Po kilku randkach 45‑letnia kobieta zaprosiła mnie do domu. Podczas kolacji żałowałem, że znalazłem się w jej mieszkaniu – nie byłem na to gotowy.

Po kilku randkach 45letnia kobieta zaprasza mnie do swojego mieszkania. Przy kolacji od razu żałuję, że wpadłem do jej kawalerki na to nie byłem gotowy.

Jadę do Jadwigi z butelką czerwonego wina i z takim dziecinnym, niemal chłopięcym nastawieniem, że wstydzę się już sam. Mam 48 lat, więc powinienem być mądrzejszy, rozumieć aluzje, wyczuwać ludzi, nie budować zamków z piasku po kilku spotkaniach. A jednak jak się okazuje wciąż jestem miejscami romantykiem, a miejscami po prostu głupkiem. Czasem te dwa miejsca pokrywają się.

Poznaliśmy się na portalu randkowym miesiąc temu. Najpierw wymienialiśmy wiadomości, potem spotkaliśmy się dwukrotnie w kawiarni. Jadwiga naprawdę mi się podobała nie będę kłamał. Uśmiechała się ciepło, słuchała uważnie, żartowała tak, jak lubi się żartować, bez tych wszystkiego pytających przy lampie: Czy masz własne mieszkanie? Gdzie jest była żona? Czy płacisz alimenty? Jakie masz plany na emeryturę?.

Na pierwszych spotkaniach wszystko leciało lekko. Spacerowaliśmy, piliśmy kawę, rozmawialiśmy o filmach, o pracy, o tym, jak w naszym wieku randki przypominają już raczej rozmowę kwalifikacyjną z odrobiną nadziei. Śmialiśmy się razem. Wydawało mi się, że się rozumiemy.

Wtedy Jadwiga mówi:

Przyjedź w sobotę. Zajmiemy się sobą. Coś przygotuję.

Oczywiście nie słyszałem coś przygotuję, a zupełnie coś innego. Mężczyzna słyszy to, co chce usłyszeć, zwłaszcza kiedy już trzykrotnie wyobrażał sobie, jak wszystko będzie przytulne, ciche, z winem i rozmową w kuchni, może z jakimś dalszym ciągiem. Nawet wyprasowałem koszulę. Dla mnie to prawie przyznanie się do poważnych intencji.

Wybrałem butelkę czerwonego wina nie najtańszą, ale i nie tak drogą, żeby potem patrząc na paragon żałować własnych uczuć.

Jadę pod numer siedem. Jadwiga otwiera drzwi niemal od razu, jakby stała za nimi i czekała. Ma na sobie elegancką sukienkę, zadbane uczesanie, makijaż. Wszystko piękne, nawet zbyt piękne na zwykłe posiedzimy spokojnie.

Wchodzę i od razu widzę, że mieszkanie jest przygotowane na mój przyjazd, jakby miał tu przybyć inspektor sanitarny, jego mama i prezydent spółdzielni. Podłoga lśni. Zdejmuję buty, czując się winny, jakby mogły zostawić ślad mojej męskości. W przedpokoju unosi się zapach czystości, perfum i jedzenia i jedzenia jest dużo, naprawdę dużo.

Kiedy wchodzę do kuchni, zamarzam. Na stole leży sałatka, potem kolejna sałatka, danie główne w formie, tacka z kanapkami, wędliny, jakieś bułeczki i zupa. Zupa na romantyczny wieczór.

Patrzę na to wszystko i mówię:

Jadwigo, czy czekasz na całą jednostkę?

Ona się śmieje, ale trochę napięcie w jej głosie.

Och, daj spokój. Po prostu chciałam cię normalnie nakarmić. Mężczyzna musi jeść domowe jedzenie.

Wtedy we mnie coś delikatnie podciera. Nie boli, po prostu podciera. To zdanie wydaje się niewinne, ale w jego tonie brzmi już mały dzwoneczek.

Podaję jej wino.

Proszę, przyniosłem.

Ona bierze butelkę, patrzy i mówi:

Dziękuję. Mam też.

Otwiera szafkę. Leżą tam trzy butelki.

Trzy.

Od razu czuję się jak gość, który przyszedł z jedną różą na wesele, gdzie już zamówiono restaurację na sto gości.

Ojej, czy coś duzego planujemy?

Dlaczego nie? odpowiada. Musimy wreszcie porozmawiać na spokojnie.

To na spokojnie mnie łapie. Spotkaliśmy się, szczerze mówiąc, tylko kilka razy. Tak, rozmawialiśmy, tak, było przyjemnie. Ale na spokojnie brzmiało, jakby unikałem ważnego rodzinnego zebrania.

Siadamy. Jadwiga natychmiast zaczyna nakładać mi jedzenie, nie dając mi szansy, by najpierw wypił wino.

Spróbuj tej sałatki, jest z kurczakiem. A ta z grzybami. Zaraz podam danie główne. Zupę weźesz?

Jadwigo, ja sam…

Nie bądź taki, usiądź. Lubię się troszczyć.

