Najwyższy czas na zmianę

To prawda, że wiek nie ma znaczenia. Liczy się to, na ile lat się człowiek czuje. Karolina była bardzo pracowitą kobietą, od ponad dwudziestu lat pracowała w fabryce. Często musiała tam siedzieć prawie przez cały dzień, kiedy akurat było dużo zamówień albo brakowało ludzi. Trzymała się posady, bo pensja była przyzwoita. Karolina miała dwóch synów i męża – leniwego mężczyznę, który nie chciał i nie szukał pracy. Więc kobieta ciągnęła wszystko na własnych barkach.

Wyglądała na znacznie starszą niż wskazywałby na to jej wiek. Kiedyś wesoła, aktywna i niesamowicie piękna, Karolina była obiektem westchnień niejednego faceta. A ona wybrała Stefana, chociaż trzeba przyznać, że wtedy jeszcze nie był taki jak teraz.

Najlepsza przyjaciółka Karoliny, Judyta, wybrała pracę umysłową. Ukończyła z wyróżnieniem Wydział Dziennikarstwa i dostała pracę. Judyta bardzo o siebie dbała: manicure, pedicure, masaż, włosy, piękne ubrania, dwa razy w roku latała z rodziną na wczasy. Chociaż Judyta i Karolina były w tym samym wieku, wyglądały zupełnie inaczej.

Mąż Judyty był odnoszącym sukcesy biznesmenem. Nad swoją karierą pracował jednak bardzo długo i wytrwale. Ciężko pracował dla dobra swojej rodziny. Judyta też miała dwoje dzieci, tylko że dziewczynki. Zaszczepiła im dobre maniery, nauczyła, jak się dobrze ubierać i jak dbać o wygląd.

Kiedyś przyjaciółki spotkały się w kawiarni. Judyta spojrzała na Karolinę ze smutkiem i powiedziała:

– Karolina, nie obraź się… Ale tylko popatrz, co się z tobą stało. Jesteś niewyspana, masz cienie pod oczami, nie masz makijażu, włosy sterczą ci na wszystkie strony. A kiedy ostatnio robiłaś manicure? – zapytała, wymownie patrząc na paznokcie przyjaciółki.

Karolina westchnęła ciężko i wyrzuciła z siebie:

– Z takim życiem jak moje, nie mogę wyglądać inaczej. To może brzmieć jakbym ci zazdrościła, ale to nie o to chodzi, po prostu stwierdzam fakt. Masz dobrego męża, Bartek się tobą opiekuje, dobrze zarabia, nigdy cię niczym nie uraził, więc dlaczego miałabyś wyglądać brzydko? A ja? Pracuję jak wół do późnej nocy, potem jeszcze mam cały dom na głowie. Stefan przecież nie kiwnie nawet palcem, żeby znaleźć jakąś pracę. Ledwo wystarcza nam tej jednej pensji, żeby przeżyć i zapłacić za wszystko. Więc o jakich paznokciach i fryzjerze w ogóle mówisz… – Karolina się rozpłakała.

Judycie w tym momencie zrobiło się bardzo żal przyjaciółki i zaczęła ją uspokajać:

– Karolina, musisz coś zmienić w swoim życiu. Po co ci taki mąż, skoro sama sobie dobrze radzisz? Dlaczego za własne, ciężko zarobione pieniądze, kupujesz mu jedzenie? Wydaj je lepiej na kosmetyczkę. Musisz siebie kochać i szanować, bo siebie masz tylko jedną. Pomyśl o tym. – Judyta wyjęła portfel i wręczyła Karolinie kilka banknotów.

– Weź to, to jest prezent ode mnie na 8. marca.

Następnego dnia Karolina poszła na manicure, potem do fryzjera, kupiła sobie trochę nowych ubrań. Kiedy wróciła do domu, Stefan na chwilę zaniemówił. Potem zapytał, ile za to wszystko zapłaciła. Karolina stała w milczeniu przez kilka sekund, po czym powiedziała:

– Wiesz, Stefan, już od dawna nie ma między nami miłości. Nie ma szacunku. Ani zrozumienia. Złożyłam pozew o rozwód. Bo kiedy, jak nie teraz? Życie jest tylko jedno…