To po prostu nie była żona dla niego

Eryk skończył trzydzieści lat. Był właścicielem małej firmy komputerowej, którą założył w wieku dwudziestu sześciu lat i która przynosiła mu dość dobre dochody. Zespół był niewielki, ale biznesmen dobrał go bardzo starannie. Lubił mieć do czynienia z kompetentnymi i inteligentnymi ludźmi, którzy wyznawali wysokie moralne i ludzkie wartości.

Eryk ożenił się zaledwie dwa lata temu. Długo czekał na swoją drugą połowę, bo zawsze marzył, żeby związać się z kimś raz i na zawsze. Jego rodzice rozwiedli się, gdy Eryk miał tylko sześć lat. Ale był bardzo mądry jak na swój wiek, więc rozumiał, że skoro tata pakuje swoje rzeczy, to wyprowadza się na stałe. Syn został z matką, która po rozwodzie jeszcze wiele razy próbowała ułożyć sobie życie. Przyprowadzała do domu różnych nowych wujków. Było ich tak wielu, że Eryk stracił rachubę i przestał zapamiętywać ich imiona.

Julita, dziewczyna, w której zakochał się Eryk, dorastała w pełnej i bardzo zamożnej rodzinie. Jej ojciec nie pozwoliłby jej wyjść za mąż za pierwszego lepszego, bo chciał mieć bogatego i poważnego zięcia. Teść naprawdę szanował Eryka, już choćby za to, że w tak młodym wieku udało mu się czegoś dorobić, założyć własny biznes i zakochać się w jego córce.

Przez dwa lata starali się o dziecko, ale nic z tego nie wychodziło. Eryk już się martwił, że może to z jego winy. Zaczęli jeździć po najdroższych klinikach w kraju. Potem nawet za granicą odwiedzali najlepszych lekarzy. Ale wszyscy tylko rozkładali ręce – oboje byli zdrowi. Trzeba było uzbroić się w cierpliwość.

Julita była o pięć lat starsza od Eryka. Nigdy się tym nie przejmował i nawet nie myślał o takim drobiazgu. Pewnego dnia, gdy siedział w domu nad filiżanką kawy, zdał sobie tylko sprawę, że lata mijają, a z czasem Julicie będzie jeszcze trudniej urodzić. Przez głowę przelatywały mu różne myśli. Nagle tak jakoś zapatrzył się w okno i zawołał:

– Kochanie, chodź tu, chcę cię zapytać o coś ważnego.

Julita wolnym krokiem szła w kierunku kuchni. Nie miała w tej chwili ochoty rozmawiać, a zwłaszcza poważnie. No, ale co miała zrobić?

– Julita, co myślisz, może byśmy wzięli dziecko z sierocińca? Niekoniecznie starsze, może uda się adoptować niemowlę…

Eryk nie miał nawet szans dokończyć, bo Julita rzuciła mężowi groźne spojrzenie i wypaliła:

– W naszym domu nigdy nie będzie obcego dziecka. Czy ty w ogóle zastanawiasz się, co mówisz? Czy można mieć jakieś uczucia do kogoś, kogo nie znasz? A ty chcesz pójść i wziąć jakieś dziecko z ulicy. Jeżeli Bóg nie daje nam dziecka, to znaczy, że tak ma być. Nie mam zamiaru karmić czyichś bachorów. Też sobie wymyśliłeś. Lepiej się zastanów, dokąd polecimy na wakacje.

Eryk jakoś tak obojętnie popatrzył na swoją żonę i tylko zmarszczył brwi, nic nie odpowiadając. Po raz pierwszy od początku ich małżeństwa chciał wyjść z mieszkania i nigdy nie wrócić. Przecież nie zaproponował jej nic nadzwyczajnego. Oczywiście, to bardzo poważna decyzja, którą należy dobrze przemyśleć. Ale wydawało mu się, że to lepsza opcja niż samotność i poczucie, że się nie jest nikomu potrzebnym. W młodości człowiekowi wydaje się, że będzie ciągle aktywny, bogaty i zdrowy. A na starość okazuje się zupełnie inaczej.

Eryk wiedział, że bez zgody żony nie będzie mógł adoptować dziecka. Jeszcze wiele razy wracał do tego tematu. A Julita wciąż nie chciała nawet o tym słyszeć. Od razu wpadała w histerię, złościła się, potrafiła nawet obrażać męża albo oskarżać go o jakieś urojone grzechy. W końcu Eryk nie mógł już tego znieść. Wystąpił o rozwód, tłumacząc, że nie może żyć z osobą, która nie szanuje jego wizji życia i pragnień.

Minęło trochę czasu. Eryk zatrudnił u siebie Anię, młodą programistkę z dużym doświadczeniem. Jakoś tak naturalnie, nie wiadomo kiedy, zrodziła się między nimi przyjaźń, która później rozwinęła się w coś o wiele większego. Eryk i Ania zamieszkali razem. A już półtora roku później Ania musiała pójść na urlop macierzyński. Ma teraz nowego szefa – ma na imię Stasio…