Chodź ze mną!

Chodź ze mną! Teraz w podwórku nie ma psa. Będziesz stróżem, nie będę cię krzywdził! rzucił dziad Fryderyk, wskakując na swój stary rower i ruszając w stronę wsi. Po drodze odwracał się niejednokrotnie, ale nikt nie podążał za nim. W pewnym momencie spotkał niecodziennego czworonożnego przybysza samotnego psa, takiego, jakiego ludzie nazywają samotnym. Był właśnie taki.

Dawno, dawno temu, kiedy jeszcze lasy były gęste, a grzyby rosły pod każdym dębem, dziad Fryderyk wybrał się po leśne orzechy. W głębi puszczy znalazł szczeniaka nastolatka. Jednemu Bogu znane jest, jak to maleństwo wpadło w tak odosobnione miejsce. Stał cicho, jakby rozmyślał o świecie, mokry po deszczu, nieprzywiązany do nikogo. Fryderyk zmarszczył brwi i podszedł bliżej.

Niezgrabny, nieurodziwy, ale z jakimś dziwnym blaskiem w oczach. Nie były to oczy szczeniaka, lecz oczy mądrego stworzenia. Dziad zatrzymał się, rozmyślając.

Chodź ze mną! Mam teraz podwórze bez psa. Będziesz świetnym stróżem nie dam ci krzywdy!

Wskoczył na rower i pojechał do wioski. Po drodze patrzył za siebie wielokrotnie, lecz nikt go nie gonił. Zapomniał już o leśnym spotkaniu.

W domu czekało nie małe gospodarstwo: trzy dziki, świnia z dziesięcioma prosiętami, krowa Mela, dziesięć kur, sześć kaczek z kaczątkami i kot o imieniu Mrok. Dziad Fryderyk zaciągnął papierosa, otworzył furtkę i usiadł na ławce przed domem, by w końcu się odprężyć. Nagle poczuł, że ktoś na niego patrzy.

Patrzyły w niego brązowe oczy uważne i dziwne, tak, że dziad nie wiedział, co robić.

No, chodzimy na podwórze? po długiej pauzie szczeniak odskoczył i zniknął w ciemności.

Tak trwało nie jeden dzień; brązowe oczy obserwowały go co wieczór, jakby szukały w nim podobnej duszy.

Pewnego popołudnia, gdy dziad siedział na ławce i kręcił papierosa, podeszła do niego ona. Powąchawszy go, położyła się przy jego stopach.

Dziad Fryderyk nie był człowiekiem miękkim; podchodził do zwierząt raczej praktycznie. Nie liczył już, ile w jego życiu zginęło świń, krów, kur i innych zwierząt. Pies był potrzebny do ochrony, koty do łapania myszy. Pusty budzik w podwórzu przypominał o utraconych czworonogach, co zmarły z chorób, co zginęli w nieszczęściach. Na podwórzu stał pusty budzik.

Na początku lata Grzmot burza, którą Bóg zesłał na okolicę przyniósł kleszcze. Wszyscy, oprócz dziada Fryderyka, nie przejmowali się tym zbytnio. Dziad był surowy i mało płaczliwy.

Jego żona Katarzyna była jeszcze silniejsza; jej charakter przypominał czarownicę. Cała wieś pamiętała, jak jednym uderzeniem pięści w oczy zabiła cielę, które tylko się bawiło i ruszało, kiedy przybyła chlebowa przygoda.

Dziad Fryderyk wciągnął papierosa i spojrzał na szczeniaka leżącego przy jego stopach. Brązowe oczy bacznie go obserwowały.

No więc, zwierzę, chyba postanowiłeś zostać ze mną? Słuchaj Będę karmił cię dwa razy dziennie, co Bóg da, ale nie będę cię krzywdził. Budka jest ciepła. Czasem wypuszczę cię nocą na wolność na kilka godzin, by pełnił straż podwórka. Czy się zgodzisz?

Tak odrzekła szczeniak, a dziad nazwał ją Stellą. Skąd wziął się ten piękny dźwięk, nie wiadomo. Teraz Stela miała ciepłą budkę, duże gospodarstwo i łańcuch.

Czas mijał, a niezdarny nastolatek przemienił się w ogromnego, pięknego i potężnego psa, którego bała się cała wieś. Plotkowano, że w jej rodowodzie kryją się wilki. Była niezwykle piękna i niecodzienna, a jej zwyczaje nie przypominały psich. Nie machała ogonem, nie liżeła dłoni.

