Zdrada, szok, tajemnica.

Gotowałem kolację, kiedy usłyszałem stukanie w drzwi.

Dzień dobry, czy to pani Natalia? zapytała nieznajoma, wyglądająca na kobietę w moim wieku.

Tak, a pan kto? odparłem, trochę zaskoczony.

Nazywam się Halina. Jestem kochanką twojego męża wyznała nagle.

Michała? dopytałem.

Michałka poprawiła się, uśmiechając się złośliwie.

Czy więc wy kochacie się nawzajem, a ja mam wtrącać się w wasze szczęście? rzuciła żartobliwie Natalia.

Co on ci powiedział? Że nasze dzieci są małe i nie może ich opuścić? dopytywała Halina.

Nie Powiedział, że trzeba poczekać, aż aż twój ojciec nie żyje wyszeptała, a Natalia zamarła. Nie rozumiała, jak jej własny ojciec wchodzi w to zdanie.

Kiedy otworzyłem drzwi, zobaczyłem przed sobą Halinę, ubraną w prostą sukienkę, z torbą pełną papierów. W tle szumiała kuchnia, w której ja właśnie smażyłem pierogi.

Dzień dobry, Natalia. Czy naprawdę znasz mojego męża? zapytała, po czym usiadła przy stole.

Nie, nie znamy się, ale słyszałam, że jesteś bliską przyjaciółką Michała odpowiedziałem, starając się brzmieć spokojnie.

Nazywam się Halina, a mój mąż on zwątpiła, po czym w końcu wyznała: Michał powiedział, że musi poczekać, aż mój ojciec odchodzi, żebyśmy mogli razem zamieszkać w jego mieszkaniu.

Natalia przycisnęła wargę. Jej ojciec miał dopiero 70 lat, wciąż uprawiał ogród i rzadko chorował.

Nie rozumiem, co ma wspólnego mój ojciec z waszymi planami rzekła, podnosząc brwi.

On byłby ostatnim, kto pozwoli, byśmy się rozstali odparła Halina, nieco nerwowo.

Rozmowa zeszła na temat majątku. Halina twierdziła, że po śmierci ojca przejmie mieszkanie, a Natalia że nie zamierza oddać mu swojej działki, domu i samochodu. Obie kobiety zaczęły wymieniać się roszczeniami, przytaczając polskie przysłowia: Kto pod kim dołki kopie, sam w nie wpada, Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

W końcu Halina przyznała:

Nie trzymam go przy sobie. Nie zamierzam już go zatrzymywać. Mogę oddać ci jego rzeczy już dziś.

Natalia westchnęła i odwróciła się do mnie:

Proszę, zabierz go ze sobą. Nie chcę więcej kłótni.

Michał, wracając z pracy, nie zauważył niczego niezwykłego w zachowaniu żony, oprócz tego, że odmówiła mu kolacji. Z uśmiechem pożegnał się i powiedział:

Kochanie, idę na wieczorny spacer.

Natalia, stojąc przy drzwiach, mruknęła pod nosem:

No niech tak będzie, idź, idź!

Michał odparł:

W twoim wieku wieczorne spacery to pożytek.

Co to ma znaczyć? spytał z lekkim oburzeniem. Mam już pięćdziesiąt lat!

Natalia nie mogła już dłużej ukrywać, że ich małżeństwo rozpadło się na dobre. Rozmawiali o tym, że jej synowie są już dorośli, studenci, a ona wciąż czuje się zdrowa i pełna sił. Michał wspomniał, że jego ojciec, Antoni, wkrótce przejdzie na tamten świat, a wtedy miałby odejść od Natalii.

Nie wierz mi, że czeka aż ojciec umrze protestowała. Antoni ma się świetnie, nie planuje nikomu niczego.

Michał odpowiedział spokojnie:

Szanuję twojego ojca, ale kiedy go nie będzie, będę mieszkał w jego mieszkaniu. To moje prawo.

Natalia wpadła w gniew:

To nie zadziała! To moje mieszkanie, odziedziczone po babci, a nie twoje! Nie oddam ci garażu, działki ani samochodu!

Halina, słysząc to, odwróciła się i odrzekła:

Nie martw się, dzisiaj cię uwolnię, a jutro złożę pozew o rozwód. Podzielimy majątek uczciwie, ale nie dam ci mieszkania. To mój własny skarb.

Natalia, z trudem powstrzymując łzy, zebrała się i powiedziała:

Proszę, weź Michała. Nie będę cię już trzymała.

Halina ruszyła w stronę drzwi, nie patrząc za siebie, a Natalia zaczęła pakować rzeczy męża. Nie zamierzała się z nim kłócić, ale planowała, że sam wyjdzie z domu. Myślała:

To musi się skończyć. On czeka, aż mój ojciec umrze, a ja mu oddam mieszkanie. Całe te lata zamykałam oczy na jego zdrady.

Michał, odchodząc, nie przejął się rozmową. Myślał o wieczornym spacerze, jakby to był rytuał, który zawsze pomagał mu wyciszyć się po ciężkim dniu.

Dziękuję za kolację, kochanie powiedział, i ruszył w stronę ulicy, gdzie czekała już Halina.

Natalia pozostała w kuchni, patrząc w pusty stół i myśląc:

Właśnie tak: idź i nie wracaj.

Michał wsiadł do swojego samochodu, który w drodze do Haliny trafił w korki na alei Jana Pawła II w Warszawie. Po kilku godzinach przyjechał do jej mieszkania w Gdańsku, gdzie czekała na niego z otwartymi ramionami i wieloma obietnicami, że będzie młody i pełen sił.

Następnego dnia Natalia złożyła pozew o rozwód. Sąd przyznał jej prawo do domu w Krakowie, a Michał otrzymał samochód, garaż i letni domek pod Mazurami. Sprzedała dom, wyruszyła z ojcem do Zakopanego, a potem pojechali do Wrocławia, by odwiedzić przyjaciół. Antoni, jej ojciec, cieszył się zdrowiem i nie zamierzał wkrótce odejść.

Pół roku później Halina zauważyła, że Michał spędza coraz więcej wieczorów na spacerach i postanowiła go śledzić. Zabrała jego rzeczy z mieszkania i zostawiła je przy drzwiach. Gdy Michał wrócił z wieczornego spaceru, nie znalazł już niczego w domu Haliny ona już odjechała z ojcem Natalii w stronę rodzinnego majątku w Gdyni.

Michał, nie zważając na krytykę, udał się prosto do domu Natalii. Gdy dotarł, usłyszał od sąsiadek, że Natalia wyjechała z ojcem na Mazury i nie wróci w najbliższym czasie. Zastanawiał się, gdzie mógłby teraz zamieszkać. Rozważał garaż, który miał w Krakowie, ale wiosna dopiero budziła się na podwórku.

Mimo wszystko wiedział, że jeszcze jest młody i ma przed sobą wiele lat.

Co teraz? pomyślał, patrząc na pusty ogród. Może znajdę jeszcze jedną, taką samą, co przyciąga mnie nocą?

I tak zakończyła się nasza opowieść.

Drodzy przyjaciele, jeśli chcecie więcej takich historii, zostawcie komentarz i polubcie to nas motywuje do dalszego pisania.