Ogonowy druhRazem wędrowali po mroźnych lasach, szukając skarbów, które ukrywały się w cieniach starego zamku.

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co się stało z Fryderykiem Kowalskim, takim takim kierowcą ciężarówki, co to zna się na trasie, ale towarzyskie miał kompletnie inaczej niż reszta. Pracować umiał, pojazd prowadzić nie ma co. Ale kolegów przy boku nie miał, bo wszyscy unikali go jak wody. Fryderyk wcale nie przejmował się tym, wręcz się uśmiechał. Jeden z nich go po prostu odrzucił, więc od tego czasu sam sobie iść musiał. Inni truckerzy nadali mu przydomek Ponury tak się przywykli, aż i imię prawie zapomnieli, a przydomek wciąż latał po ustach.

Tego dnia nic szczególnego nie zapowiadał znana trasa, zwykły ładunek. Ruszaj, patrz na drogę mawiał sam do siebie. I nagle, przy poboczu, coś w trawie się ruszyło. Chciałem jedzieć dalej, bo nie wiadomo, co tam może być, ale serce mi przyspieszyło i zatrzymałem się, żeby zobaczyć, co się stało.

Tam, na poboczu, leżał wielki, pasiasty kot, który szarpnął się, jakby szykował się na ostatni swój występ. Mówią, że koty mają dziewięć żyć chyba już kilka z nich wyssał. Był brudny, poobijany, a z łapy wyciekała krew.

Co Ci się przydarzyło, kocie? zapytałem, pochylając się nad nim.

Kot pomruczał chrzczącym się dźwiękiem, jakby mówił: Nie potrzebuję pomocy, odjadę swoją drogą.
Rozumiem, dumny jesteś pomyślałem, bo przypomniało mi się moje własne wspomnienie o babci i jej kocie, którego kiedyś ogrzewałam przy kominku.

Nie jestem weterynarzem, ale widziałem, że zwierzak nie przeżyje tak po prostu. Nie było w pobliżu żadnej stacji, więc wpadłem na pomysł: Zabiorę go do kliniki. Delikatnie podniosłem kota i położyłem go w kabinie. Kot zgrzytnął się i w końcu uspokoił, jakby uznał, że nie będzie już gorzej.

Zjechałem z trasy i wjechałem do małego miasteczka w województwie śląskim Piotrków Trybunalski. W klinice weterynaryjnej, kiedy wpadł do recepcji ten zmęczony kierowca z kotem w ręku, kilku pacjentów po prostu przeszło obok, nie czekając w kolejce.

Masz szczęście, kocie powiedział starszy lekarz. Zaraz go oddezynfekujemy, założymy gips i będziesz mógł dalej jechać.

A ja mam po co to wszystko? zadrwiłem, bo oczywiście miałem kolejny kurs.
Nie mamy w okolicy schroniska, a ten nie jest już kociątkiem, więc nie przygarniesz go odparł weterynarz. Po prostu go naprawimy.

Kocie zielone oczy wpatrzyły się w mnie prosto w duszę i nagle poczułem, że coś się wyrwie w środku. Czy warto go zostawić, czy jeszcze go uratować?

Dobra, zabiorę go ze sobą mruknąłem i poszedłem w stronę korytarza.

Tam dwie starsze panie rozmawiały, jakby w kuchni przy kawie:

Wczoraj moja córka z Leną znowu przybiegła, bo musi się przed tym facetem ukrywać mówiła pierwsza.
Co za pech! odpowiedziała druga. Ona sama jest złotą duszą, a mąż jej to jakaś katastrofa. Mówią, że ją bije nawet…
Dlatego nie poszła do pracy, bo wciąż ma siniaki dodała pierwsza. A dzisiaj przychodzi pan Nikola jako dyżurny!

Fryderyk nie wtrącał się w ich dramaty, bo każdy ma swoje kłopoty. Ja też nie miał nic lepszego do roboty. Z kotem na kolanach wsiadłem do auta i ruszyłem dalej.

Po kilku kilometrach zobaczyłem przy drodze dwie postacie. Kobieta machała desperacko ręką, a przy niej mała dziewczynka przyklejona do niej.

