Maksym skrywał w sobie żal, że pospieszył się z rozwodem. Rozumni mężczyźni zamieniają kochanki w święto, a on – w żonę.

Maksym Petrowicz po wjeździe na parking w Warszawie i zajęciu miejsca przy wejściu do klatki schodowej poczuł, że podniesione wcześniej humory ulotniły się. W domu czekała mu przewidywalność: kapcie czekające przy progu, aromat gotującej się kolacji, czystość i bukiet kwiatów w wazonie.

Nie poruszyło go to, że żona, Małgorzata, spędzała całe dnie na pieczeniu pierogów i robieniu skarpetek. O skarpetkach mówił wyolbrzymienie, oczywiście, ale istota sprawy pozostała codzienna rutyna.

Małgorzata wyszła mu naprzeciw uśmiechnięta:

Zmęczony? Upiekłam pierogi z kapustą i jabłkami, tak jak lubisz

Jej głos ucichł pod ciężkim spojrzeniem Maksima. Stała w domowym garniturze, włosy ukryte pod chustą, zawsze tak przyrządzając posiłki.

Od lat pracowała jako kucharka w jednej z warszawskich restauracji. Delikatnie podkreślone oczy, lekki połysk na ustach zwyczaj, który Maksym uznał za wulgarność. Co to za próba pomalować starość w nowe kolory! pomyślał.

W przypływie impulsywności wykrzyknął:

Kosmetyki w twoim wieku to nonsens! Nie pasują ci.

Usta Małgorzaty drgnęły, lecz nie odpowiedziała i nie podjęła się nakrycia stołu. Na szczęście pierogi już czekały pod ręcznikiem, a herbata była gotowa sama sobie poradzi.

Po kąpieli i kolacji dobroć powróciła do niego, jakby wspomnienia dnia znowu rozświetlały umysł. Maksym, w ulubionym flanelowym szlafroku, usiadł w fotelu, udając, że czyta. Przypomniał sobie słowa nowej współpracowniczki:

Pan jest niezwykle przystojnym i ciekawym mężczyzną.

Maksym miał 56 lat i kierował działem prawnym w dużej firmie w Krakowie. W jego zespole pracował wczorajszy absolwent, trzy kobiety po czterdziestce i jedna pracownica w ciąży. Na jej miejsce przyjęła Jadwiga.

W dniu jej przyjęcia Maksym był w delegacji i zobaczył ją po raz pierwszy. Zaprosił ją do swojego gabinetu, by się przedstawić. Razem wejdzie zapach subtelnych perfum i świeżości młodości. Twarz Jadwigi otaczały jasne loki, niebieskie oczy patrzyły pewnie, soczyste usta i pieprzyk na policzku. Czyżby miała 30? Maksym pomyślał, że nie dałby jej nawet 25 lat.

Jadwiga była rozwiedziona i matką ośmioletniego syna Wojtka. Nie rozumiał dokładnie, dlaczego, ale poczuł: Dobrze.

Rozmawiając z nowicjuszką, lekko się pochwalił, że teraz ma takiego starego szefa. Jadwiga mrugnęła długimi rzęsami i odpowiedziała słowami, które go niepokoiły i które teraz przywoływał w pamięci.

Małgorzata, która odsunęła się od roszczeń, pojawiła się przy fotelu z wieczorną herbatą rumiankową. Maksym zmarszczył brwi: Zawsze nie na miejscu.

Jednak napój nie był pozbawiony przyjemności. Nagle pomyślał, co teraz może robić młoda, piękna kobieta Jadwiga? I serce przeszyło dawno zapomniane uczucie zazdrość.

***

Po pracy Jadwiga udała się do supermarketu po ser, chleb i kefir na kolację. Wróciła do domu z neutralnym wyrazem twarzy, ale bez uśmiechu. Automatycznie, niemal bez czułości, objęła syna Wojtka, który wybiegł na korytarz.

Maksym pracował na strychu, gdzie miał mały warsztat, a Małgorzata zajmowała się przygotowaniem posiłku. Rozkładając zakupy, od razu zadeklarowała, że boli ją głowa i nie chce, by ją dotykano. W rzeczywistości była przygnębiona.

Jadwiga, po rozwodzie kilka lat temu, wciąż tęskniła za rolą godnej matki i żony. Wszystkie wartościowe kobiety wydawały się już szczęśliwie zamężne, szukające lekkości w związkach.

Ostatnia z nich pracowała razem z Maksymem, wydawała się zakochana po uszy. Dwa burzliwe lata nawet wynajmowała mu mieszkanie (głównie dla własnej wygody). Gdy tylko poczuł zapach smażonego, ogłosiła, że muszą się rozstać, a ona musi odejść z pracy.

