Odchodzę, Zosiu. Zostawiam wszystko tobie i córce. Mam jednak jedną prośbę.

Nie kocham cię już, Jadwiga powiedział stanowczo Lech. Długo rozmyślałem, ważyłem wszystkie za i przeciw, i doszedłem do wniosku, że naprawdę już nie kocham.

Lech rozmawiał z Jadwigą przy kuchennym stole. Jadwiga stała przy oknie, patrząc na deszcz, który właśnie zaczął padać.

To już dawno wiem, Lechu odparła Jadwiga i westchnęła smutno.

Dawno? zaskoczył się Lech. Naprawdę tak?

Czy cię to dziwi? Jadwiga otworzyła okno, wciągnęła świeże powietrze, uśmiechnęła się i znów je zamknęła.

Nie, ale Myślałem, że nie wiedziałaś mruknął Lech z goryczą. W takim razie, Jadwigo, sprawa się upraszcza. Musimy się rozstać.

Czy jesteś pewien, że tego naprawdę chcesz? zapytała Jadwiga. Czy uważasz, że to słuszne? Przecież jesteśmy małżeństwem od lat, a mamy dziecko.

Będę płacił alimenty i jeszcze pomogę wam finansowo zapewnił Lech. Nie potrzebuję od ciebie nic, Jadwigo.

Co masz na myśli, mówiąc, że nic nie potrzebuję? dopytała Jadwiga.

Mam na myśli to, że nie będę rościł sobie prawa do mieszkania ani majątku odparł Lech, spoglądając na pusty stół.

Czy mówisz o tym domu i willi w Zabłociu, które kupiłam przed naszym ślubem? zapytała Jadwiga. Nie podzielisz ich ze mną?

Tak, Jadwigo, tak odpowiedział Lech. Ponieważ jestem ponad to. Gdyby nie ja, ktoś o węższym sercu wyzgnąłby cię i twoją córkę do niczego.

Do niczego? powtórzyła Jadwiga.

Do niczego, Jadwigo, do niczego podkreślił Lech. Zostawiłbym cię z córką bez grosza. Ja nie. Oddaję wam wszystko. Bierzcie, nie potrzebuję nic. Taki mam charakter czysta dusza.

Dziękuję, Lechu powiedziała Jadwiga. Jesteś prawdziwym mężczyzną, nie jak niektórzy.

Niektórzy? nie zrozumiał Lech, podniósł wzrok i spojrzał na lodówkę.

Ci, których serce nie jest tak czyste jak twoje wyjaśniła Jadwiga.

Ach, o nich zrozumiał Lech i rzucił okiem na zlewnik, w którym zalegały brudne naczynia. Tak, wśród mężczyzn jest wielu, którzy, delikatnie mówiąc, hańbią to wysokie miano. Nie uwierzyłbyś, Jadwigo, ale zdarzają się tacy, że aż się dziwi, jak ziemia ich niesie.

Jadwiga uśmiechnęła się, wciąż stojąc przy oknie, patrząc na rosnący deszcz.

Uwielbiam, kiedy pada, a w domu cicho, ciepło i spokojnie pomyślała.

Ziemia, Lechu, nosi wszystkich. A faceci są różni dodała Jadwiga.

Nie mów tak, Jadwigo, że są różni zawołał radośnie Lech, znowu przyklejony wzrokiem do stołu. Opowiem ci jedną historię. W naszej firmie pracuje facet, co to ja ci powiem, to prawdziwy typ. Wiesz, kiedy od żony odchodził, to

Opowiesz innym razem, Lechu przerwała Jadwiga. Nie mam teraz czasu. Chcesz jeszcze coś o nas powiedzieć? Czy już wszystko?

Oczywiście, jeszcze nie wszystko odparł Lech. Mam do powiedzenia najważniejsze.

Słucham Jadwiga wciąż patrzyła w okno.

Jadwigo rzekł Lech, siadając przy stole. Odchodzę, zostawiam wszystko tobie i naszej córeczce, ale mam jedną prośbę.

Prośbę?

Czy mogłabyś dać mi pięćset tysięcy złotych? zapytał Lech. Oddam ci to, obiecuję.

Pięćset tysięcy? zdziwiła się Jadwiga. Czy na pewno ci to wystarczy?