Gdy podchodził do niej dziad Fryderyk, jego żona lub kuzyni, Stela leżała spokojnie i patrzyła w nich rozumnymi oczami. Obcych za to gotowa była rozszarpać. Nie szczekała, raczej warczała, a jej ryk był przerażający ale tylko w ciągu dnia. Dlatego budkę przeniesiono z podwórza na ogród, by sąsiedzi nie uderzali w furtkę.

Nocą dziad czasem wypuszczał ją z łańcucha, mówiąc:

Za trzy godziny wracam, bądź tutaj! Patrz, dojarki boją się do porannego doju przez ciebie! Nie dotknij nikogo! Trzy godziny!

Nikt nigdy nie został przez nią pogryziony ani przestraszony. Może miał inne cele, ale dziad zawsze znajdował ją w budce, za co ją szanował. A może po prostu nie wiedział, jak inaczej.

Trzeba przyznać, że Stella regularnie rodziła szczeniaki tak, jak przyroda każe. Najdziwniejsze było to, że choć ludzie w wiosce się jej bali, szczeniaki rozchodziły się jak gorące bułeczki. Przyjeżdżali z innych wsi po ich kupno, szanując ją, choć nie chcieli jej ranić bez powodu.

Pewnego letniego poranka, po śniadaniu, Stela leżała przy swojej budce, ocieplana słońcem, i jednym okiem obserwowała małą Jadwigę bawiącą się w piaskownicy pod cieniem wielkiego dębu przy furtce, a drugim okiem babci Katarzyny, która krzątała się w swoim ogródku.

Jadwiga dopiero co skończyła trzecie urodziny; rodzice przywożali ją do wsi na weekendy. Natychmiast pobiegła w stronę Stellę, rozkładając ramiona:

Stello! Stello!

Sercze psa zadrżało radością i miłością do tej ludzkiej maleństwa. Tego przeklętego dnia Stela pilnowała Jadwigę i babci Katarzynę, po czym zdrzemnęła się.

Obudziła się od nienacka drapiącego po nosie pazurków. Otworzyła oczy i zobaczyła kota Mroka siedzącego przed jej pyskami, który z trudem jęczał:

Zrób coś! Jadwiga zaraz zatonie!

Stela zerknęła za płot. Jadwiga zniknęła: nie była w piaskownicy, nie na huśtawce, nie przy drzewie. Wpadła w popłochu na brzeg stawu, gdzie w wodzie znikła jej mała sukienka. Próbowała się wydostać.

Tam jest przy stawie! Schodzi do wody! Pomóż mi! Nikt mnie nie słyszy! Aаааааа

Wydała przeraźliwy wyciek. Głośno szczekała, tak jak nigdy wcześniej, rzucając się, rozrywając łańcuch, by dotrzeć do wody.

Babcia Katarzyna podniosła głowę, spojrzała na psa i pomyślała: Co za szaleństwo, potworze po czym wróciła do swojej kapusty.

Stela wyła, a jej wycie brzmiało jak wilczy ryk nad wsią, tak potężny, że włosy na głowach słuchających stały się na wskroś. Ból w tym wyciu był nieopisywalny.

Gdy tylko usłyszeli to, babcia Katarzyna zrozumiała, że coś strasznego się stało, i ruszyła szukać Jadwigi. Sąsiedzi wybiegli ze swych podwórek, a lekarz przybył z karetką. Jadwiga została w ostatniej chwili wyciągnięta ze stawu.

W wiosce zapanował zamęt; rodzice Jadwigi płakali i jednocześnie drżeli z ulgą. Wieczorem, gdy cisza powróciła, przed Stellą stanęła cała delegacja: ojciec Jadwigi Iwan, jego żona i dziad Fryderyk.

Iwan usiadł przed nią na kolanach i przemówił:

Dziękuję ci za uratowanie mojej córeczki! Nigdy tego nie zapomnę! Proszę, przyjedź do mnie! Mam dom w mieście, wielki wybieg, będę cię karmił wykwintnie i często, będę z tobą spacerował!

Stella spojrzała na niego brązowymi oczami, milczała, po czym położyła głowę na jego ramieniu na kilka sekund, po czym wróciła do swego pana, dziada Fryderyka, i położyła się przy jego stopach. Dziad stał jak opalony, nie wiedząc, jak zareagować na ten gest, a łzy, które niechciej spłynęły, były jedynie cichym świadectwem.

Polubcie i zostawcie komentarze! mruknął w duchu.

Przyjaciele, jeśli chcecie więcej naszych opowieści, zostawcie komentarze i nie zapomnijcie o polubieniach. To nas inspiruje do dalszego pisania.