Nie biorę pasażerów! odparłem, bo zawsze tak trzymałem.
Miau! usłyszałem zza pleców.
Co to za hałas? spytałem, rozwijając oczy.
Miau! kot powtarzał, jakby chciał coś dodać.

Wiedziałem, że coś tu nie gra, i wciągnąłem kotka na trawę. Natychmiast podniósł ogon, dając mi znak.

Hej, gdzie się wybieracie? zobaczyłem, jak dwie postaci biegną w moją stronę.

Nie zdążyłem nawet odjechać pięciu minut, kiedy podbiegła wyczerpana kobieta, trzymając za rękę dziewczynkę.

Proszę, weźcie nas! Tu nie dalej niż trzydzieści kilometrów! błagała, łzami spływającymi po policzkach.
Dziewczynka patrzyła na mnie mokrymi oczami, już tak zmęczona, że ledwo stała na nogach.

Nie jestem dorożkarzem, tylko przewoźnikiem ciężarówek! próbowałem ją uspokoić. Skoczcie do autobusu!
Mamy tylko jedną trasę, spóźniliśmy się! wytłumaczyła. Pomóżcie nam, a Bóg nam za to podziękuje!

Kot, po szybkim przeglądzie, podszedł do dziewczynki i potrącił się o jej nogę. Dziewczynka usiadła, pogłaskała go, a on mruknął.

Co powiecie, podwieziemy was, a wy weźmiecie kota? zaproponowałem, patrząc na zwierzak.
Kobieta łzami wypełniła policzki.

Chętnie, kocham zwierzęta, pracuję w weterynarni! Nie wiemy jeszcze, gdzie go zostawić, ale mam ciotkę w pobliskim Mysłowicach, poprosimy ją o schronienie!

Kobieta trochę się rozluźniła, a ja przypomniałem sobie, że to ta sama Ela, której mąż ma reputację złego człowieka. Nie wciągałem się w jej sprawy, po prostu skinąłem głową.

Dobra, zawiozę. powiedziałem.
Jedziemy, Wera! zawołała dziewczynka, nazywając się Wera i zaraz po niej matka.

Złapałem kota, a nasza mała konwojka ruszyła w samochód. Dziewczynka zajął miejsce z tyłu, a mama zająła siedzenie obok mnie.

Zapłacę, nie martw się! zaczęła tłumaczyć, a ja tylko mruknąłem:
Nie ma sprawy, kot ci się podoba, więc ludzie dobrzy. Daj mu podziękować!

Dzięki, kotku! wykrzyknęła Ela. Jak go ma się na imię?
Kot i kot, odpowiedziałem nie nadaliśmy mu imienia, po prostu go znalazłem na drodze.

Jesteś naprawdę dobrym człowiekiem! zachwyciła się Ela. A Ty, jak masz na imię? Kogo mamy powitać?
Fryderyk, odparłem.
Ja Ela, a córkę mam Wera przedstawiła się.

Twoja ciotka przyjmie? zapytałem, trochę zaskoczony.
Mam nadzieję, westchnęła.
Zadzwoń, zapytaj dodałem, przechodząc na ty.
Ela zarumieniła się i wyszeptała:
Nie mam telefonu Mój mąż zniknął

Podaję jej mój numer, a ona szepcze coś cioci, więc słyszę tylko słowa mąż, ucieczka i kot.
Ciocia przyjmie, ale kota nie chcą przeprosiła.

Wera zaszloła, patrząc na kotka.
Kocie, przyjedź do nas, usłyszała. Jesteś super!

Już się umówiliśmy z kotkiem mruknąłem.
On jest bardzo czuły tłumaczyła Ela.

Przyjąwszy, że nie uda się go przygarnąć, zawiozłem nieznane pasażerki pod wskazany adres i oddałem kotka cioci, której nie chciało się go przyjąć. Wera nie chciała rozstawać się z kotem, tuliła go, całowała w nos. Nagle podbiegła do mnie i objęła mnie obiema rączkami.

Wera, tak nie wolno! zawołała Ela.
Brakuje jej ojca, dlatego tak przytula zauważyła ciotka.

Wtedy serce mi zabiło mocniej. Myślałem o własnym życiu, o żonie, dzieciach, które kiedyś miałem, a teraz nagle wpadła ta mała dziewczynka z falbankami.