Jestem pewny, kochanie zapewnił Lech. Wszystko już przeliczyłem.

Przeliczyłeś? z uśmiechem zapytała Jadwiga. Naprawdę?

Śmiej się, Jadwigo, ale to nie jest tak wielka suma, biorąc pod uwagę te osiem lat małżeństwa. Nie mam do ciebie żadnych pretensji.

Nie odparła Jadwiga. To za dużo. Nie dam ci pięciuset tysięcy.

Jak nie dasz? nie zrozumiał Lech. Pięćset tysięcy nie dasz?

Pięćset tysięcy nie dam.

Dziwne pomyślał Lech. Jak to możliwe, że nie da? Szczerze mówiąc, nie przewidziałem takiego obrotu spraw. Halina twierdziła, że pięćset tysięcy to nie wielka kwota, skoro rezygnuję ze wszystkiego. Czy naprawdę nie rozumie ryzyka?

A ile chciałabyś dać? spytał Lech, patrząc z żalem na stary, zabrudzony lodówkę.

Nic nie dam odpowiedziała Jadwiga, odchodząc od okna i siadając przy stole.

Cóż za wiadomość! mruknął Lech. Nic nie da. Dobra sprawa. Mam przed sobą otwarte serce, a ona Co teraz mam zrobić? Nic nie da. A z czym zostanę, jeśli nic nie dostanę? Z niczym? Co powiem Halinie?

Trzysta tysięcy, może? zaproponował Lech.

Złotego nawet nie dam.

Jak to możliwe? zdziwił się Lech. Po prostu nie dasz i tyle?

Po prostu nie dam, i tyle powtórzyła Jadwiga.

Myślałem, że to nie jest taka wielka suma, żeby Jeśli jednak uważasz, że trzyset tysięcy to za dużo, to A pięćdziesiąt tysięcy?

Masz mnie zmęczonego, Lechu odrzekła Jadwiga.

No więc powiedział Lech po krótkiej przerwie. Jeśli tak stawiasz pytanie Będę bronił swoich praw w innym miejscu.

To, co chcesz, nie ma znaczenia odparła Jadwiga. Bronić, Lechu. Prawa lubią, kiedy je bronią. Zwłaszcza w innym sądzie.

Kto złoży pozew o rozwód, ja czy ty? zapytał stanowczo Lech.

O jakim rozwodzie, Lechu, wytrząś się odparła Jadwiga. Rozwiedli nas już dawno.

Jak? wykrzyknął Lech. Dlaczego nic nie wiem?

Lechu, trzy lata temu wyszedłeś z domu i od tego czasu zadzwoniłeś tylko trzy razy. Pierwszy raz, bym się nie martwiła. Drugi, że rozwiązujesz poważne problemy. Trzeci po to, by powiedzieć, że mnie nie kochasz i poprosić o pięćset tysięcy.

Potrzebowałem czasu, by wszystko przemyśleć, Jadwigo wyjaśnił Lech. Próbowałem w ten sposób uratować rodzinę. Ale jak mogłaś się rozwieść bez mojej obecności? Nie rozumiem.

Przesyłano ci wezwania, Lechu, na adres zameldowania, ale nie przychodziłeś na rozprawy.

Celowo nie przychodziłem przyznał Lech. Myślałem, że jeśli nie będę obecny, nie rozwiedą nas. A jednak nas rozwiedli?

Rozwiedli, Lechu.

Jak to możliwe? zawołał Lech. Odbierać człowiekowi żonę i dziecko, nie będąc przy tym?

Jeśli sam nie chcesz być obecny, kogo można winić? odpowiedziała Jadwiga. Tylko siebie.

Jak mogłem przyjść, Jadwigo, kiedy wiesz, że nie lubię wszystkich tych postępowań? tłumaczył Lech. Nie lubię kłótni, sprzeczek, rozpraw. Zwłaszcza przed obcymi. Nie, Jadwigo. Nie, nie i jeszcze raz nie.

Ona tak to rozumiała i nas rozwiodła.

Kto ona była?

Kto? Lechu, jesteś taki mały zażartowała Jadwiga. Sędzia, oczywiście.

Ach, tak zrozumiał Lech. Sędzia.

Czy wreszcie dotarło ci, że nie jesteśmy już małżeństwem?

