Zabrzyliśmy jej od razu, gdy tylko przeszła próg naszego domuOd tego momentu każdy dźwięk jej kroków wciągał nas w nieodwracalny wir nieufności i gniewu.

Zabrzyliśmy jej od pierwszego kroku, kiedy tylko przekroczyła próg naszego domu.
Włosy kręcone, wysoka i chuda.
Koszulka niczymby wzięta z niczego, lecz ręce nie przypominały maminy palce były krótsze, grubsze, trzymała je jakby w zamknięciu. Nogami wyróżniała się jeszcze bardziej były cieńsze od maminy, a stopy dłuższe.

Siedzieliśmy z bratem Wojtkiem, miał siedem, a ja dziewięć, i wystrzeliwaliśmy w nią słowne pociski.
Długa Milka? To raczej milimetrem nie Mila! wykrzykiwaliśmy.
Tata zauważył nasze lekceważenie i przywłaszczył ton: Zachowujcie się przyzwoicie! Co wy za niegrzeczne!
A ona zostanie na długo? zapytał z nutą kaprysu Wojtek. Mógł tak pytać, był mały i chłopiec.
Na zawsze odparł tata.

Słychać było, że zaczyna się denerwować. Gdyby stracił panieńską zimę, nie skończyłoby się dobrze. Lepiej go nie prowokować.
Po godzinie Bronisława szykowała się do wyjścia. Założyła buty i kiedy już otwierała drzwi, Wojtek próbował podstępnie podciąć jej stopę.
Ledwie nie wpadła w klatkę schodów.
Tata spanikował: Co się stało?
Potknęłam się o obce obuwie odparła, nie patrząc na Wojtka.
Wszystko posprzątam! obiecał natychmiast, jakby to był jedyny sposób, by okazać jej miłość.

Zrozumieliśmy wtedy, że kocha ją ojciec. Nie udało nam się wymazać jej z życia, choć próbowaliśmy.

Pewnego razu, kiedy ojciec nie było w domu, Bronisława, przy najgorszym zachowaniu, przemówiła do nas spokojnym głosem:
Wasza matka nie żyje. Tak się zdarza. Teraz siedzi w niebie i wszystko widzi. Myślę, że nie podoba jej się wasze zachowanie. Rozumie, że złośliwość was prowadzi. Niech wasze czyny będą świadectwem szacunku, a nie cierniami.

Zamarliśmy.

Wojtku, Łucjo, wy jesteście dobrą gromadą! Czy naprawdę trzeba tak strzec pamięci po matce? Dobry człowiek buduje się czynami, nie kolcami jak jeż! domagała się Bronisława.
Stopniowo jej słowa zniechęcały nas do kolejnych wystąpień w brudzie.

Raz pomogłam jej rozłożyć zakupy z marketu. Jak mnie pochwaliła! Dłonie pogłaskała po plecach.
Tak, palce nie były mamini, ale i tak było miło Wojtek zazdrościł.

Po tym wrzuciła wyprane filiżanki na półkę i pochwaliła nas obu. Wieczorem podzieliła się z ojcem, jak wielcy pomocnicy jesteśmy. On się uśmiechnął.

Jej obcość długo nie pozwalała nam się rozluźnić. Chcieliśmy wpuścić ją do serca, lecz nie udawało się. Nie była naszą matką, i tak było.

Rok później nie pamiętaliśmy już, jak żyliśmy bez niej. A po jednej sytuacji zakochaliśmy się w Bronisławie bez pamięci, tak jak nasz tata.

Wojtek w siódmym klasie miał ciężko. Niewyraźny i zamknięty w sobie, dręczył go jeden chłopiec Wiktor Hramiec. Był tej samej wysokości, tylko bezczelniejszy.
Rodzina Hramcowych była liczna, Wiktor czuł ochronę ojca. Ten otwarcie mówił: Jesteś facetem, bij wszystkich. Nie czekaj, aż cię przygniecioną. Tak wybrał Wojtka za wygodną ofiarę.

Wiktor wracał do domu i nic nie mówił mojej siostrze, czekając, aż wszystko samo się rozwiąże. Lecz rzeczy nie naprawią się same. Kogoś biją po prostu, bo nie ma kary.

Hramiec otwarcie uderzał Wojtka. Za każdym razem, gdy przechodził obok, wpadał w jego ramię.
Udało mi się wyciągnąć te informacje od Wojtka po wielkim trudem, kiedy zobaczyłam siniaki na ramieniu. On sądził, że mężczyźni nie powinni przerzucać problemów na siostry, nawet te starsze.
Nie wiedzieliśmy, że pod drzwiami stała Bronisława i podsłuchiwała naszą rozmowę.

Wojtek błagał mnie, żebym nie mówiła ojcu, bo będzie gorzej. Prosił też, żebym nie szła teraz drapać Wiktorowi nosa! A ja chciałam! Za brata mogłabym zabić!
Wciągnięcie taty w tę sprawę byłoby ryzykowne mógłby się sprzeczyć z ojcem Hramca, a więzienie nie było daleko

Następnego dnia był piątek.

