— Kiedy będziemy mogli wprowadzić się do waszego nowego domu? — zapytały teściowe prosto. — Nie zrozumieliście? — napięła się Irena. — No skoro już wszystko zakończyliście, postanowiliśmy, że wkrótce też nas wezwiecie do siebieZ uśmiechem na twarzy Iwona skinęła głową, dodała, że już pakują się do samochodu i wyruszają, by wkrótce zamieszkać razem w nowym domu.

Kiedy będziemy mogli wprowadzić się do waszego nowego domu? zapytała teściowa, patrząc prosto w oczy.
Nie rozumiesz? napięła się Irena, odczuwając falę emocji.
Skoro już wszystko skończyliście, to pewnie niebawem wezwie nas do siebie, dodał Olgierd Piotr, z uśmiechem rozglądając się po nowym wnętrzu.

Nikodemie, czy wiesz, że to już granicę przeskakuje? Irena nie mogła już dłużej tłumić gniewu, zwłaszcza że mąż udawał, że nie pojął, czemu tak się rozgniewała.

Możliwe, że całą tę intrygę wymyślili po to, by ona poświęciła kilka lat życia i wszystkie swoje oszczędności na tę budowlę, a teraz zamierzali zostawić ją z niczym?

Młodzi nie poszli w ślady rówieśników, nie kupowali maleńkich kawalerkowych mieszkań za astronomiczne pieniądze. Gdy jeszcze Nikodim i Irena byli parą, to marzyli o własnym domu, który miał być tańszy, szybszy i bardziej opłacalny. Bo zamiast trzydziestu metrów kwadratowych mieli zdobyć sto trzydzieści za tę samą cenę.

Będzie tam miejsce na dzieci i odważnie pomyślimy o zwierzakach domowych cieszyła się Irena.

Na szczęście działka już istniała. Należała do ciotki Ireny, która po usłyszeniu poważnych planów młodej pary przelała ją na nazwisko wnuczki.

Na ślub nie dałam wam nic konkretnego, więc ten podarunek niech będzie ziemia, na której będzie rosło wasze potomstwo rzekła ciotka, dodając, że działka stała pusta dwadzieścia lat i lepiej niech się przyda.

Nie obyło się jednak bez trudności; by oszczędzić, para brała na siebie niektóre etapy prac. Musieli dorabiać po godzinach, w weekendy, a nawet w czasie burz.

Irena musiała sięgnąć po spadek pieniądze ze sprzedaży mieszkania babci włożyła w budowę.

Gdy w końcu dom stanął, zrozumieli, że każda minuta trudu była tego warta.

Oczywiście budynek nie był jeszcze dokończony w pełni brakowało detali w konstrukcji i wykończeniach. Ale fakt, że już można w nim mieszkać, wywołał u młodych ogromną radość.

Zaczęli nocować w nowym lokum, zapraszać gości. Irena żałowała tylko jednej rzeczy że nie pomogli im rodzice Nikodima, choć wielokrotnie prosili o wsparcie.

Starsi zawsze mieli jakieś ważne sprawy, nie mogli pomóc przy ogrodzeniu, przy sadzeniu choinek, a nawet przy dostawie lodówki. Mieli duży terenowy samochód z przyczepą niezbędny w tej okolicy więc ostatecznie młodzi musieli zapłacić za transport.

Czy oni naprawdę są ciągle zajęci? Czym? Przecież to emeryci zdziwiła się Irena.
Nie będą kłamać, wzruszył ramionami Nikodim.

Irena przyznała, że teściowie pewnie mają coś na głowie, po prostu nie trafiają w odpowiedni moment z prośbami. Lecz mały robak niepewności i podejrzliwości drapał jej świadomość.

Jutro przywiozą nowy telewizor. Czy przyjmiesz go? Nikodim, pędząc do pracy, połykał kanapkę przy nowej, jasnej kuchni.
Oczywiście. O której przyjadą? zapytała Irena.
Powiedzieli, że w drugiej połowie dnia, od 15:00 do 20:00. Dałem im twój numer, obiecali zadzwonić na godzinę przed przyjazdem.
Dziękuję, przygotowałam ci obiad na wynos. odpowiedziała Irena.
Dzięki, muszę lecieć przygłaskał Nikodim żonę w policzek i poszedł w stronę przedpokoju.

Około czwartej po południu usłyszeli pukanie. Irena była przekonana, że to kurier, choć dziwne było, że nie zadzwonili, jak obiecali.

Otworzyła drzwi. Na progu stanęli rodzice Nikodima Lidia Danuta i Olgierd Piotr.

Ojej, zaskoczyła się Irena, nie mogąc wymyślić słów powitania.
Witaj, Irenko! Nie rozpoznajesz nas? Będziemy bogaci! uśmiechnęła się Lidia.
Przepraszam, rozpoznaję, po prostu nie spodziewałam się waszej wizyty.
Czy wpuścisz nas do domu? mrugnął Olgierd.
Proszę, wpadajcie. Irena skinęła głową i zaprosiła ich do przestronnego salonu, który płynął w kuchnię.