Dziadku, przyjedziesz do nas? spytała Wera, patrząc w górę swoimi ogromnymi oczami. Z kotkiem?
Postaram się, nie mogłem odmówić.

Wera odwróciła się i wbiegła do domu. Ja wróciłem do auta i ruszyłem dalej, w głowie wciąż targała mnie mała Werka i jej przerażona mama.

Skąd biorą się tacy mężczyźni, co na słabych się napadają? zapytałem kota. On tylko zlekko zamruczał.
Muszę mu sam wytłumaczyć, że nie powinno się podnosić ręki na kobiety i dzieci! myślałem, a kot dodał mi swoimi pazurami, że nie zgadza się z tym.

Rozmawialiśmy o rodzicach, służbie wojskowej, polityce. Kot słuchał i czasem przytakiwał, jakby się zgadzał. Nagle przy drodze zobaczyłem samochód, wokół którego dwa mężczyźni machali rękami. Musieli potrzebować pomocy.

Co się stało? zapytałem, podnosząc drzwi.

W tym samym momencie jeden z nich wyciągnął pistolet, a drugi wystrzelił w moją stronę Kot wskoczył i zaczął drapać napastnika, a ja podskoczyłem, chwyciłem broń i wycelowałem ją w drugiego:

Ręce w górę!
Zdejmij kotka! krzyczał napastnik. Zaraz ci oczy wydrze!

Zanim drugi bandyta dotarł do nas, uderzyłem go w szczękę, wziąłem kota i wskoczyłem do kabiny.

Jedziemy! krzyknąłem, wykręcając numer do dyżurnego policjanta. Po półgodzinie złapali bandytów, a gliniarz powiedział mi, że to już nie pierwszy raz, kiedy spotykają taką parę.

Kraj powinien znać swoich bohaterów! powiedział jeden z nich, patrząc na mnie i mojego kota.
Bohater? zapytałem. Ja tylko przetrwałem.

Policjant dodał, że kilku kierowców już miał podobne przygody, a ja nie muszę się brudzić, bo i tak i tak ratuję zwierzę. Spojrzałem na kota, a on spojrzał na mnie.

Mój partner powiedziałem mocno. Nazywaj mnie kierowcą.

Policjant uśmiechnął się i pochwalił:
Masz szczęście z kotem, on rozbił twarz bandytowi!

Tak, nasza historia o truckerze i jego odważnym kocie rozeszła się po internecie. Ludzie ją rozpoznawali, machali na widok, dziękowali. A ja czułem, że z kotem wszystko się zmienia jakby lód się roztopił, a oddech stał się lżejszy.

Trzy tygodnie jeździliśmy razem, a kiedy przyszedł czas zdjąć gips, wpadłem do miasteczka, gdzie zostawiłem kiedyś Elę i Werę. Otworzyłem drzwi kliniki i zobaczyłem ją przy wejściu.

O! To właśnie pan powiedziała Ela, nie odrywając wzroku. Miałam sen, że przyjedziesz!
Wygląda na to, że sen się spełnił odparłem, nie wiedząc, co dalej powiedzieć. Nie ma problemu z Wera?
Nie, ciocia nas kocha, a ja już wniosłam pozew rozwodowy szepnęła, spuszczając głowę.

No i dobrze, odpowiedziałem. A ja może po prostu przyjadę?
Jej oczy rozświetliły się, ustępowano i znowu wciągnęła się w rozmowę. Kot nas obserwował i zamruczał.

Mam córkę wymamrotała Ela.
A ja mam kota! odparłem, dodając: Nie umiem pięknych słów, ale wiem, że to nie przypadek, że się spotkaliśmy. Przemyśl to, a ja będę chciał was chronić.

Kot zamruczał potwierdzająco.

Pomyślę, obiecała Ela.

Miesiąc później pobrali się, a ja przeniosłem się do innej pracy teraz jako kierowca ambulansu medycznego. Kot, którego nazwaliśmy Traktor, wciąż mieszka z nimi, strzeże Werki i od czasu do czasu westchnie, wspominając dalekie drogi, leżąc na dużej kanapie.

Ale romantyzm to romantyzm, a co byśmy bez niego robili? Ludzie potrzebują mądrych kotów!