Obcy chciał u nas uczcić jubileusz i zażądał opróżnienia mieszkaniaMieszkańcy, zdezorientowani i zaniepokojeni, zgromadzili się w salonie, aby wyjaśnić, co tak naprawdę zamierza zrobić ten tajemniczy gość.

Kasiu, powiedział już ci Tomasz? zaczęła teściowa. Słuchaj, mamy dwadzieścia gości, więc zaczynamy przygotowania wieczorem. Przyjadę wcześniej, około szóstej.

Co? Wieczorem? zapytała sceptycznie synowa. Nie umawialiśmy się na to.

Poczekaj, jeszcze nie skończyłam. Tomasz już ma listę zakupów, obiecał wszystko kupić.

Tomasz zawsze wspierał swoją starszą siostrę Grażynę. Do trzydziestu lat zdążyła dwukrotnie wyjść za mąż i dwukrotnie się rozwieść, a za każdym razem winny był mąż nie ten się trafił. Ich mama, Teresa Józefowa, od dziecka powtarzała synowi:

Siostrze trzeba pomagać.

I Tomasz pomagał. Raz pieniędzmi, gdy Grażyna tymczasowo nie miała pracy, innym razem remontem w wynajmowanym mieszkaniu, a jeszcze innym transportem rzeczy po kolejnym rozwodzie.

A potem wziął ślub.

Kasia najpierw wytrzymywała. Ale kiedy Grażyna po raz piąty w ciągu roku poprosiła na kilka dni ich samochód, bo znowu zawiódł, Kasia łagodnie, ale stanowczo odrzekła:

Tomaszu, może już dość? Potrzebujemy auto na weekend. My też mieliśmy plany

Co trzeba zrobić? Nie da się iść pieszo?

Nie. Do domu rodziców nie da się dojść na piechotę. Zebrali dla nas dwa wiadra ogórków. Myślałam, że to słyszałeś.

Trochę słyszałem, ale wiesz, Grażyna ma nagły kłopot.

Znowu? Jaki dokładnie?

Nie wiem dokładnie wymamrotał Tomasz ale ona potrzebuje więcej.

Nie, Tomaszu. Tym razem się nie poddam! Albo odmawiasz siostrze, albo kupujesz mi auto. Mam dość jeżdżenia trolejbusami, kiedy mógłbyś mnie podwieźć.

Tomasz po raz pierwszy się zamyslął i miał zadzwonić do siostry, by odmówić, kiedy Teresa Józefowa szybko przywróciła porządek:

Co, zdradzisz siostrę przez żonę? Ona jest sama! Kto jej pomoże, jeśli nie ty?

I Tomasz znów pomagał, mimo kłótni z żoną. Pewnego dnia milczeli kilka dni, a Tomasz nie wytrzymał:

Co tak cicho?! Zrobiłaś coś źle?

Co ty? Trzy dni, żeby to zrozumieć? zirytowała się Kasia.

Po prostu nie mogę się wtrącać odpowiedział.

Kasia roześmiała się z niezrozumienia:

Naprawdę? Nie rozumiesz? Twoja siostrona wzięła cię na cały weekend, bo musiała pojechać na działkę do koleżanki. Myślałam, że tylko podwieźesz, a skończyło się na dwóch dniach u niej. Nic cię po tym nie obchodzi?

Co ma mnie obchodzić? Trochę wypiliśmy. Był tam jej były, z którym normalnie rozmawiałem. Trzeba było jakoś to uczcić. Po co miałem jechać głupi? To nie byłoby eleganckie.

Mógłbyś chociaż zadzwonić.

Ty też mogłaś rzucił Tomasz.

Dzwoniłam! Tylko twój telefon był wyłączony. Wyobrażasz sobie? Myślałam, co mam robić, bo cały nerwowa, nie wiem, gdzie mój mąż. A on po prostu postanowił mnie ominąć wybuchła Kasia.

Nie wymyślaj odrzucił mąż, machając ręką, że dzwonią do niego.

Tomasz wyszedł na balkon i dopiero tam odebrał słuchawkę. Wiedział, że żona nie doceni kolejnej rozmowy z siostrą.

Cześć, bracie! zabumkała w słuchawce Grażyna. Mam jubileusz za dwa tygodnie! Trzydzieści lat! Rozumiesz?

Tomasz spojrzał nieśmiało na Kasię, która wlewała zupę.

No czego chcesz? zapytał.

Jak mnie od razu rozumiesz! zakpiła Grażyna. Chcę świętować u was w domu! Macie duży salon. U mnie w wynajmowanym jest ciasno, a właścicielka się gniewa. Restauracja jest droga.

Może w kawiarni? Dodam ci, ile potrzeba.