Dotarło westchnął Lech ciężko. To już koniec.

Koniec.

No, koniec, więc koniec powiedział Lech. Przeszłość już minęła, jak mówią. A jak było wtedy?

Co dokładnie?

Jak przebiegało to postępowanie?

Wiesz, Lechu, było w porządku.

Dobrze, mówisz?

Dobrze, Lechu odpowiedziała Jadwiga. Nie było obcych, tylko znajomi.

Znajomi to dobrze. Przecież wiesz, że nie lubię, gdy nieznajomi wtrącają się w nasze sprawy. A gdy wszyscy są znajomi, to w porządku. A sędzia? Czy była surowa?

Nie, była spokojna. Nawet wspominała o tobie od czasu do czasu.

Naprawdę?

Tak.

Co mówiła?

Zapytała, gdzie jesteś.

A ty?

A co ja? Nie wiem.

A ona?

A co ona? Czy zła, że mnie nie ma?

Nie, Lechu, nie złościła się odparła Jadwiga. Traktowała to spokojnie.

To może przy pierwszym nieobecności była spokojna, a przy kolejnych? Martwiła się?

Nie złościła się i nie martwiła. Czy można się na ciebie złościć, Lechu?

To prawda przyznał Lech. A co ona powiedziała?

Nic, że można bez niego. I nas rozwiodła. Po co ci te pięćset tysięcy?

Chciałem remont w naszym mieszkaniu wyjaśnił Lech. Pomyślałem, że po tym, jak z Haliną już wszystko jest poważne, będziemy szczęśliwi. Nie mówiłem ci o Halinie?

Nie.

To wspaniała kobieta, niedawno się rozwiodła. Nie mówiłem ci?

Nie.

Poznałem ją trzy lata temu kontynuował Lech. Dzwoniłem wtedy do ciebie i zapewniałem, że wszystko w porządku.

Pamiętam ten telefon, ale nic wtedy nie wspomniałeś o Halinie.

Mamy świetne relacje. Rok temu urodziła się nasza córka dziewczynka. Teraz chcę odnowić mieszkanie, aby dziecko rosło w godnych warunkach.

Czyli masz już dwie córki zauważyła Jadwiga.

Dlaczego dwie? nie zrozumiał Lech. Aha, tak, już dwie. Mieszkanie stare, trzeba wymienić instalację, ogrzewanie. Trzy pokoje i kuchnia, wiesz, jak były te breżniewowskie mieszkania.

Wiem.

Halina doradziła, żeby zadzwonić do niej i poprosić o pieniądze na remont. Inaczej weźmiemy ci więcej.

Czy ona chciała mnie przestraszyć?

Tak, ale nie myśl, Jadwigo, Halina jest dobrą kobietą. Po prostu sytuacja jest trudna i nie mamy gdzie wziąć pieniędzy.

Nie spiesz się z remontem, Lechu radziła Jadwiga.

Dlaczego nie mam się spieszyć, kochanie?

Bo mieszkanie przy ulicy Engelsa, które kupiliśmy w małżeństwie, ma dwa piętra i jest naszą wspólną własnością. Sąd przyznał, że połowa należy do mnie.

Nie odważysz się, Jadwigo odparł Lech. Gdy mówię, że zostawiam wam wszystko Nie możesz tak postępować. Przychodzę z czystą duszą, a ty mi na to odpowiadasz?

Mogę odkupić twoją część, sprzedać ci swoją, albo zaoferować kawalerkę w pięciopiętrowym bloku przy ulicy Cypryjskiej zaproponowała Jadwiga. Wybieraj.

I to wszystko? krzyknął Lech. To jedyne, co Halina i ty możecie zaoferować? Mamy dziecko. Czy pomyślałaś o nim?

Jeśli będziesz szczerze obrażany, sprzedam swoją część pierwszemu, kto przyjdzie odrzekła Jadwiga. Zostaniesz w kamienicy z Haliną i dzieckiem.

Lech spojrzał na brudne naczynia w zlewie, na zniszczony lodówkę, na pęknięty sufit, na brudną podłogę, na stare okna z czasów PRL-u. Przypomniał sobie zepsuty telewizor, brud w łazience i toaletę i poczuł łzy w oczach.

Zgadzam się wyszeptał Lech.