Pragnienie dobrego życia zupełnie mnie zaślepiło i zapomniałam o tym, co najważniejsze

Wiecie co, to prawda, co mówią, że zwykle doceniamy to, co straciliśmy, za późno. Kiedy nie ma już odwrotu.

To historia, która mi się kiedyś przydarzyła. Nie doceniałam mojego męża i nie było mi go w ogóle żal, a kiedy odszedł, zdałam sobie sprawę, jak bardzo się myliłam.

Mieszkaliśmy wtedy w kawalerce mojego męża. Uważałam, że jest nam strasznie ciasno – dziecko spało na rozkładanym fotelu, a my z mężem na starej kanapie. Pieniędzy na życie nam wystarczało, ale mnie było mało, chciałam lepszego życia.

Na początku chciałam zrobić remont w naszym mieszkaniu. Kiedy Irek go zrobił, pracując równocześnie na dwóch etatach, to zachciało mi się mieć samochód. Bo jak to tak, wszystkie moje koleżanki miały, a ja nie. Ale bez względu na to, jak bardzo mój mąż się starał, pieniędzy na samochód nie było. Byłam wtedy na niego bardzo obrażona.

Nie wiem, dlaczego tak się zachowywałam i zupełnie nie było mi żal męża, nie pozwalałam mu nawet na dzień odpoczynku. Ale zawsze tak żyliśmy, a on to wszystko znosił.

Potem, gdy urodził się nasz drugi syn, pojawiło się moje nowe marzenie – mieć duży dom. Oczywiście, powiedziałam o tym Irkowi. Nie miał nic przeciwko temu, ale nie wiedział, skąd wziąć pieniądze. Zastanowiłam się chwilę i postanowiłam wysłać go do pracy do Niemiec.

Następne dwa lata naszego życia wyglądały tak, że mój mąż pracował za granicą i przysyłał nam wszystkie zarobione pieniądze, ja pracowałam jako księgowa, a niania pomagała przy dzieciach, kiedy mnie nie było w domu. Żyło nam się całkiem nieźle i udawało nam się odkładać  pieniądze na dom.

A potem Irek zadzwonił do mnie i powiedział, że nie może już tak pracować i chce wrócić. Ja go jednak namówiłam, żeby jeszcze został. Przekonywałam, że ​​dzieciom jest za ciasno w naszym jednopokojowym mieszkaniu. Niech więc jeszcze trochę pocierpi dla nich i dla naszego marzenia.

I cierpiał. Pracował przez kolejne sześć miesięcy, a potem zmarł. Jak się okazało, był bardzo chory. I pewnie już pół roku temu wiedział, że potrzebuje leczenia, ale postanowił nie rezygnować z zarobków dla nas.

A ja teraz żyję i jest mi bardzo przykro, że nie kazałam mu wtedy wracać. Żałuję, że mu nie współczułam i że mnie nie to w ogóle nie obchodziło.

Życie postąpiło z nami tak surowo, a czasu nie da się cofnąć… Wtedy można było jeszcze coś zrobić. Nie mam nawet komu powiedzieć „przepraszam”. Dlatego uważajcie i doceniajcie to, co macie, żeby później nie cierpieć z powodu poczucia winy.