Co ty, zwariowałeś?! oburzyła Grażyna. To jubileusz! Chcesz, żebym płaciła za wynajem, kiedy masz własne mieszkanie? I i tak i tak będziesz musiał dorzucić. Nie jestem córką milionera.

Najpierw pogadam z Kasią. To i jej mieszkanie. Może miała własne plany.

Za późno! przerwała go siostra. Już wszystkim powiedziałam, że przyjęcie będzie u was. Zwolnijcie mieszkanie na cały dzień, dobra? Mama mówi, że wszystko przygotuje.

Tomasz westchnął i zakrył twarz dłonią, szukając wyjścia z sytuacji, kiedy telefon znów wibrował. Tym razem to była wiadomość od matki.

Grażyna miała ułożyć menu. Oto lista potraw. Trzeba też kupić produkty. Powiedz Kasi, żeby pomogła. I przy gotowaniu się przyda.

W tym momencie Kasia, nic nieświadoma nadchodzącego jubileuszu Grażyny, wygodnie usiadła w fotelu z telefonem, zamierzała obejrzeć ulubiony serial. Gdy Tomasz wszedł do pokoju, spuszczając oczy, ona od razu wszystko zrozumiała.

No i co znowu? zapytała spokojnie, pauzując serial.

Kasiu, słuchaj Grażyna ma jubileusz, rozumiesz. Trzydzieści lat. To ważna data.

Kasia podniosła głowę.

Niech świętuje. Czy my jej zakazujemy?

Tomasz podrapał się po potylicy.

Nie o to chodzi. Chce u nas.

Co?! wstała z fotela. W naszym mieszkaniu?

Tak, ale tylko jeden wieczór. Mówi, że restauracja jest za droga, a u niej w domu ciasno

I co? Zgodziłeś się?

Mówiłem, że najpierw pogadam z tobą! Ale Grażyna już wszystkich zaprosiła. A mama już menu układa

Kasia zamknęła oczy i głęboko wciągnęła powietrze.

Tomaszu, naprawdę jesteś dorosłym człowiekiem? Czy po prostu jesteś przekaźnikiem życzeń Grażyny?

Co ty zaczynasz?

Zaczynam? z ironią pokazała mu telefon. A że nikt nawet nie zadzwonił? To w końcu moje mieszkanie, nie przystanek dla twoich krewnych. Grażyna chce świętować u mnie, mam jej pomagać, jeszcze mam asystować twojej mamie i przy tym mnie nawet nie zapytała!

W tym momencie telefon Kasi zadzwonił.

Och, a to wisienka na torcie szepnęła. Twoja mama machnęła telefonem przed twarzą męża.

Kasiu, czy Tomasz już ci powiedział? wtrąciła się teściowa. Patrz! Będzie do dwudziestu osób, więc zaczynamy od wieczora. Przyjadę około szóstej, dzień przed.

Co? Wieczorem? skwitowała sceptycznie synowa. Nie zgodziłam się na to.

Jeszcze nie skończyłam. Tomasz ma już listę zakupów, obiecał wszystko kupić.

Załóżmy rzuciła Kasia. A pieniądze? Gdzie weźmiemy na to wszystko?

Tomasz obiecał pomóc krótko odpowiedziała Teresa Józefowa.

Aha. Czyli z mojego mieszkania robicie restaurację i my mamy płacić za ucztę? Kasia nie mogła już dłużej powstrzymać się od komentarza.

Grażyna nie jest wam obca! Czy naprawdę trudno jeden dzień pomóc, coś posiekać, sałatki, kanapki Jesteś przecież gospodynią!

Tereso Józefowo przerwała Kasia dopiero co dowiedziałam się o tym święcie. Nie dałam zgody na przyjęcie u mnie.

Co ty mówisz moje mieszkanie. Jesteście małżeństwem, macie wszystko wspólne! odpowiedziała teściowa ostro.

Nie mów tak. Gdyby to było mieszkanie Tomasza, nie mówiłybyście tak. Wtedy byłabym, proszę wybaczyć, po prostu utrzymywaniem.

Nie wygłupiaj się. To koniec rozmowy. Do piątku trzeba zrobić zakupy odrzekła Teresa i rozłączyła się.

Co to było? zapytała Kasia męża, słysząc krótkie dźwięki.

Dość już udawać ofiarę! w końcu odezwał się Tomasz. Powiedziano ci, że nie masz racji. Przyznaj się do błędu i przestań się opierać.

Kasia była w szoku. Wstała, podeszła do szafy i po cichu wyciągnęła dużą sportową torbę. Potem weszła do sypialni, otworzyła komodę i monotonnym ruchem zaczęła składać koszulki i dżinsy Tomasza.

W międzyczasie Tomasz czuł się zwycięzcą. Głośno otworzył lodówkę, wyciągnął butelkę piwa, zamknął drzwi i usiadł przed telewizorem, jakby nic się nie stało.