Nakłada tak, jakby po trzech dniach wędrówki po Bieszczadach moje życie zależało od drugiego kawałka mięsa. Talerz szybko zamienia się w mały magazyn żywności.

Jem. Naprawdę jem. Wszystko smakuje wspaniale. Nie mam nic przeciwko jedzeniu Jadwiga gotuje znakomicie. Ale zaczynam się czuć niezręcznie, nie od jedzenia, a od tego niewidzialnego kontraktu, który już chyba podpisałem, choć nie pamiętam kiedy.

Jadwiga siada naprzeciw, nalewa wina sobie i mnie.

No oto, wreszcie nie jesteśmy w kawiarni, a rozmawiamy po ludzku.

Rzeczywiście, u ciebie przytulnie mówię.

I to prawda. Przytulnie, czysto, pięknie. Tylko że przytulności jest za dużo, jakby pompowano ją pompą.

Jadwiga patrzy na mnie uważnie. Nie tak, jak kobieta patrzy na mężczyznę, który jej się podoba, ale jak księgowa patrzy na dokument, w którym brak podpisu.

Krzysztofie, myślałam o nas zaczyna.

Kiwnieam głową. Widelec w ręku od razu staje się ciężki.

O nas?

Oczywiście. Nie jesteśmy już nastolatkami. Nie mamy dwudziestu lat, żeby po prostu biegać po randkach.

Wtedy rozumiem, że wieczór skręcił w niewłaściwą stronę. Liczyłem lekki flirt, śmiech, pamiętasz, jak opowiadałeś o sąsiedzie z wiertarką. Zamiast tego to już spotkanie komisji decydującej o mojej dalszej przyszłości.

Zgadzam się, że nie jesteśmy dziećmi mówię ostrożnie. Ale wydaje mi się, że dopiero się poznajemy.

Jadwiga marszczy brwi.

To mnie irytuje. Co znaczy dopiero? Ile jeszcze mamy się poznawać? W naszym wieku trzeba wiedzieć, czego się chce.

Chciałem odpowiedzieć: Chcę po prostu dokończyć tę sałatkę, ale nie odważyłem się. Wychowanie, do diabła.

Chcę normalnych relacji mówię. Po prostu wszystko powinno iść powoli.

Jadwiga odchyla się w krześle.

Powoli? A co to? Kolejny rok w kawiarniach?

Dlaczego rok?

Bo inaczej? Mężczyźni zawsze mówią powoli. A potem po prostu przyjeżdżają, siadają, odjeżdżają. A kobieta czeka i czeka.

Mówi coraz szybciej. Widzę, że ta rozmowa nie jest spontaniczna. Była przygotowana, wyćwiczona przed lustrem, podczas gdy ona wycierała tę nieskazitelną płytę.

Krzysztofie, nie chcę, żebyś czekał na niejasne rzeczy mówię. Znamy się miesiąc.

Miesiąc to wystarczająco, żeby ocenić, czy jesteś moim człowiekiem, czy nie.

Zamilkłem. Dla niej to wystarczyło. Dla mnie nie. Nagle poczułem się winny, że nie zakochałem się zgodnie z jej harmonogramem.

Jadwiga ponownie podsunęła mi danie.

Jedz, zanim ostygnie.

Maszynowo chwyciłem widelec. Siedzę i jem ziemniaki z mięsem, a ona recytuje moje przyszłe życie. To dziwne uczucie, jakby karmiła mnie przed wydaniem wyroku.

Myślałam mówi Jadwiga że nie musimy zwlekać. Mieszkasz sam. Ja też sama. Mamy mieszkania. Ale mój blok lepszy, do pracy dojadę szybciej. Miejsce znajdzie się.

Patrzę na nią.

Miejsca po co?

Spogląda na mnie, jakby ja celowo był głupi.

Dla nas, Krzysztofie.

Nie wypiłem jeszcze wina, tylko trzymałem kieliszek.

Chcesz razem zamieszkać?

Co cię tak zaskakuje?

No wszystko.

Uśmiechnęła się.

Rozumiem.

A to rozumiem nie było o zrozumieniu, a o rozdrażnieniu, które już ubrało się w płaszcz i stało w przedsionku.

Krzysztofie, naprawdę znamy się krótko.

Mówiłeś już.

Bo to ważne.

A ja nie chcę tracić czasu. Mam 45 lat. Chcę rodzinę. Normalną. Mężczyzna przy mnie, wspólnie jedzenie, wspólne decyzje, wzajemna pomoc.

Słowa były zwykłe, prawda. Ja też nie marzyłem o starości przy pierogach i telewizorze. Chciałem ciepła. Ale między chcę być przy tobie a od przyszłego tygodnia zajmiesz się moim życiem jest przepaść.

Starałem się mówić łagodnie:

Rozumiem cię. Ale rodzina nie powstaje przy kolacji.

Ona nagle podniosła kieliszek.

A jak ona powstaje? Przez czaty do nocy? Spacerki? Te twoje poczekamy?

