Nie mogę pojąć, skąd bierzesz tak silną zazdrość. Każdego dnia od początku naszego związku słyszę tylko zarzuty. W twoich oczach wciąż czai się podejrzliwość. Zazdrościsz mi o pacjentów, pielęgniarki, lekarzy — nawet o każdy słup latarni. To już przekracza wszystkie granice… I… Jestem naprawdę wyczerpany.

Maksie, co to? zapytała surowo Jagoda, trzymając w rękach koszulę. Co to za różowa plamka? Czy to czyjś pomadka? A może spóźniłeś się w pracy?

Jagodo, o czym ty mówisz? zmęczony odpowiedział Maks, odkładając przyrządy. Jestem po nocnym dyżurze. Jaka pomadka? W naszym oddziale jest tylko pielęgniarka babcia Nadzieja. Naprawdę jestem zmęczony.

Jagoda pociągnęła koszulę, zmarszczyła ją i ruszyła w łazienkę. Maks westchnął ciężko.

Minęło już ponad sześć miesięcy, odkąd Jagoda i Maks spotykali się. Wydawało się, że ich życie układa się idealnie, oprócz jednego Jagoda była bardzo zazdrosna. Potrafiła dostrzegać pretekst nawet tam, gdzie go nie było.

No, patrz jęknęła Jagoda. On na pewno mnie zdradza. Zobacz to.

Wyciągnęła koszulę siostrze i skrzyżowała ręce. Była wyraźnie zdruzgotana.

Kasia, siostra Jagody, przyjrzała się koszuli, powąchała plamę i rozbawiła się.

Co się tak śmiejesz? obraziła się Jagoda.

To plama po dżemie owocowym.

Jagoda natychmiast wyciągnęła koszulę z rąk siostry i wąchała ją. Na twarzy pojawiło się zdziwienie zmieszane z zakłopotaniem.

Czas się uspokoić. Nie rozumiem, skąd bierze się ta twoja dziwna podejrzliwość.

Usiadła naprzeciw siostry.

Nie dopiero zaczęliśmy się spotykać. Wyciągnąłem go z poprzedniego związku przyznała, odwracając wzrok. Rozumiesz? Zdradził kiedyś ze mną. I ja Na początku myślałam, że ode mnie nie odejdzie, ale później zrozumiałam, że tak odejdzie. I to nie byle jak. I

To nie powód, żeby rozmawiać o zdradzie. Naucz się ufać.

Ufam sprzeciwiła się Jagoda. Po prostu ciągle się obawiam. Boję się go stracić.

Kasia pokręciła głową, nie wiedząc, co powiedzieć.

Gdzie byłeś? zapytała Jagoda, krzyżując ramiona. Pierwsza godzina nocna.

Maks westchnął znużony.

Jagodo, sama mnie wypuściłaś, żebyśmy z chłopakami siedzieli przy telewizorze. Oglądaliśmy mecz. Trochę odpoczęliśmy. Co w tym złego?

Dymitr już dawno w domu, dzwoniłam do Zuzanny. Gdzie byłeś przez ostatnie dwie godziny?

Dymitr wyjechał wcześniej, bo obiecał żonie, a my zostaliśmy z Sergiuszem. Jagodo, uspokój się. Idę spać.

Maks przeszedł do sypialni i położył się na łóżku. Chciał zapomnieć, odwrócić myśli od jej chronicznej zazdrości, poczuć się lekko jak kiedyś. Lecz Jagoda znowu wszystko popsuła, jak zwykle.

Jagoda wyszła ze sklepu i skierowała się w stronę domu. Patrzyła w telefon, nie zauważając otoczenia. Nagle odwróciła głowę i zamarła. Po drugiej stronie ulicy przy szyi Maksa stała jakaś blondynka, radośnie coś opowiadając, a on bez wstydu przyciskał ją do siebie.

Oczy Jagody zasnuły się jak welon, wyrzuciła torbę z zakupami i ruszyła w stronę chłopaka. Chwyciwszy dziewczynę za rękę, odciągnęła ją na bok.

Wiedziałam! krzyknęła. Wiedziałam, że mnie zdradzasz. Wiedziałam! Jesteś podstępny. Oszukiwałeś mnie przez cały czas. Nie odrzekła głową. Nie. Miałam rację! Ty, ty zdrajco!

Maks patrzył na nią przygnębiony, jego pięści trzymały się napięte, a wzrok ścigał blondynkę, która stała z boku i nie rozumiała niczego.

Jagodo

Nie mów mi już nic. Znam już twoje wymówki. Nie chcę słuchać bezsensownych usprawiedliwień.

To moja siostra. Krew przyrodzona przerwał go Maks.

Co? Jagoda zamarła.

Córka cioci Ireny. Znasz ją. A Wiktoria to moja siostra, dorastałyśmy razem. Lepiej wróć do domu, tam porozmawiamy.

