Straciłem rodziców bardzo wcześnie, ale udało mi się stworzyć własną rodzinę.

Moi rodzice zginęli w wypadku, gdy miałem cztery lata. Trafiłem do domu dziecka, a później do internatu. Wspomnienia o tamtym okresie nadal są dla mnie bolesne. Dzieci traktowały mnie okrutnie, często mnie biły i poniżały. Opiekunowie nie reagowali, a często nawet nie wiedzieli co się dzieje. Trwało to do ukończenia nauki w internacie. Rodzice bardzo często mi się śnili, wierzyłem, że cały czas są ze mną, że czuwają nade mną.

Po skończeniu szkoły, udało mi się znaleźć pracę w warsztacie samochodowym. Mogłem wynająć dla siebie mały pokój. Wydawało się, że wszystko zaczyna się układać. Niestety… Obok mnie zamieszkał mój były kolega z klasy Waldek. Często widywałem go z podejrzanymi typami. Często na mnie czekał pod domem i żądał pieniędzy. Stawiałem opór i nie dawałem się zastraszyć. Wydawało mi się, że przyjemność sprawia im wyśmiewanie się ze mnie i poniżanie.

Pewnego dnia, gdy wracałem z pracy, zaczepił mnie Waldek ze swoimi kumplami. Byli pijani i agresywni. Zaatakowali mnie, pobili do nieprzytomności. Co działo się dalej, nie pamiętam…

Obudziłem się już w szpitalu. Lekarz powiedział, że leżałem nieprzytomny 2 dni. Niczego nie pamiętałem. Dowiedziałem się, że przechodnie znaleźli mnie nieprzytomnego na ulicy, wezwali karetkę i policję. Musiałem być operowany. Najbardziej zaskoczyła mnie informacja, że ktoś zapłacił za leczenie, operację, załatwił osobny pokój w szpitalu. Lekarz podał mi nazwisko nieznanego dobroczyńcy, ale nie miałem pojęcia, kto to jest.

Wkrótce pojawili się policjanci, żeby spisać zeznania w sprawie pobicia.

Następnego dnia czekała mnie miła niespodzianka. Po śniadaniu odwiedził mnie mężczyzna w podeszłym wieku.

– Cześć, młody człowieku! Jak się masz dzisiaj?

– Dzień dobry, już lepiej, dziękuję. Ale kim pan jest?

– Nazywam się Jan Pawłowski, jestem twoim sąsiadem. To ja znalazłem cię na ulicy i wezwałem karetkę. Przeraziłeś mnie Andrzeju – zaśmiał się mężczyzna. – Ale nie martw się, lekarz powiedział, że wszystko będzie dobrze, ciało szybko się regeneruje, dotarłeś do szpitala na czas.

– Panie Janie, to pan zapłacił za moje leczenie? Jestem nieskończenie wdzięczny, nawet nie ma pan pojęcia! Jak tylko stanę na nogi, odpracuję i oddam dług.

– Teraz o tym nie myśl – uśmiechnął się mężczyzna. – Teraz najważniejszy jest powrót do zdrowia. Będę Cię odwiedzać, jeśli pozwolisz, wiem, że nie masz bliskich, którzy mogliby się tobą zająć.

Z każdym dniem  Andrzej czuł się coraz lepiej. Wyzdrowiał nie tylko fizycznie, ale także psychicznie. Po raz pierwszy w życiu miał osobę, która szczerze się o niego martwiła i troszczyła. Jan przychodził codziennie, przynosił owoce i domowe jedzenie, opowiadał śmieszne historie, pomagał załatwić wszystkie formalności. Wkrótce Andrzej został wypisany ze szpitala.

Od tamtej pory Andrzej i Jan mieli ze sobą stały kontakt. Jan był emerytowanym pułkownikiem, któremu wszyscy krewni dawno poumierali. Nie miał nikogo o kogo mógł się troszczyć, z kim mógłby porozmawiać. Aż pojawił się w jego życiu Andrzej.

Po pracy Andrzej robił zakupy dla siebie i Jana. Jan czekał na niego z kolacją. Mężczyźni mogli siedzieć i rozmawiać godzinami. Andrzej opowiadał o swoich planach, marzeniach. Któregoś wieczoru Jan oznajmił Andrzejowi, że chce mu zostawić swoje mieszkanie i inne nieruchomości. Andrzej był zszokowany tym, co usłyszał, nie mógł uwierzyć w to, że dzięki temu będzie miał swój własny kąt.

Jan nalegał na szybkie załatwienie formalności, aby Andrzej mógł zamieszkać w jego mieszkaniu i pomóc Janowi. Ostatnio mężczyzna często źle się czuł, więc potrzebował stałej opieki.

Parę dni później, Andrzej przyszedł z pracy i nie zastał Jana w domu. Nie wiedział, co myśleć, bo Jan nie mówił, że gdzieś się wybiera. Postanowił go poszukać. Wychodząc z domu, na schodach wpadł na dziewczynę.

– Czy to pan jest wnukiem Jana Pawłowskiego? Jestem Asia, twoja Sąsiadka. Moja mama i ja zabrałyśmy go do szpitala.

Zaskoczony i zdezorientowany Andrzej zapisał adres szpitala i od razu tam pojechał. Na szczęście nie było tak poważnie, jak myślał. Jan miał wysokie ciśnienie i źle się poczuł.

Andrzej codziennie odwiedzał swojego ukochanego dziadka. Asia również wpadała od czasu do czasu. Wracali wtedy razem do domu, czasami spacerowali po parku lub wpadali do kawiarni. Widać było, że bardzo się polubili. Jan dawno już zauważył, że jego wnuk naprawdę się zakochał.

Asia studiowała medycynę i mieszkała tylko z matką. Lubiła Andrzeja i z każdym dniem czuła, że powoli się w nim zakochuje. Jej mam też kibicowała im po cichu.

Czekając na powrót dziadka do domu, Andrzej postanowił zorganizować rodzinną kolację. Marzył o tym od dzieciństwa, żeby usiąść razem z bliskimi osobami. Zaprosił Asię i jej mamę, i podczas kolacji oświadczył się. Dziewczyna zgodziła się. Andrzej nigdy nie był tak szczęśliwy, miał to o czym zawsze marzył – rodzinę!