Zrozumiałem, że twoje to nie tylko ja. Przy stole siedzieli już wszyscy jej poprzedni faceci były małżonek, kilku kawalerów z portalu, może ten, który obiecał, a zniknął. I jedli jej sałatki. Ja miałem odpowiadać za to.

Nie jestem nimi mówię cicho.

Skąd mam wiedzieć?

Pytanie szczere, nieprzyjemne, ale prawdziwe.

Spojrzałem na nią. Była piękna, zmęczona, zebrana, bardzo napięta. Trzymała w ręku nie kieliszek, a ostatnią szansę na ułożenie życia.

Poczułem współczucie.

Współczucie nie jest dobrą podstawą związku. To jedynie pozwala podnieść torbę do klatki. Nie można na nim mieszkać.

Nagle wstała.

Zaraz przyniosę zupę.

Krzysztofie, już tego nie mogę.

Nic, trochę.

Nie naprawdę.

Mimo to wzięła talerz.

Ta drobna rzecz przytłoczyła mnie bardziej niż rozmowa o wspólnym życiu. Kazała mi jeść, a ja powiedziałem nie, a ona tego nie usłyszała. Nie dlatego, że była zła, ale dlatego, że w jej głowie już był scenariusz, a ja w nim miałem jeść zupę. Więc jeść będę.

Stawiła przede mną talerz.

Jedz. Domowa.

Patrzyłem na tę zupę i pomyślałem: Krzysztofie, pojechałeś po romantykę, a wylądowałeś w casting na męża z degustacją pierwszych, drugich i moralnych zobowiązań.

Śmieszny, nerwowy śmiech dobiegł mnie. Jadwiga zauważyła.

Co się śmiejesz?

Nic.

Śmiesz się?

Nie, po prostu sytuacja dziwna.

Dziwna? To znaczy, że jestem dziwna?

Miałem odpowiedzieć ostrożnie. Spróbowałem.

Nie, nie ty. Po prostu wydaje mi się, że zbyt szybko wchodzimy w poważne tematy.

Jej twarz staje się zimna.

Rozumiem. Nie przyjechałeś po poważne tematy.

Milczałem. Bo tak, nie przyjechałem. Powiedzieć to głośno byłoby niegrzeczne. Chociaż może szczere.

A po co przyjechałeś, Krzysztofie? spytała.

Pytanie wisi nad stołem.

Siedzę, 48latka, po rozwodzie, z kredytem hipotecznym, remontem własnymi rękami, z bólem pleców i siwą brodą. Czuję się jak szkolny chłopiec przyłapany na kiosku z papierosami.

Przyjechałem do ciebie mówię.

Nie. Przyjechałeś po miły wieczór.

Nie odpowiedziałem. Ona skinęła głową, jakby udowodniła samą sobie.

Widzisz? Wiedziałam.

Krzysztofie, miło spędzić wieczór z kobietą, która mi się podoba, to nie przestępstwo.

A potem co?

Potem będziemy się spotykać, rozmawiać, zobaczymy, czy nam pasujemy.

Nie potrzebuję mężczyzny, który mnie testuje.

Nie testuję.

Testujesz. Każdy testuje czy jestem wygodna, zabawna, nie wymagająca, gotowa gotować, czy będę milczeć, kiedy będziesz potrzebował. Nie chcę tego.

Mówiła już nie tylko do mnie. Zrozumiałem to. Nie stało się lżejsze.

Odsunąłem talerz.

Krzysztofie, wydaje mi się, że powinniśmy się zatrzymać.

Co masz na myśli?

W sensie dosłownym. Czuję, że potrzebujesz więcej pewności, niż mogę ci dać teraz.

To wygodne zdanie.

Nie jest wygodne. Jest szczere.

Szczere? uśmiechnęła się złośliwie. Mężczyźni zawsze nazywają szczerością to, co im się przydaje.

Poczułem się urażony, choć nie mocno. Bo naprawdę starałem się nie okłamywać.

Nie obiecałem ci mieszkania.

I ja nie mówię, że obiecałam.

Ale prowadzisz rozmowę, jakbym już coś miał.

Wstała gwałtownie.

Nikt nic nie jest winien! Jasne! To ulubiona piosenka mężczyzn.

Wstałem nie gwałtownie, po prostu zrozumiałem, że nie mogę dłużej siedzieć.

Pewnie wyjadę.

Zamarła.

Na serio?

Tak.

Czyli po prostu wyjdziesz?

Nie chcę kłótni.

Kto się kłóci? Ja rozmawiam z tobą.

Naciskasz na mnie.

Zaśmiała się, już złośliwie.

Naciskam? Gotowałam, sprzątałam, czekałam, chciałam normalnej rozmowyWreszcie, po długiej, pełnej napięć rozmowie, podszedłem do drzwi, położyłem klucz w zamku i odszedłem, zostawiając za sobą echo niewypowiedzianych słów i aromat zimnego, samotnego wieczoru.