Jagoda posłuchała i odszedła, zostawiając wściekłej dziewczynie jedynie krótkie: przepraszam.

W domu Maks wrócił późno. Był bardzo zraniony. Jego usta były tak ściśnięte, że zdawały się nie istnieć, a oczy nie śledziły już Jagody.

Maksie

Mam dość wyznał. Nie rozumiem, skąd bierze się u ciebie tak silna zazdrość. Nie mogę. Od dnia, kiedy zaczęliśmy się spotykać, słyszę same zarzuty. W twoich oczach ciągła podejrzliwość. Zazdrościsz mnie o pacjentów, pielęgniarki, lekarzy, o każdy latarniowy słup. To już przekracza granice I jestem naprawdę zmęczony.

Maksie! wykrzykiwała Jagoda. Chcesz się ze mną rozstać? Proszę, kocham cię! Wybacz mi, proszę. Nie wiem, co we mnie się kryje, ale postaram się, by nie powtórzyć tego. Błagam

Jagoda praktycznie upadła przy nim na kolana, chwytając go za ręce i patrząc prosto w oczy. Maksowi było żal dziewczyny, naprawdę ją kochał i zerwał z nią związek, który trwał ponad pięć lat, by być przy niej. Nigdy nie pomyślał, że odważy się tak bardzo, ale Jagoda podbiła jego duszę. A teraz wątpliwości pożerały go od środka.

Kocham cię szepnął, ściskając jej dłoń i patrząc w jej twarz. Ale wszystko, co robisz, jest nienormalne. Nie mogę tak żyć

Już nie będę szlochnęła Jagoda. Nigdy. Zostań ze mną. Nie rozumiesz, nie wytrzymam bez ciebie.

Maks westchnął i przyciągnął ją do siebie. Nie mógł jej opuścić, nie po tym, co zrobiła.

Kilka miesięcy ich związek był spokojny, Jagoda nie zazdrościła mu przynajmniej nie okazywała tego, a on cieszył się jej towarzystwem i nie przychodził wcześniej do pracy, zostając jak najdłużej w domu.

Nadeszła jesień, sezon grypowy, liczba pacjentów wzrosła. Maks nie mógł przychodzić wcześnie, wyczerpywał się, więc jedli kolację w domu i szli spać.

Jagoda znów zaczęła podejrzewać najgorsze. Najpierw usiłowała wierzyć mu, nie pytając, czemu jego koszula pachnie obcymi perfumami. W szpitalu dominował przeważnie żeński personel w podeszłym wieku, więc niewiele było powodów do niepokoju. Z każdym dniem podejrzenia rosły, śledziła go, przeglądała koszule, szukała wskazówek.

Po pracy Maks od razu pobiegł pod prysznic. Tym razem spędził w nim mało czasu, chcąc jak najszybciej wrócić do łóżka. Prawie bezgłośnie otworzył drzwi i zobaczył, jak Jagoda przegląda coś w jego telefonie.

Jagodo Co robisz?

Dziewczyna drgnęła i natychmiast odrzuciła telefon.

Nic. Po prostu muszę zadzwonić.

Maks skinął w stronę różowego etui telefonu leżącego na poduszce.

A swój nie masz?

Jest rozładowany.

Ekran telefonu Ksenii rozbłysł, ktoś napisał:

Naprawdę? Całkiem pusty? To jeszcze mnie oszukujesz zdziwił się Maks, marszcząc brwi. Może mam się jeszcze czegoś dowiedzieć? Co?

Przepraszam pochyliła głowę.

No i co znalazłaś? Mistrz wzburzył się Maks, zbyt nerwowo.

Jagoda pokręciła głową.

Maks milcząco podszedł do szafy i zaczął pakować rzeczy. Jagoda zerwała się z łóżka i chwyciła za jego rękę.

Proszę, nie! Nie rób tego. Już nie będę. Ufam ci Maksie!

Nie, Jagodo, pierwszy raz wybaczyłem, drugi raz nie chcę wpaść na kłodę. Mam dość. Chcę po prostu żyć spokojnie. Ufając i będąc ufanym. A to nie jest życie

Po pół godzinie chłopak spakował wszystkie rzeczy pod wzrok zdezorientowanej Jagody. Siedziała na łóżku, obejmując kolana rękoma.

Kocham cię. Naprawdę. Ale nie dam rady dalej. A ty? Nie zmienisz się.

Maks opuścił wynajmowane mieszkanie i wrócił do rodziców. Był wyczerpany.

Niewiara zawsze niszczy związki, niezależnie od ich siły. Potem człowiek ocenia sam siebie. Może Jagoda czuła, że kiedyś Maks ją zdradzi, tak jak zdradził swoją byłą. Ale to ona go wybrała, wybrała takiego mężczyznę. Bez zaufania nie ma ani miłości, ani przyjaźni, ani żadnego innego związku. I to była jej największa pomyłka.