Bronisława, pod pretekstem zakupów, zabrała nas do szkoły i potajemnie poprosiła, by przedstawiła Hramca. Ja pokazałam mu drogę. Niech się liczy!
Potem zaczęło się spektakularnie. Zaczęła lekcję języka polskiego.
Bronisława weszła do klasy, znowu z elegancką fryzurą i zadbanym manicure, poprosiła głośno: Pan Wojciech Hramiec, proszę wyjść, mam do pana sprawę.

Nauczycielka zgodziła się, nie podejrzewając nic. Chłopak wyszedł ze spokojem, widząc w niej nową organizatorkę. Wiktor miał dostarczyć klasie bukiety na pamięć o żołnierzachbohaterach.

Bronisława chwyciła go za klatkę piersiową, wyrwała z ziemi i szepnęła:
Czego chcesz ode mnie i mojego syna?
Od którego syna? zapytał zdezorientowany.
Od Wojtka Ryabiny!
Nic
Nie chcę nic! Bo jeśli jeszcze raz dotkniesz mojego syna, zbliżysz się do niego lub spojrzysz w niewłaściwym kierunku, zamorduję cię, draniu!

Ciociu, puść mnie! wyszeptał Hramiec. Nie będę już!
Znikaj stąd! odrzuciła go, stając się nagle kobietą o lodowatym spojrzeniu. Spróbujesz mówić o mnie? Włożę twojego ojca do więzienia za wychowanie nieletniego przestępcy! Rozumiesz? Powiesz nauczycielce, że jestem twoją sąsiadką, a po lekcjach przeprosisz Wojtka! Osobiście dopilnuję

Zadługo wrócił do klasy, poprawił mundurek i wymyślił wymówkę. Od tej chwili nie patrzył już w stronę Wojtka. Przeprosił tego samego dnia, krótko, nerwowo, ale przeprosił.

Nie mówcie tacie prosiła nas Bronisława, lecz nie wytrzymaliśmy i wszystko wyjawiliśmy.
Ojciec był zachwycony.

W pewnym momencie to właśnie ona poprowadziła mnie na właściwą drogę. Zakochałam się w szesnastkę lat, w takiej głupiej miłości, w której hormony przyćmiewają rozum i chce się popełniać zakazy.

Wstydzę się wspominać! Ale opowiem. Związałam się z bezrobotnym, wiecznie pijanym pianistą, nie dostrzegając oczywistości. Szeptał mi przyuszny, że jestem jego muzą, a ja topiłam się w jego ramionach niczym w wosku. To był mój pierwszy kontakt z mężczyzną.

Mama odwiedziła tego pianisty i zapytała: Czy on choć raz trzeźwieje i na co mamy żyć?
Mając stabilny plan życiowy, obiecała rozważyć możliwość rozwoju naszego związku pod warunkiem, że pianista weźmie pod siebie moje utrzymanie. Bo jednorazowa wynajmowana kawalerka nie wystarczyła do poważnych zamiarów.

Był pięć lat młodszy od Bronisławy, a ja o dwadzieścia pięć lat starsza. Ona nie miałaby z nim żadnych zahamowań.
Odpowiedzi pianisty nie przytoczę, ale wstyd przed mamą nigdy mnie nie opuścił, zwłaszcza gdy powiedziała: Myślałam, że jesteś mądrzejsza.

Tak zakończyła się moja romansowa historia, brzydko i nieładnie. Nie skończyło się w więzieniu ani pianisty, ani taty bo Bronisława interweniowała na czas

Od tamtej pory minęło wiele lat. Z Wojtkiem mamy rodziny, w których głównymi wartościami są: miłość, szacunek, troska o bliskich, gdy ktoś się myli lub błądzi. Wszystko to wpojili nam Bronisława.

Kobiety, które zrobiłyby dla nas więcej niż ona, nie istnieją. Ojciec jest z nią szczęśliwy, zadbany i kochany.

Kiedyś w jej życiu wydarzyła się rodzinna tragedia, której nie znaliśmy. Ojciec nie wprowadził nas w szczegóły.

Bronisława zakochała się w naszym ojcu i zostawiła męża. Miał kiedyś syna, który zginął z winy męża. Nie mogła mu tego wybaczyć.

Chcemy wierzyć, że odrobinę ulżyliśmy Bronisławie w cierpieniu. Jej ogromna rola w naszym wychowaniu nigdy nie była pomniejszana.
Wokół niej zawsze gromadzi się cała nasza rodzina. Nie wiemy już, jak podać jej odpowiednie kapcie, by zadowolić ją. Ceniemy ją i chronimy.

Bo prawdziwe matki, nawet gdy napotykają przeszkody w postaci nieprzyjaznych nóg, nigdy się nie potykają.