Znalazła nowe lokum i znów zamieszkała z rodzicami i synem. Matka ją ubolewała, ojciec nalegał, by dziecko dorastało przynajmniej z matką, a nie tylko z dziadkami.

Małgorzata, żona Maksima, od dawna dostrzegała, że mąż przechodzi kryzys wieku średniego. Wszystko wydawało się w porządku, a jednak brakowało czegoś istotnego. Bała się pomyśleć, co mogłoby stać się najważniejsze dla mężczyzny. Starała się łagodzić sytuację, gotując jego ulubione potrawy, zawsze będąc zadbana, nie wtrącając się w jego prywatne rozmowy, choć w głębi tęskniła za intymnością.

Próbowała przyciągnąć go na wieś, ale Maksym znudził się, marszczył brwi.

Najwyraźniej oboje pragnęli zmian. Romans Maksima i Jadwigi rozkwitł natychmiast. Już po dwóch tygodniach od jej przyjścia do firmy zaprosił ją na lunch i podwiózł ją do domu.

Dotknął jej ręki, a ona odwróciła się do niego rumianym policzkiem.

Nie chcę się rozstawać. Jedźmy do mnie na dworek? zachrypnął Maksym. Jadwiga skinęła głową, a samochód ruszył.

W piątki mąż kończył pracę godzinę wcześniej, ale dopiero o dziewiątej wieczorem, zaniepokojona żona, otrzymała SMS: Jutro porozmawiamy.

Maksym nie zdawał sobie sprawy, jak trafnie wyraził sens nadchodzącej, a właściwie niepotrzebnej rozmowy. Małgorzata rozumiała, że po trzydziestu dwóch latach małżeństwa nie da się rozpalić ognia tak jak kiedyś.

Jednak mąż był tak bliski, że jego utrata wydawała się utratą części samej siebie. Niech marszczy brwi, jęczy i czasem zachowuje się typowo męską manierą, ale wciąż pozostaje w swoim ukochanym fotelu, je kolację i oddycha w jej pobliżu.

Małgorzata, szukając słów, które mogłyby powstrzymać rozpadające się życie (głównie jej własne), nie spała do świtu. Z rozpaczy wyciągnęła album ze ślubną fotografią, na której byli młodzi i pełni nadziei. Jak piękna była wtedy!

Wiele osób marzyło, że będą jej partnerem. Mąż powinien o tym pamiętać. Wydało się, że przyjdzie, zobaczy (nawet przy warunkach) fragmenty ich szczęścia i zrozumie, że nie wszystko da się po prostu wytrzeć.

Jednak powrócił dopiero w niedzielę i wtedy wszystko stało się jasne: przed nią stał inny Maksym. Wydawało się, że adrenalina wypełniła go po brzegi. Nie było w nim niepewności ani wstydu.

W przeciwieństwie do żony, która bała się zmian, on ich pożądł i przyjął je z otwartymi ramionami. Nawet rozważał, by nie dopuszczać sprzeciwu.

Od tego momentu Małgorzata mogła uznać się za wolną. W dniu jutrzejszym złoży pozew o rozwód. Syn i jego rodzina mają przeprowadzić się do niej. Wszystko zgodnie z prawem. Dwu pokojowe mieszkanie, w którym mieszkała rodzina syna, formalnie należało do Maksima odziedziczyło się po ojcu.

Przeprowadzka do trzypokojowego lokum u matki nie pogorszy warunki młodej rodziny; wręcz przeciwnie, będzie miała kogoś do opieki. Samochód, oczywiście, pozostanie po jego stronie. Co do działki letniskowej zachowuje sobie prawo do wypoczynku.

Małgorzata zdawała sobie sprawę, że wygląda żałośnie i nieatrakcyjnie, lecz nie potrafiła powstrzymać łez. Przeszkadzały jej w mowie, sprawiając, że brzmiała niezrozumiale. Prosiła, by się zatrzymał, by przypomniał sobie zdrowie, przynajmniej własne Ostatnie wywołało w nim gniew. Podszedł blisko, szepnął i krzyknął:

Nie ciągnij mnie w swoją starość!

Nie byłoby rozsądne twierdzić, że Jadwiga zakochała się w Maksymie i przyjęła jego propozycję w noc poślubną na dworcu.

Status zamężnej kobiety przyciągał ją, a odpowiedź ukochanego, który odrzucił ją, rozgrzewała serce.

Mieszkanie, w którym mieszkał ojciec, z surowymi oczami, stało się dla niej pułapką. Pragnęła stabilnej przyszłości i właśnie to mogło jej dać Maksym. To nie był najgorszy wybór, przyznała.