Ach, jaka piękność tutaj! zachwyciła się Lidia. Dobrze, że zbudowaliście dom, a nie kupiliście mieszkania. Dom to solidność, przestrzeń! Każdemu się zmieści!

No cóż mruknęła Irena.

Kiedy będziemy mogli wprowadzić się do waszego nowego domu? zapytała teściowa prosto.
Nie rozumiesz? napięła się Irena.
Skoro już wszystko skończyliście, to my też wkrótce przyjedziemy, rozważał Olgierd.

Nie zamierzaliśmy planować domu dla czterech osób, przyznała Irena, zakłopana pytaniami teściów.
Czy my, królowie, potrzebujemy tyle pokoi? Jedna sypialnia wystarczy nam na odpoczynek! zaśmiał się Olgierd.

Postanowiliśmy zwiększyć naszą emeryturę i wynająć mieszkanie, skoro mamy już gdzie mieszkać, wytłumaczyła Lidia.
Czy rozmawialiście o tym z Nikodimem? Irenę wkurzyła myśl o wtrąceniu się teściów.
Nie, ale on nie będzie miał nic przeciwnego, jestem pewny.

Irena zamarła na te słowa. Nigdy nie odpowiadali na prośby o pomoc, a teraz chcieli zamieszkać w ich domu i jeszcze na tym zarobić.

Dziewczyna nie miała siły przeciwstawić się teściom, liczyła jednak na Nikodima.

Czyżbyśmy byli obcymi? oburzył się Olgierd. Przynajmniej herbatę podajcie!
Oczywiście odpowiedziała Irena pokornie.

Teściowie popijali herbatę przy okrągłym stole, gdy zadzwonił telefon. Dostawca przeprosił, że nie zadzwonił na godzinę, i poinformował, że już podjeżdża.

Irena poszła odebrać telewizor. Kurierzy pomogli wnieść wielką skrzynkę do domu i grzecznie się pożegnali.

Ależ to wielkie! zachwycił się Olgierd. Gdzie je powiesisz?
Tutaj wskazała Irena na pustą ścianę.
Wspaniale! Wieczorem usiądziemy na kanapie i będziemy oglądać wiadomości.

Nie planowaliśmy instalować anteny telewizyjnej.
Ha, śmieszne! Co wtedy oglądacie? Pusty ekran?
Nie. Filmy, seriale, aplikacje. Dziś nikt już nie patrzy na telewizor, chyba że starzy. wzruszyła ramionami Irena.

To my! zaśmiała się Lidia. Porozmawiam z Nikodimem, żebyśmy mieli antenę.

Irena liczyła minuty do przyjazdu męża, modląc się, by nie spóźnił się w pracy. Na szczęście przyjechał punktualnie.

Oto Nikodim! wykrzyknęła, słysząc dźwięk silnika.

Irena rzuciła się w przedpokój, by przywitać go.

Twoi rodzice przyszli i chcą się wprowadzić do nas szepnęła, obejmując go za szyję.
Co? wykrzyknął.
Poczekaj, zaraz ci wszystko wyjaśnią.

Skąd to wziąłeś? zapytał Nikodim.
Przyjechali, by zobaczyć wasz dom. Wszystko nam się podoba! przyznał Olgierd.

A jak będą dzieci? Nie będzie miejsca, przewidział Nikodim.

Nie, macie jeszcze dwie pokoje na górze! wtrąciła Lidia.
Jedno dziecinne i jedno gościnne. Często goście zostają na noc, organizujemy małe przyjęcia Jesteśmy młodzi, uśmiechnął się Nikodim.

Nie lubimy hałasu, zauważyła Lidia, spoglądając na męża.
Więc musicie być ciszej, przytaknął on.

Dlaczego? zdziwił się Nikodim.
Powiedzieliśmy już Irenie, że chcemy się wprowadzić, wynająć nasz mieszkaniec i trochę zarobić, stwierdził Olgierd.
A my nie mamy gdzie się podziać odrzekł Nikodim.

Synku, jak tak? Czy nie ma miejsca dla rodziców? z rozpaczą zapytała Lidia.
A czy rodzice mieli kiedyś czas, by nam pomóc? Nawet lodówkę nie mogli przywieźć! Nie przychodziliście nigdy, a teraz chcecie jeszcze zarabiać na naszym domu? Nie, tak nie będzie. Kocham was, ale nie mamy miejsca. odpowiedział Nikodim.

Olgierd i Lidia spojrzeli na siebie.

Chodźmy, Lidio, mamy już dość, krótko rzekł ojciec.
Idźmy.

Wstali w milczeniu i dumnie ruszyli w przedpokój.

Gdy odjechali, Irena rzuciła się w ramiona Nikodima.

Dziękuję ci z całego serca! Bałam się, że staniesz po ich stronie to i tak twoi rodzice!

Po co? Widziałem, jak zawsze się smuciłaś, kiedy odmawiali pomocy. Dlaczego miałbym ich przyjmować, gdy mówią: Chcemy trochę zarobić na wynajmie? To nie jest powód, by mieszkać pod naszym dachem.

Dziękuję! przytuliła się mocniej do niego.

Nie ma za co, uśmiechnął się Nikodim, a teraz nakarm mnie obiadkiem.