rozjaśniła, kiedy zobaczył Oscara z Anią i ich trzy ciemnoskóre córki, każda z biało-czerwoną chorągiewką w ręce.

– Jestem z ciebie dumny, Oscar! – wykrzyknął Tomek. – Jesteś zupełnie innej narodowości, ale tak szybko stałeś się nasz! Zasługujesz na szacunek i wdzięczność, przyjacielu!

– Dziękuję, Tomek, – koledzy zaśmiali się i poszli z rodzinami do najbliższej kawiarni na coś słodkiego. A Ania opowiadała, jaki pyszny żurek gotuje jej mąż, jakich piosenek i kolęd się nauczył, i jak uczy ich swoje córki. Nawet teściowa jest zachwycona, chociaż między zięciami a teściowymi rzadko wyczuwa się szczególną sympatię.