Myślał, że Kasia po prostu przyjmie to i wszystko wróci do normy. Trochę się poirytuje, zrzędzi i się uspokoi. Włączył mecz, licząc, że Kasia zajrzy do pokoju i wezwie go na kolację. Mylił się.

Po pół godzinie Kasia stała już w korytarzu z torbą w ręku, a obok leżała sportowa torba, wypełniona rzeczami męża. Tomasz wyszedł z salonu po lodówkę, ale zobaczył żonę.

Co to ma być? mruknął. Jakiś teatr organizujesz?

Kasia spojrzała na niego chłodno:

To nie teatr, Tomaszu. To koniec. Nie będę już cieniem w własnym życiu, sługą w naszym mieszkaniu i tłem dla zachcianek twojej mamy i siostry. Chcesz być dobrym synem i bratem? Proszę, wróć do mamy. Przygotujcie razem święto. Jestem pewna, że z przyjemnością da ci kąt w swojej salonie.

Serio? podszedł do niej. Nie wrócę.

Absolutnie serio przytaknęła Kasia. Nie chcę, żebyś wracał. Tolerowałam tyle, że teraz nawet siebie nie rozpoznaję. Mam już dość. Jeśli w ciągu trzech lat nie nauczysz się mnie szanować, dalej nie będzie lepiej.

Kasiu nie możesz tak wszystkiego zniszczyć! Natychmiast!

Nie da się zniszczyć tego, co już się rozpadło.

Tomasz zmarszczył brwi, wciąż nie pojmując, że Kasia podjęła ostateczną decyzję.

I tak dodała, wszystkie twoje koszulki i dżinsy są tu. Nie musisz dziękować. Wyjedź od razu.

Chciał coś powiedzieć, ale Kasia otworzyła drzwi wejściowe. Tomasz stał, wściekły, policzki płonęły, wargi były ściśnięte. Wciąż miał nadzieję, że Kasia się podda, ale jej całkowity spokój drażnił go jeszcze bardziej.

No i dupa! rzucił. Myślisz, że znajdziesz kogoś lepszego? Tych jak ja to jeszcze poszukasz!

Kasia westchnęła i cofnęła się o krok:

Tych jak ty naprawdę poszukać i dzięki Bogu.

Będziesz żałować! krzyknął Tomasz, chwytając torbę. Przykleisz się na kolana, kiedy zrozumiesz, że nikt nie będzie chciał z tobą rozmawiać! Bez mnie jesteś nikim!

Jeśli nikim oznacza osobę, która ma własne mieszkanie, pracuje, nie obsługuje starszych krewnych męża i nie znosi niegrzeczności, to wcale nie jestem nikim.

Tomasz odszedł, a Kasia została sama. Wzięła głęboki oddech, podeszła do okna, odsłoniła firankę i patrzyła, jak były mąż pakuję torbę do bagażnika taksówki.

Minęło kilka miesięcy.

Rozwód był bolesny. Tomasz próbował przedstawić Kasię jako chciwą i materialistkę. Główną kłótnią była walka o samochód zakupiony w trakcie małżeństwa. On twierdził, że zapłacił za niego sam, a Kasia po prostu go używała.

Szanowny sądzie, ja włożyłem wszystkie środki, samochód jest zarejestrowany na mnie! pewnie argumentował. Moja żona nie dała mi ani grosza!

Kasia zimno otworzyła teczkę z dokumentami i położyła na stole wyciągi bankowe: przelewy, kopie paragonów, umowę o wpłatę zaliczki, podpisaną przez siebie.

Nie roszczę sobie jej części, ale i własnej nie oddam powiedziała spokojnie.

Sąd stanął po stronie sprawiedliwości.

Tomaszowi nie spodobało się to. Samochód już uważał za swoj. Teraz musiał go sprzedać i podzielić pieniądze. Wyszedł z sali sądowej z obliczem pełnym wściekłości.

W domu czekała go nie wsparcie, a lawina pretensji.

Co ty, kretyn? wykrzyknęła Teresa Józefowa. Oddałeś jej wszystko! Samochód! Mieszkanie! Przynajmniej dobrego prawnika weź!

Do tego Tomasz jeszcze wzięł kredyt, żeby zapłacić za przyjęcie jubileuszu Grażyny w restauracji, bo zawalił ją z mieszkaniem. Teraz miał własny przytulny zakątek pokój w mieszkaniu Teresy Józefowej.

A Kasia po raz pierwszy od długiego czasu spała spokojnie. Postanowiła, że jest jeszcze młoda, by trzymać się za takich, jak Tomasz. Pośród nich jest wystarczająco wielu wartościowych mężczyzn najważniejsze to w porę rozpoznać, kto jest kim.