Pomimo sześćdziesięciu lat, nie wyglądał na staruszka. Był zadbany, młodzieńczy, szef działu, inteligentny i sympatyczny w kontaktach. W łóżku wykazywał zainteresowanie, a nie egoizm. Nie obawiało go brak własnego mieszkania, brak pieniędzy czy kradzieże. Jedyną wątpliwością był wiek.

Po roku Jadwiga zaczęła odczuwać rozczarowanie. Czuła się wciąż dziewczyną, pragnęła wrażeń, koncertów, wyjazdu do aquaparku, opalania się w odważnym kostiumie i spotkań z przyjaciółkami. Młodzieńczy temperament pozwalał jej łączyć te pasje z obowiązkami rodzinnymi, a syn, który teraz mieszkał z nią, nie przeszkadzał w aktywnym życiu.

Maksym natomiast, doświadczony prawnikkierownik, potrafił szybko rozwiązywać problemy w pracy, ale w domowym otoczeniu był zmęczonym człowiekiem, który potrzebował ciszy i szacunku dla swoich przyzwyczajeń. Goście, teatr i nawet plaża były mile widziane, lecz w umiarkowanych dawkach.

Nie sprzeciwiał się intymności, jednak po godzinie dziewiątej zazwyczaj szedł spać. Miał też wrażliwy żołądek, nie tolerujący smażonego, kiełbasy i gotowych produktów. Była to wina dawnej żony, która go roztrzaskała.

Czasem tęsknił za jej parowymi daniami, ale Jadwiga gotowała głównie pod uwagę syna, nie rozumiejąc, dlaczego schabowe potrafią boleć brzuch. Nie prowadziła listy leków, licząc, że dorosły mężczyzna sam je kupi i zapamięta, kiedy je przyjąć. Tak więc część jej życia przeszła bez niego.

Zabierała syna w różne wycieczki, łączyła się z przyjaciółkami. Dziwnie, ale wiek męża wydawał się przyspieszać jej chęć do życia.

Wkrótce przestały pracować razem dyrekcja uznała to za nieetyczne, a Jadwiga przeszła do kancelarii notarialnej. Odetchnęła, że nie będzie musiała codziennie znosić spojrzenia mężczyzny, który przypominał jej ojca.

Szacunek był główną emocją, którą Jadwiga darzyła Maksima. Czy to wystarczy, by para była szczęśliwa?

Zbliżały się jego sześćdziesiąte urodziny. Jadwiga planowała wielkie przyjęcie, ale Maksym zamówił stolik w małej, znanej mu restauracji, do której przychodził od lat. Wydawało się, że nudzi się, ale w jego wieku to naturalne. Jadwiga nie przejmowała się tym.

Uroczystość przyciągnęła kolegów z pracy. Pary, z którymi kiedyś spędzał czas z Małgorzatą, były niewygodne do zaproszenia. Rodzina była daleko, a on nie odnalazł zrozumienia w małżeństwie z młodą żoną.

Syn nie był już w grze. Odszedł. Czy ojciec ma prawo decydować o swoim życiu? Oczywiście, że tak. Kiedyż wziął się za małżeństwo, myślał, że zarządzanie przybędzie inną formę.

Pierwszy rok z Jadwigą wydawał się miodowym miesiącem. Lubił pojawiać się z nią wśród ludzi, zachęcając ją do wydawania (nie nadmiernie) pieniędzy, do spotkań z przyjaciółkami i do fitnessu. Bez problemu znosił głośne koncerty i szalone filmy. W tym rytmie przyznał Jadwie i jej synowi pełne prawa do mieszkania, a później podzielił się częścią działki letniskowej z byłą żoną.

Jadwiga, za pomocą Małgorzaty, wymusiła na niej oddanie połowy swojego udziału w dużym domu. Groziła sprzedażą części przestępcom.

Po wykupieniu, oczywiście za pieniądze Maksima, dajkę zarejestrowała na siebie, argumentując, że nad rzeką i w lesie będzie dobrze dla dziecka. Lato spędzili rodzice Jadwigi i wnuk na letniej chacie. Maksym nie lubił hałaśliwego syna młodej żony poślubił ją z miłości, nie po to, by wychowywać cudze potomstwo.

Była to lekcja: nie każde rozczarowanie musi prowadzić do zemsty. Po otrzymaniu pieniędzy sprzedali trzypokojowe mieszkanie i rozeszli się. Syn z rodziną znalazł dwupokojW końcu każdy z nich zrozumiał, że prawdziwe szczęście nie zależy od wielkości majątku, lecz od spokoju serca i szacunku wobec własnych wyborów.